ONE LOVELY BLOG ÖDÜLÜ VE BİZİM ÇOCUKLARIMIZ

Blog arkadaşım sevgili "Dalgaları Aşmak" One Lovely Blog ödülü ile tarafımı ödüllendirmiş. Kendisine teşekkür ediyor ve kabul ediyorum. Ancak içeriğinde küçük bir değişiklikle, doğuda bir okula yardım kampanyasına gitmesini istiyorum. Çocuklara olan zaafımdan dolayı "Esin Hanım" ve "Gülsen Varol" hanımlara da bu katkılarından dolayı teşekkür etmeyi borç biliyorum. Yolu buradan geçecek bütün blogcuları çorbada tuzu bulunmaya davet ediyorum.

*****
Çocuklar ne kadar birbirine benzer ve her yerde çocuklar aynı, saf, masum, temiz ve ötesi...Hele o gözler, hep aynı her
yerde memleketimin.

Şehirlerde okula giden, simit, selpak satan, eve ekmek götürmek için çocukluğunu yaşamayan, yaşayamayan, soluk benizli, burnu akan, yorgun çocuklar gördüm memleketimde.

Çocuklar gördüm Güney'de, Doğu'da, dağ köylerinde...Yoksulluk içinde yazgılarını sessizce kabullenmiş yanık tenli çocuklar... Soğuktan tenleri kapkara olmuş, ama yürekleri sımsıcak, gözleri umutla parlayan çocuklar gördüm.

Kendi yaptıkları beyaz bez ayakkabılarla milli bayramlara çıkan öğrenciler gördüm. Paltosuz, kitapsız, kalemsiz, delik lastik pabuçla okula giden çocuklar gördüm.

Kar yolları kapadığında okula gidemeyen, hasta analarını sırtında sağlık ocaklarına taşıyan, kurtlar cenazeyi yemesin diye ateş yakıp, sabaha kadar mezar başında nöbet bekleyen çocuklar gördüm memleketimde.

Bunca yazgıya, kadere baş kaldırmadan sessizce yaşamaya çalışan çocuklarımız... 10 Kasım'a beş kala hepiniz bizim çocuklarımız...

Jivago

*****

Aydınlığın şövalyeleri neredesiniz?

Akşamları tepelerde ışıklar görünüyor yer yer: İran sınırı ve karakollar. Yükselti o kadar fazla ki, ağaç yetişmiyor. Yıldızlar o kadar yakın ki, ellerinizle tutabilirsiniz. İlkokulda öğrendiğim tüm yıldız kabileleri burada: küçük ayı, büyük ayı, cezve. İnsanları o kadar sıcak ki, iklime inat. “İnsanlık” burada yaşıyormuş, meğer ölmemiş" diyorum içimden.,

Yıllardır batıda değişik ve güzel şehirlerde ...çalıştım hem de iyi koşullarda. İster istemez kıyaslama yapıyorum. Burada 3.haftasındayız okulun. Kılık-kıyafet kontrolü sırasında ayakkabıları farklı renkte birkaç öğrenciyi ayırmıştık. Teneffüste bir kız öğrenci yanıma geldi ayrılan bir arkadaşı için. Sessizce kulağıma “hocam, … arkadaşımız 12 kardeş, ailesinin durumu iyi değil, söyleyemiyor utanıyor” dedi sustum. 9.sınıf öğrencilerinden biri (üstelik ufacık bir şey daha) eski bir eşofman üstüyle gelip gidiyor okula. Fakirliği okunuyor yüzünden, duruşundan.

Bir aya kalmaz kar yağarmış buralara. "Ne yapmalıyım bu çocuk için? Bugün 11.sınıf öğrencilerinden biri üzgündü. Nedenini sordum, "ailemin parası yok hocam beni okuldan alacaklar" dedi. Zehir gibi kafası var. Seneye mezun olacak oysa. Kalacak yer bulmalı ama nasıl? Kız öğrencilerin sayısı az, çünkü okutmuyorlar. Çarşıda kadın-kız pek görülmüyor, ancak memur bayanları görebiliyorsunuz. Öğrenci çok, sıra az. Gelen öğretmenler en fazla 1,5 yıl kalıp gidiyorlar. Sınıfta konuşuyoruz, bir örnek verdim: Van’ a gittiğinizde…"Hocam Van’a gitmeyenler var daha" dediler. Sordum, sınıfın yarısı ilçeden dışarısını görmemiş daha. Gidenler de çalışmak için bir inşaatta veya akraba yanında. Gezmek fiilini çekemez bu çocuklar. Sinema-tiyatro, alışveriş merkezi, kafeterya, çay bahçesi, flört nedir bilmiyorlar.

Ülkemin 40 yıl öncesine ışınlanmışım sanki. Ya da bir köşeden Şener Şen çıkıverecekmiş gibi, bir Türk filminin içine düşmüşüm adeta.Evimi taşırken kitap kolilerinden yakınan taşımacılara kızan ben, okuldaki kütüphaneyi görünce ürperdim. Bomboş! Bu gençlerin bilinç kazanması, kendilerini tanıması, hayallerine kavuşmak için yol-yordam öğrenmeleri gerekiyor oysa. Yokluk ve yoksulluktan kurtulmaları, cahil kalmamaları gerekiyor. YGS-LYS kitapları olsa kütüphanede soru çözümü yaparlar, üniversiteye bir adım daha yaklaşırlar.
Okuduğu bir roman karakteri belki onun hayatında dönüm noktası olacak, belki çözdüğü bir üniversite hazırlık kitabı onun bir bilim insanı olmasını sağlayacak ya da okuduğu kitaplar hayatının tek zenginliği olarak kalacak ama kendi çocuklarını özellikle de kızlarını okula göndermesini sağlayacak.

Üzerime umutsuzluk çökmeye başladı, yakında yağacak olan kar gibi…

ADRES:
Berrin Damgacı
Başkale İ.M.K.B Çok Programlı Lisesi
BAŞKALE / VAN Tel: 0537 8611682