MEHMET

GÜLSEN VAROL HOCAMA DAVET

2012-01-28T14:58:00.001+02:00

GÜLSEN VAROL HOCAMA DAVET

"KALİTE TESADÜF DEĞİLDİR" diye okumuştum bir yerlerde Gülsen Hocam. Sizi tanıdıktan sonra, ne kalitenin ne de sanatçılığın tesadüf olmadığını daha iyi anladım.

Bazı insanlar vardır, bir kafesin içinde yaşamlarını beyhude sürdürürler. Onların varlığı veya yokluğu kimse tarafından fark edilmez.

Bir de Ravel'in Bolero'sunun artan ritmi gibi size devamlı yaşam kaynağı, rehber olan, doğuştan sanatçı olanlar vardır. Onlara sessizce alışırsınız...onların yokluğu sizi derinden etkiler. Çünki onlar hayatın içinde devamlı akması gereken nehirler gibidirler.

Bilmiyorum, fazla söze gerek var mı Gülsen Hocam...

Sizi özledim, Yaprakları özledim...

Siz yazıncaya kadar burada bekliyor olacağım.

SEN DOSTUM

2012-01-26T23:40:00.004+02:00

SEN DOSTUM

Sen dostum,
Bir bahar şafağında
Kıpkızıl sabah güneşinin doğuşunu,
Doğanın canlanışını, yeni çehrelerin varoluşunu
Hissetin mi hiç?

Uçsuz bucaksız kırlarda sapsarı başakların,
Güneş ışığına dönüp, parladığını, büyüyüp geliştiğini,
Toprakta minik canlıların, karıncaların, böceklerin
İlk uyanışlarını, çıkardığı sesi
Duydun mu hiç?

Nisan yağmurlarında, bitkiler yeni yeni filizler verirken,
İlk gençlik fırtınasını yaşayanları,
Kanlarının ateşlendiğini,
Göğüslerinin çatlayacak gibi şiştiğini,
İçlerinden ılık ılık bir şeyler geçenleri
Tanıdın mı hiç?

Sen dostum,
Tutsak bir kanaryanın
Elem dolu nağmelerinde,
İlk gönül sızılarını,
İlk devrim şarkılarını
Dinledin mi hiç?

Ve bir yaz sonrası, hazan başlangıcında
Sararmış yapraklar yere yavaş yavaş dökülürken,
Göçmen kuşları sıcak diyarlara göçüp giderken,
Bir akşam güneşi
Parıldayan yakamozlara batarken,
Denizi seyredenlerin gözlerinde,
Bir gençliğin sona erişini
Gördün mü hiç?

Mhmt

UĞURLAR OLSUN

2012-01-24T12:53:00.003+02:00

‎"...Bir pazar sabahıydı. Ankara kar altında. Zemheri ayazıydı, yaz güneşi koynunda. Ucuz can pazarıydı. Kalemim düştü kana..." Uğur MUMCU üstadı sevgi, saygı ve özlemle anıyorum...

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN MAVİ GÖZLÜ DEV

2012-01-15T15:15:00.002+02:00

nazım hikmet

azgın mı azgın
köpürüyordu denizler
pusulasız gemiler
sönmekteydi yıldızlar
yabancılara
parsel parsel
satılırken vatan
haykırıyordu
emperyalistler
bozuk düzen
ölen sıtma çocuklar
afrikalı iskeletler
bilmiyordu
ne büyük bir
suç işliyordu...

****

mapusluk zordu
çekmeyen bilmezdi
içeride
senin gibi
vatan haini
en kötüsü
dışarıda bekleyen
bir kadındı...

****

dışarıda esir
vatanperverler
peşkeş çekiyordu
toprakları
batılı
amirallere
vatan sağolsun
yeter ki üç beş
kuruş hibe gelsin...?

****

hepsinden beterdi
sürgünde durmak
sevdiğin şehirlere
ülkene uzak olmak
belli oluyor
deli bir yüreğin
kaleminden damlıyor
acı acı
şiirler
tek tek...

****

ne moskova meydanları
şanzelize kafeleri
ne belgratın
karanlık istasyonları
yarım aşk şarkıları
közlenmiş anı yaraları
dolduramadı yerini
hiçbir şey
bunun adı
ne büyük bir
aşk'tı...

****

"vatan hasreti"
akıyordu hep
kaleminden
kurşun gibi
kan gibi
hasret gibi
sen gibi
"vatan"
gibi...

suçluydun sen..!

Mhmt - 03.06.2010

" İ V A "

2012-01-12T17:45:00.006+02:00

İ V A

Ali uyandı, doğruldu,öksürükle kıvranan karısına baktı. Kafasını yastığa koydu, uykusu kaçtı, kalktı. ''İva''dedi...Fırtınanın sesi, birkaç kurdun uluması, tahta kapının eşiğinden, kenarından soğuk geldi. Eliyle kibriti yokladı, lüks lambasına çaktı, yaktı. Pencerenin yanına gitti, buğulu camı eliyle sildi, dışarıya baktı. Elli hanelik yer de bir titrek ışık daha gördü. Kar her yeri örtmüş, geceyle tezat yaratıyordu. Dört günden beri aralıksız yağan kardan başka hiçbir hareket yoktu.

Anadolu'nun bir köyündeyiz, hem de Doğu Anadolu'nun...Köyün en uzunu olduğundan,''Uzun Ali'' derlerdi ona. Karısı Ayşe ile evliydi on beş yıldır. Seviyorlardı birbirlerini belki de yüz yıldır...Anasını beşikte, babasını bebeyken kaybetmişti. Dede ile süt anne büyütmüştü Ali'yi.Onları da asker dönüşü kaybetmişti. Karısı, on dört yaşında bir oğlu, altı hayvanı vardı.

Doğu Anadolu'yu görmeyenler bilmez, yedi ay kar vardır yerde. O yöre insanının en önemli varlığı hayvanıdır, yiyeceğini,içeceğini, yakacağını ondan alırlar. Çoğu hayvanları ile birlikte yatarlar, ısısı ile sabahı getirirler.

Adam, karısının öksürmesini duydu. Kalktı minderden. Kadının kafasını kaldırdı, su içirdi. Kadın yine uyudu. Abasını giydi, dışarı çıktı.Tipi hızla suratına vurdu.Yakından birkaç köpek havladı.Gecenin beyaz karanlığına yürüdü. Düşündükçe daha da yürüdü. ''İnce Hastalık ta neymiş'', diye söylendi. Saçları, fırça bıyıkları, kaşları, üstü başı kar oldu. ''İva'' dedi...Tepenin zirvesinde çömeldi. Sırtını tipiye verdi, tütün sardı. Gün aydınlanmadan eve döndü. Sönmüş ocağın yanında kıvrılmış
oğlunu karlı pabuçlarıyla dürttü. Kibriti attı, yakmasını söyledi.

Birazdan Ayşe kadın uyandı. Ocağa süt koydu,üstüne su. Yer bezini yaydı, sert yufka ekmeği süte doğradı. Tahta kaşıkları salladılar...

Akşam oldu, Ayşe kadın kötüledi. Uzun Ali, su tasını uzattı. Öksürük kesilmedi. Kırmızı çiçek dudaktan kan süzüldü. Adam içinden ''İva'' dedi.

Oğlanla göz göze geldiler. ''Anayı kasabaya götüreceğiz'' dedi. Dışarı çıktı, yaşlı atı çekti, yularını taktı. Üstüne bir çuval attı. Kızağı getirdi, üstündeki karları eliyle kürüdü. Atı bağladı. İçeri girdi, silahı kuşandı. Postları, battaniyeleri, çuvalları topladı. Kadını kucaklayıp kızağa koydu, üstünü sıkıca örttü. Çocuğu,anasının yanına oturttu.

Yola çıktıklarında karda hızlandı. Şimdi iki dostun kar üzerinde ayak izleri, bir de kızağın...Epey gittiler. Adam döndü, geriye baktı. Oğlan tereddüt etti, sırıttı. Uzun Ali, iklimi gibi sert, gülmeyen bir adam, kafasını çevirdi, yola baktı. Gecenin zorlu olacağını düşündü.

Üç, dört, belki de beş altı saat tipiye meydan okuyarak, çekti yaşlı atı adam. Gece yarısından önce kasabaya varmalı diye düşündü. Beyaz koyu sessizliği uzaktan uluyan bir kurt bozdu. Silahı yoklamak istedi. Sağ elini kurtaramadı, soğuktan yulara yapışmıştı. ''İva'' dedi. Sol elini cebinden çıkardı, belini yokladı. Bütün gücüyle sağ elini çekti, atın kafası kara battı, kanlı elini abasına sildi, cebine soktu. Sol eliyle atı yola vurdu.

Sarp dağlar, dik aşağı yollar, bitmek tükenmek bilmiyordu. Arasıra oğlana seslenip, ''sakın uyuma,anana sarıl'' diyordu. Çocuk cılız sesle ''hıh'' diyordu. Tipi tüm hızıyla devam ediyor, dizlerine kadar batarak yol alıyordu. Yokuş aşağı birkaç kez at kaydı, kızak savruldu, adam yuvarlandı, Her seferinde ''İva'' dedi.

Kaç saattir gittiklerini bilmiyor, dermanı gittikçe tükeniyordu.Yaşlı at çoktan tükenmişti. Adam bir de onu taşıyordu. Ayaklarındaki uyuşukluk dizlerinin üzerinden beline doğru kayıyordu. Gözlerine yarı bir perde indi, gittikçe siyahlaştı. Eskisi gibi göremiyor, gözleri donmasın diye yün bereyi indiriyordu.

''Şu vadiyide kıvrıldık mı geldik, ana iyileşir, bize yine tarhana çorbası yapar,'' dedi. Oğlandan cevap gelmedi. Uyuyorlar diye düşündü. Gittikçe iradesi kayboluyor, hafızası gidip geliyordu. Gözlerinde ki kara perde şimdi iyiden aşağıya inmeye başlamıştı. Yaşlı ata gayret vermek için birşeyler mırıldanıyordu. İliklerine kadar işleyen ayaz artık vücuduna sıcaklık hissi vermeye başladı. Dayanılmaz bir uyku hali geldi. Uyumamasını bilerek, gözlerini kısarak yarı uyanık yarı uykulu yol alıyordu.
Uzaktan köpek havlamaları duydu. Son bir gayret geldi. Gözlerini iyice açtı. Atı hızlıca yumrukladı. Kasabanın birkaç sönük ışığını hâyâl meyal gördü.

Sağlık ocağının hafif yokuşunu tırmandılar. Avlusuna girdiler. Bu manzaraya alışık bir adam Uzun Ali'yi sobanın yanına aldı. Anayla oğlanı ayrı bir odaya,atı ahıra...

Uyumakta olan doktoru uyandırdılar. Çayını masasına koydular. Uykulu gözlerle bir yudum çekti Beğenmedi. İçerde uyuyan kaymakamla çok rakı içmişti. Hâlâ sarhoştu. Sigarasına uzanırken, hademe: ''Uzak bir dağ köyünden bütün gece gelmişler...kadınla çocuk donmuş,adam iyi.''

Doktor elinin tersiyle ağzını sildi. Rakı istedi. Sesleri duyan kaymakam uyandı, masaya ilişti. İçmeye devam ediyorlar, kaymakam konuşuyor, doktor dinlemiyordu.

İki insan donarak ölmüştü Anadolu'nun bilmem ne köyünden. Alışıktı. Rakısına uzandı, yarısını çekti. Onlar için mi üzülmesi gerekiyordu, yoksa sabahın köründe boşu boşuna uyandırılıp sarhoş kaymakamın zırvalamasına mı? Karar veremedi. Bardağa rakı doldurdu. Sigarasından uzun bir fırt çekerken hademeye seslendi: 'Adamı getirin.''

Uzun Ali herşeyden habersiz çorbasını içmiş, ikinci çayını içiyordu. Kadının biri karla ayaklarını ovuyor, yün çorapları sobanın mandalında asılı kuruyordu. Topallayarak odaya girdiğinde hangisinin doktor olduğunu bilemedi. ''Sen deli misin be adam, bu gece vakti ne diye yola çıkarsın. İkisi de ölmüş,'' dedi doktor.

Ali, doktorun gözlerinin içine baktı, sonra kaymakama, sonra da masaya...Doktorla gözleri yine buluştu, epey bir bakıştılar. Doktor gözlerini kaçırdı, elinin tersiyle kapıyı gösterdi.

Haykırarak,''İva'' dedi, kapıdan çıkarken Uzun Ali. Sarhoş kaymakam, ''bu adam deli mi'' diye güldü. Ali kapının eşiğinden geri döndü. Kaymakama öyle bir tokat attı ki adam duvara uçtu. Yere düştü. Doktor,küfrederek ayağa kalkarken kendini kaymakamın yanında buldu. Sessizlik oldu. Hademe içeri girdi. Günün ilk ışıkları pencereden içeri süzüldü.

Kaymakamla doktor toparlandı. Ayağa kalktılar. Kaymakam,elini beline attı. Ali daha hızlı davrandı. Sadece iki kez sıktı.''İva'' dedi.

Jandarma karakolunda, kaymakam ve doktorun alınlarından giren tek kurşunla öldükleri zapta geçti. İki devlet görevlisi öldürmekten idama mahkum edildi. Kalem kırılırken, radyo on iki mart darbesi yapıldı diye marş çalıyordu.

Zaman geldi. Darağacı kuruldu. Çingene son kez ipi yağladı, sehpayı kontrol etti. Son isteğini sordular. Köyünde gömülmek istedi. Cellatı beklemeden sandalyeyi itti.

Tabutun içine eşyalarını koydular. Büyük bir ciddiyetle işlerini yaptılar. Zapta sayımı da yazdılar. Bir kadınla bir çocuk ölmüştü Anadolu'nun bilmem ne köyünden diye yazmayı da unutmadılar.

Köylüler tabutu karşıladı. Sular donduğundan sevdikleri adamı karla yıkadılar. Eşyalarını paylaştılar. Ali'yi gömdüler. Uzun Ali'nin abasının cebinde beyaz bir mendil çıktı. Askere giderken Rus süt anasının verdiği...elle işlenmiş oya gibi bir yazıyı mendil de okudular: ''İva" Ne anlama geldiğini kimse bilemedi, Uzun Ali'den başka...

Mehmet Osman ÇAĞLAR
Şubat, 2007

RESMETMEK

2012-01-05T17:21:00.004+02:00

RESSAM P.P.RUBENS (1577-1640)'NİN THE SLEEPİNG ANGELİCA AND THE HERMİT TABLOSYUNDAN ALINMA- VİYANA SANAT TARİHİ MÜZESİNDEN

RESMETMEK

Bir resim yapmak istiyorum
daha önce hiç yapılmamış
kara, soğuğa, kışa
yağmura, gökkuşağına inat
seni
rüzgârın rengine
denizin içine
resmetmek istiyorum

Yeşile maviye laciverte nispet
gözlerinde
seni
doyasıya renklendirmek
renklendirmek istiyorum

Tuvalimde bütün renkleri karıştırmak
karıştırmak
mor, sarı, kırmızı, turuncuya nispet
vücudunu doyasıya dolaşmak
dolaşmak, koklamak istiyorum

Seni beyazın içine hapsetmek
düşlerimi sınırsızca imgelemek
coşkunca ve ölesiye
renkleri darmadağın saçmak
seni
kendim için
bir tek kendim için
yeniden çizmek
çizmek
doyasıya
doyasıya boyamak istiyorum

Mhmt - Aralık, 2011

Zbigniew Preisner

2012-01-03T23:00:00.003+02:00

Zbigniew Preisner, Polonya'nın yetiştirdiği en önemli besteci, kompozitörlerden biridir. 20 Mayıs 1955 yılında Biala Bielsko'da doğmuştur.

Şehrin tarihi 12. yüzyıla; şehirle özdeşleşmiş, bir tepe üzerinde inşa edilmiş kalenin tarihçesi on üçüncü yüzyılın ilk yarısına kadar uzanmaktadır. Beyaz anlamına gelen Biala Nehri kıyısındaki kent, Kutsal Roma İmparatorluğu ve Polonya Krallığı olarak da adlandırılmıştır. 1945 yılında Kızıl Ordunun şehri fethinden sonra, Nazi Almanyasının soykırımına uğrayan Yahudi halk bağımsızlığını elde ederek, göç eden nüfus şehre tekrar geri dönmüş, Biała Bielsko ve komşu şehirler 1 Ocak 1951'de uluslararası arenada kimliği tanınmıştır.

Zbigniew Preisner, Polonya devlet televizyonu için yaptığı kısa film serisi ve besteleri yanısıra vatandaşı olan usta yönetmen Krzysztof Kieslowski filmleri için yaptığı bestelerle de tanınmıştır. Televizyon için Veronique'in İkili Yaşamı, Üç Renk: Mavi, Üç Renk: Beyaz, Üç Renk: Kırmızı; film ve belgeseller için Louis Malle'in Damage, Luis Mandoki'nin When A Man Loves A Woman, Agnieszka Holland'ın Secret Garden, Charles Sturridge'in Fairytale: A True Story filmlerine müzikler besteledi.

Şu anda yaşamını Varşova'da sürdüren sanatçının besteleri dinledikçe dinleme ve insanda uçma isteği uyandırır. Yakın iş arkadaşı ve yakın dostu Krzysztof Kieslowski için bestelediği Requiem For My Friend, bir ağıt niteliği taşır ve müzik camiasından büyük övgüler almıştır.

Yine videosunu paylaştığım, Van den Budenmayer Konçertosu, İncil ve mitoloji ilham kaynağı olarak, şimdiye kadarki en iyi bestelerindendir.

BUGÜN YILBAŞI

2011-12-30T14:27:00.003+02:00

BUGÜN YILBAŞI

Bugün yılbaşı, daha da erken uyan,
içten bir günaydın de önce herkese,
aç camları kapıları sporunu yap,
bak dimdik ayaktasın, şükret haline...
Soğuk bir duş al, içine zindelik, enerji dolsun.
Sonra güzel bir kahvaltı yap, çayınla yak bir keyf cigarası.

Gazetenin birinci sayfalarına bakma,
boş ver haber dinleme bugün.
Çık sokağa çocuklara karış, top oyna.
Komşu ufaklığın başını okşa, hatta gıdıkla,
o gülerken sen de onunla yerlerde yuvarlan.
Sonra at kendini gitsin deniz kenarına...
Bak hava da ne güzel, derin derin soluklan,
mavinin tonlarında kaybolup bırak kendini.
İyot kokusunda balıkçılarla şakalaş,
akşama en pahalı balıkları seç, sakın pazarlık yapma.

Sonra atla dolmuşa in şehrin merkezine.
Kar yağarsa yağsın, için mutlulukla dolsun, üşümezsin.

Kestane kebap ye, ışıl ışıl neonlarda kendini kaybet.
Güzellikleri iyi seyret...Güzel gör...
Güzellere bak...Her şey ne güzel...
Yorulursan gir kafeye, gençlere laf at,
mis gibi kahveni içerken sen de kahkahalar at.
İçin kıpraşsın, gençlik esintisi essin,
utanma bugün, en uygunsuz fıkranı anlat.

Milli piyango almayı unutma,
çıkmayacağını bilsen de
olsun sen yine hayallerini kur.
Borçları kapa, külüstürü değiştir,
dünya seyahatine çık, kime ne? -
bahçeli kedili bir evle hayalleri tamamla...

Emekçiler, eski dostlar, senden bir telefon bekleyenler,
sıcak bir merhaba isteyenler...
...kesinlikle hatırla...

Burnuna ana kokusu düşerse,
yaşlılar yurduna muhakkak uğra.
Kokla, dokun onlara, hepsini anan farz et, hisset.
Özel gün diye gerçeklerden kaçışın yok...
Kendini de unutma.

Sokak çocukları görürsen müstehcen birkaç laf atıver,
cebindeki son kuruşu verip, sevindir kendini.

Akşama ev illa ki kalabalık olmalı,
sofranda dostların da olmalı,
kadehler boşalırken içine neşe, muhabbet dolmalı.
Düşün, senden dostlardan kıymetli kim var bu dünyada...
Yeni yıla yeni kararlar al, uygula,
unut, sil at bütün dertleri...
Bak sağlığın da yerinde oh ne âlâ,
daha ne olsun...
Yeni yılın kutlu olsun.

Mhmt

GRİ DENİZE SÖRF

2011-12-26T22:22:00.003+02:00

GRİ DENİZE SÖRF

Uyuyamadığım gecelerde, tanıyamadığım ama tanışmak istediğim yaşlanmakta olan bir çocuğun iç seslerini dinlerken "Şimdi dağlara tırmanıp, sonrasında, aşağılara gri denize sörf yapma zamanı geldi" diyerek, Torosların üstüne mandalla asılı hep aynı yerde göz kırpan yıldızlara bakarak kendi kendime "niye" diye söyleniyorum. Patika yolların eğreti kenarında tökezleyerek bazen, 'koşaradım cümlelerle' rastlaşmaktan pek de emin olmadığım kelamın özgürlük arayışıyla zirveyi kutsama amaçlı yolculuk başlıyor. Farkındayım, ne bir fazla, ne bir eksik kelime bütün cümleyi/yolculuğu bozacak.

Dilsevici, adını bilmediğim beyaz bir gece kuşunu takip eden siyah baykuşlar dalların üzerinde sallanarak, parlak rüzgâra karışmış gözleriyle geceyi aydınlatırken insanı özlüyorlar. Konuşmadan ve kurgu cümlelerin ardına sığınmadan zirveye tırmanma imkânsızlığının onlar da farkında. Bu yüzden susarak ve anlaşılmaz kalarak hayatı tamamlıyorlar.

Onların düşüncelerini sedefsi ipliklerle bağlayıp, sınırları olmayan sonsuzluğun gök kubbesine usulca emanet ediyorum. Artık biliyorum, yankılanan gözlerinin ışığı kâinatta hiç kaybolmayacak. Elinden tuttuğum çocuğun hayret bakışlarıyla karanlık gök yüzüne yükselip, kayboluşlarını izliyorum bir müddet. Mola zamanı sona eriyor. Kıyıdan uzaklaşıp, rüzgârın dağlara taşıdığı ağaçların hışırtısını dinleyerek zirveye tırmanmaya devam ediyorum.

Yaprakların kıvrımına sıkışmış ayın süzmelerini elime alıp, kokusunu içime çekiyorum. Gece beyaz çiçeklerinin çiylerini ezmemeye özen göstererek, tekrar tekrar soluyorum o kekremsi kokuyu. Elinden tuttuğum çocuk bitmesini istemediği bir rüyada etrafı keşfetmekle meşgul. Okul öncesi arka bahçede erik ağaçlarına tırmanırken düştüğü yara izli elini bırakıyorum. Uzaktan yoğurtçunun çıngırak sesine karışmış kiremit damlı evlerin arasından koşuyor, kayboluyor. Onu uzak bir parkta, eline reçine bulaşmış zeytin ve ekmek yerken buluyorum. Elimden tutuyor, merdivenli sokaktan inip, çirkin gecekondu evlerinin kavaklığında su içiyoruz. Diğer çocuklar uçurtma uçururken, o, sevmediği ders zilinin nöbetini bekliyor. Amerikan tozu sütleri döşemeye döktüğü için cezalı, kulakları kırmızı, burnu pinokyo gibi uzun...

Derin karanlık bir kuyunun kuytusuna sıkışmış gibi duruyor. "Gel, zirveye çıkacağız daha" diye sesleniyorum. Ses vermiyor. Çocukluğunun gölgesine sığınıp, daha derinlere iniyor. Üzerinde iz bırakan her şeyin unutulmaz, vazgeçilmez ve görkemli olduğuna inanıyor ki kuyunun diplerine inmeye devam ediyor.

Onu, orada bırakıp zirveye tırmanmaya devam ediyorum. Dağın yükseklerinden bir poyraz denize doğru soğuk kamçı gibi esiyor. Üşüyorum. Sobalı salonda hallaçcının dövdüğü pamuklar uçuşup tipi gibi suratıma vuruyor. Tepeye maça giderken, annem, "yine hırkanı unutma" diyor. Kapıcının getirdiği tenekedeki kömürlerden birini elime alıyorum. Babam, sobaya odun atıyor, "kapağa dokunma" diyor. Annem, kestaneleri çiziyor, babam, maşayla çeviriyor. Isınıyorum.

Sucu, tebeşirle havagazı sayacına çizik atarken bardaktan boşalırcasına dağa yağmur yağıyor. Dağ toprak, toprak dağ olup renkler gökkuşağı olup, birbirine karışıyor. Amerikan Pasajından aldığım muşamba montumu sırtıma atıyorum. Zirveye az kala bir dağ köyünden bir köpek havlıyor. Bir çocuk kiralık bisiklete binmek için gün doğmadan uyanıyor. Dedesinin yaptığı tezek kokulu bozadan içiyor.

Zirveye biraz daha yaklaşırken duruyor, sonu güzel biten Tuğcu hikâyeleri gibi aşağıları seyre dalıyorum. Hayat, uzaklardan nasıl da küçücük, basit, hafıza yumağı içinde çözülüveriyor. Geçmişin dört mevsimi, sağanağı, karı, soğuğu, sıcağı hatırlayınca, beynimin nehirleri içinde su içen ceylanları, bulutları içinde uçuşan kuşların kanat seslerini yatıştıramıyorum. Hepsi, gürül gürül bir çağlayan olup, akıp gidiyor. Zirveye ulaştığımda ne kadar yanıldığımı anlıyorum. Başka bir zirve daha görüyorum. Ona ulaştığımda, bir başkasını...

Zirvelerden vaz geçip, içimdeki çağlayanın esen rüzgârına bırakıyorum kendimi. Bulunduğum zirveden, sessizce sörf yapıyorum gri sıcak denize.

mhmt - Aralık, 2011

24 ARALIK KAHRAMANMARAŞ MİTİNGİ

2011-12-23T19:36:00.005+02:00

24 ARALIK MARAŞ KATLİAMI - ZAMAN GAZETESİ - PROVOKATÖR FAŞİST ÖKKEŞ KENGER

19 Aralık'ta MHP'li Ökkeş Kenger ve arkadaşlarının, antikominist bir film oynuyor diye provoke ederek bir sinemayı bombalamasıyla başlayan ve 26 Aralık 1978'e kadar - sekiz günde- yüzlerce kişinin ölümüyle sonuçlanan olayların üzerinden 33 sene geçti. Resmi olmayan rakamlarla 111 ölünün katilleri biliniyor ama hesap sorulamıyor.

Kimdir bu Ökkeş Kenger? Maraş katliamının tetikleyicisi provokasyonu gerçekleştirmekten yargılanıp beraat eden bozkurt. Mahkemede kollanıp, beraat ettiriliyor ama bir de kamu vicdanına sormak lazım. Bu tescilli faşist 12 Eylül'den sonra soyadını değiştiriyor ve derin devlet ortamlarında Ökkeş Şendiller diye boy gösteriyor. 1991 genel seçimlerinde RP ile yapılan ittifakta MÇP kadrosundan seçime giriyor ve milletvekili seçiliyor. Daha sonra Muhsin Yazıcıoğlu ile birlikte MHP'den ayrılıp BBP'yi kuruyorlar 1995 seçimlerinde ANAP listesinden İzmir'den milletvekili adayı oluyor; seçilemiyor. Daha sonra demir lady müsvettesi Tansu Çiller tarafından Milli Eğitim Bakanı olması isteniyor. Olamayınca, zati muhterem kontr gerilla için vatan-millet aşkına icraatlarına devam ediyor. Zamanında Adana Sıkıyönetim Mahkemesi'nin bir numaralı Kahramanmaraş olayları davasının sanığı sinema patlamasının hemen sonra, Ankara'daki Ülkücü Gençlik Derneği'ni arayarak rapor verdiği tespit ediliyor.

804 sanıklı davadan beraat eden 379 kişiyle birlikte beraat ediyor. TBMM'nin yarısı katil olduğu düşünülürse bu beyefendinin milletvekili olamaması vatan-millet için ne büyük bir kayıp!

Her 24 Aralık'ta Maraş katliamı yıl dönümünde düzenlenecek mitinge katılımı azaltmak için, her yıl Zaman Gazetesi yeni bir şeyler yumurtlar. Dört gün önceki sayısında da boş durmamış, DHKP-C ve PKK gibi sol grupların eylem yapacağını sayfalarına taşımız, daha doğrusu uydurmuş. Diğer yandan devletin mitingi engellemek ve güçten düşürmek için çoktan çalışmaya başladığı bilinmekte.

Alevilere, aydınlara, devrimcilere karşı girişilmiş en büyük katliamlardan birisi olan Maraş katliamı, bütün faşizan engellemelere rağmen 24 Aralık'ta bir mitingle anılacaktır.

Ancak Maraş Valisi Şükrü Kocatepe, "Şehrin gündemi çok farklıyken şimdi birileri çıkmış 78 olaylarını yeniden hatırlatmak istiyor. Şehrimizde miting isteyen bu kuruluş ve kişiler Avrupa'dan, Ankara'dan buradaki kardeşlerimize baskı yapıyorlar. Ancak buradaki Alevi kardeşlerimiz kesinlikle böyle bir şeye taraftar değiller" diyor.

Belediye Başkanı Mustafa Poyraz; "İki taraftan da garip insanlar zarar gördü. Bunu kimse tasvip etmiyor. Bir insan bir yerden bir defa ısırılır. Biz bir defa yara aldık. İkinci yaraya K.Maraş izin vermez. Aramıza nifak tohumları, fitne fesat tohumları ekemezler" diyor.

İkisinin de unuttukları şey, balık hafızalı toplumların geçen süreç içinde aynı hataya düşmemesi için bu tür mitinglerin meşru olduğudur. Ayrıca meşru olmasa kaç yazar? Sen devlet olarak korkuyorsan, o makamlarda işin ne? Yıllarca Alevi-Bektaşi ayrımı yapıp, Alevileri vahşice katlettiğinizi, katliamı Sovyetler Birliği üzerine atarak, gülünç duruma düştüğünüzü ne çabuk unuttunuz...

Trajikomiktir ki Zaman katliamcı Ökkeş Kenger'i "tanık" sayıyor.

Zaman gazetesi, özellikle MHP'li kadroların ve sünni gericilerin-sağcıların, kentteki Aleviler'in evlerinin kapılarına çarpı atıp, günlerce önlerine çıkan, ellerine geçen Aleviler'i katlettikleri olayın faillerinden olan Ökkeş Şendiller'i (gerçek adıyla Ökkeş Kenger) de "olayın tanığı" sayan haberciliğiyle biliniyor. Zaman'ın yaptığı haberlere göre Maraş'ta sağcıların hiç günahı yok.

Geçtiğimiz seneki mitingde olay çıkaran Ökkeş Kenger'di!

Geçtiğimiz sene Maraş'ta 32 yıl sonra ilk defa katliamda yakınlarını yitirenler, yakınlarını anmak üzere Maraş'ta miting yaptılar. Ve miting sırasında Ökkeş Kenger, kendi adına bir seçim irtibat bürosu açarak bu ofisin penceresinden mitinge katılanlara yüzünü göstermeye cüret etti.

Ama Zaman'a göre hep Aleviler provokasyon yapar!

24'ündeki mitingde sağcıların değil, "Devrimci Alevi Komitesi"nin olay çıkaracağını iddia eden Zaman gazetesi, 2008 yılındaki büyük Alevi mitingi öncesinde de katılımı azaltmak için "provokasyon olacak" haberi yapmıştı. Mitingde olay çıkması bir yana, çok büyük kalabalıklar gelince bu defa Zaman, mitingden sonra "Aleviler türkü dinlemeye geldiler" haberi yaptı.

Bu yılda barış ve kardeşlik duygularıyla, provokasyona uğramadan bu mitingin gerçekleşmesi en büyük dileğimdir.

mhmt

(Bazı bölümlerde kullanılan kaynaklar : Zaman ve Muhalif Gazeteleri)

ÇOK ÖNEMLİ TESPİT VE DELİLLER İÇİN AŞAĞIDAKİ LİNK OKUNMALIDIR :

http://aysema-mektuplar.blogspot.com/2010/12/zor-yillar.html

Bülent Ecevit : "Katliamı MİT ve organize ettiği faşistler yapmıştır."

Netekim ordu niye katliamı önleyemedi paşa, yoksa 12 Eylül'ün gelmesi için prova mı yapıyordu ?

VAKTİ GELDİĞİNDE

2011-12-18T14:15:00.003+02:00

VAKTİ GELDİĞİNDE

Şimdi biz ayağımızın ucuna basıp
yavaş ve sessizce yanınızdan geçip
meydanlarda sizi görmezden gelip
sesi kısık televizyondan haberlerinizi
dinler gibi yapıyoruz ya...

Şimdi biz akşamları elimizde yasaklanan rakımız
kendi türkülerimizi yavaşça içiyor
gece yarılarına kadar sevişip
gün doğmadan aşk şiirleri yazıyor
hani sizin yok sanrısına kapıldığınız
bireysel imgelerimizle
tenekede filizlenen tomurcukları suluyoruz ya...

Şimdi biz sabah işimize sizle yan yana
aynı otobüsle müziklerinizi dinleyerek gidiyor
orta çağ kokularınızı tiksinerek soluyor
emek kapılarında onlarca tavşankanı çay
omuz omuza sizi düşünerek içiyoruz ya...

Sanmayın firavun beyler
bu düzen istediğiniz gibi böyle gidecek
devrim şarkıları dilimizde
hesap günü bozgununuzu bozmak için
özgür denizlerin dalgaları gibi çoğalıyoruz

Ve hesap günü
tanrılarınız putlarınız hurafeleriniz
abileriniz bile sizi kurtaramayacak

Mhmt - Aralalık, 2011

M İ M

2011-12-17T16:33:00.002+02:00

Mİm: Yedi maddeyle ben

Sevgili "Yüreğimdeki Yağmurlar-Dilek Hanım"a teşekkür ediyorum .Mimlemiş Kendim hakkında yedi gerçek istemiş. İnsanın yedi maddeyle kendisini anlatması oldukça zor ama aklımıza gelenleri yazalım.

1- Koç burcunun özelliklerini taşırım. Sabırsız ve maceraperestim, daha doğrusu gençken maceraperesttim demek daha doğru olacak. Siyasi hayatım lise yıllarında başladı. Dev-Lis üyesiydim, tabi ki üniversite de Dev-Genç'le devam etti. Olağan olarak bazı bedeller ödendi, bizim kuşak, doğruyu hep deneyip, yanılarak bulmak zorunda kalmıştır.Daha sonra üç radikal sol partide devam ettikten sonra bitti. Şu an da hiçbir parti üyesi değilim. Bu saatten sonra olmayı da düşünmem. Kendi halinde bir emekliyim.

2- Kitap ve müzik, ikisi birlikte hayatımın vazgeçilmezleridir. 2007 yılında kendi işimden emekli olduktan sonra, kendi çapımda iddiasız bazı deneme, şiir ve öyküler yazdım. İleride bunları bir kitap haline getirmeyi düşünüyorum. Para kazanma amaçlı değil, iki çocuğuma bırakacağım anılardan bir demet olsun istiyorum.

3- İnsan ilişkilerinde bir sıkıntım yoktur. Yeni tanıştıklarımla çabuk kaynaşır, kırk yıllık dost gibi davranırım. Bu durum beni rahatlattığı gibi, karşımdaki insanı da rahatlatır. Dostluklara çok önem veririm.

4- Hayatım boyunca parayla iyi geçinemedim. Maddiyat hiçbir zaman amacım olmadı, hep araç olarak kaldı. Türkiye'de gezip, görmediğim yer kalmadığı gibi, dünyayı da epey turladık.

5- Din konusunda bütün insanlığa, "tek tanrı" veya " tek yaratıcı" felsefesine inanırım. O da cezalandırıcı değil, ödüllendirici bir tanrıdır. Kadere inanmam.

6- Daha önce "aslan" adı altında bir blogum vardı. O dönem de bazı siyasi gruplarla ters düşmem sonucu kapattım. Şimdi yaşasın özgürlük diyerek, hiçbir grupla bağlantım kalmadan bu blogla devam etme kararı aldım. Sonuç olarak, Kemalizm'den başka "İZM" lerle hiçbir bağlantım kalmadı.

7- Şu an da hiçbir parti, örgüt ve grupla ilişkim yok. Olmasını da istemiyorum. Takım tutar gibi, ne siyah ne beyaz diyor, arada ki "gri" renkleri tercih ediyorum. Dün düşündüğümü bugün düşünmeyebilirim, yarın ne düşüneceğimi de bugünden bilemem. O zaman ÖZGÜRLÜK diyelim.

Kural gereği benimde birilerinden hakkında 7 gerçeği anlatmasını rica edeceğim şanslı Mim lenenler:

Sevgili Yaşamın Kıyısında - Çınar - alizafersapci

Kolay gelsin.

mhmt

SENSİZ BİTECEK . . .

2011-12-15T18:58:00.003+02:00

SENSİZ BİTECEK...

Şimdi gecenin biri. Alkollü ve yorgunum oldukça ve seni düşünüyorum yine. Aynı koltuğumda hafif sallanarak kitabımı okuyor, ara sıra öznesine yüklediğim yeni anlamlarla duvardaki yağlı boya tablonu seyrediyorum. Yandaki yatak odasının camı açılıyor rüzgârla ve hızla...Kızıldan sarıya dönen, dökülmekte olan sonbahar yapraklarının hışırtısını dinliyorum görmediğim gecenin koyusun da bir süre. Kalkıp camı kapatıyor, fondan gelen, dinlemekten bıkmadığım bizim şarkımızı başa alıyorum...

Kitabın sayfalarına dalmadan, senin boş koltuğuna bakıyorum. Hayalimde sen; konyak ve kahven bitmek üzere, birazdan zencefilli sıcak bir şeyler yapmak için mutfağa gideceksin, sonra battaniyenin altına girip kaldığın yerden devam edeceksin. Sabaha doğru elindeki kitap sonlanırken, ay ışığı da yitip gidecek.

Sessizce verandamıza çıkacağız. Ay ışığının kızarttığı kozalakların gölgesinden yürüyüp, mavi kahvemize gideceğiz. Ve bir gece daha bitecek.

Sensiz bitecek...

Mhmt - Aralık, 2011

TÜRKİYE HALKI SAVAŞ İSTEMİYOR!

2011-12-13T16:13:00.002+02:00

BÜTÜN PUSULALAR PUSLU BİR SAVAŞI GÖSTERİRKEN...

Suriye'ye, Batılı ve yandaş Arap ülkelerinden ekonomik yaptırımlar uygulanırken, Birleşmiş Milletler ve Nato'nun savaş tamtamları bütün hızıyla çalmaya devam etmektedir. Orta Doğu ülkelerinin talihsiz tarihi ve coğrafi konumunu bir tarafa bırakacak olursak; felsefi açıdan, "Tarihsel Materyalizm" ile "İdealizm" arasındaki derin uçurum görülür. Geçmiş savaşların hepsinde bu durum saptanmıştır..

Bugün bu halkların özgürlükçü eylem efsanesi, emperyalistlerce "Devrim"n nesnelliğine karşı devamlı kullanılmıştır.. Haçlı irticanın duyguları olabildiğince kışkırtması, bilimsel siyasi tecrübenin soğukkanlılıkla değerlendirilmesi uğraşını devamlı bastırmaktadır. Oysa, bilimsel sosyalizminin ihtiyacı, efsane ve duygu yüklemeleri değil, nesneliktir, bilimdir, devrimci teoridir.

Feodalizm ve emperyalizm bölgelerde katliam yapabiliyorsa, devrimci teorinin pratik içinde eritilmesinden, iyi anlaşılmamış olmasından kaynaklanmaktadır. Devrimci teori -dünyada- her gün ayrı cepheden saldırı altındadır. Tarih göstermiştir ki, "Teori", en çok teori olduğu yerde bile süngülenir.

Emekçi halk varsa sınıf mücadelesini sürdürüyorsa, devrimci teori de olacaktır.Teori, emekçi kitlelerin birbirini izleyen kuşaklarının kendilerinden sonrakilere, öncü aracılığıyla aktardıkları tecrübe özetinden başka bir şey değildir.Tarihi yaratacak olan sınıf, ihtiyacı olan bilimi tarih içinde biriktirir. Devrim aynı zamanda bir tecrübe birikiminin ürünüdür. Emekçi sınıflarının zaferi kaçınılmaz olduğu için, bilimsel teorinin zaferi de kesindir. Ancak içinde bulunulan şartlarda bu zaferi elde etme olgusu, bölgemizden çok uzak ve zayıf görülmektedir.

Suriye'nin, uzun yıllar bu bilinçten uzak, aşiret ve feodal zihniyetli yöntemlerle yönetilmesi, onu savaşla parçalayıp, enerjisine çökmek isteyen Batının işini daha da kolaylaştıracaktır.

Komşumuzda kan akmaması en büyük dileğimizdir ama gel gör ki RTE ve hükümeti en başı çekmektedir. Şayet bölgede savaş olursa, tarih, ileride Türkiye'yi de kan gölünün içinde çocukları boğmakla sorumlu kılacaktır.

Mhmt - 13.12.2011

(bu blogu açarken siyasi yazı bulaştırmama kararındaydım, gel gör ki olmuyor...)

KADER'İN KADERİ

2011-12-10T20:24:00.005+02:00

KADER'İN KADERİ

Perşembeden geçerken Cumaya,
ebesiyle üşüştü bütün mahalleli,
doğdu sonunda Kader, üzerinde
sanki on üçlük beyaz pazen kefeni,
maşallah, maşallah,
kaderi güzel olsun ya rabbim,
amin dediler.

Bu nasıl bir güzelliktir, kar üzerine
kırılmamış kömür iri gözler,
sabaha ırmaklar gibi parlayan elmaslar,
bakıp bakıp,
kaderi güzel olsun diye dualar ettiler.

Ah yavrum, güzel yavrum,
güzel bebek Kader,
dede on iki rekat fazladan kıldı.
Abisi bilmezdi bile dua,
kaldırdı kıbleye ellerini
gider yerine esen rüzgarla diye.

Geçince biraz günler
boş tel dolaba baktılar.
Ne un vardı, ne şeker.
Kader'imizin kaderi dediler,
bağırlarına kara üzüm bastılar.
Suya kuru ekmek basıp yediler,
buna da şükürler olsun rabbim dediler.

Kader geldi on üçüne,
oturunca iskemleye,
deydi ayakları artık yere.
Ama;
Geldi koca kente soğuk
ve açlık bir beyaz panter gibiydi.

Kader, güzel yavrum,
ah elmas gözlü, kırmızı başlıklı çocuk,
aç kudurmuş kurtlar sardı etrafını,
ağızlarında kuduruk salyalar,
anan kıydı, yedirdi sana kızıl elmayı,
kaderindi bu, çökerttiler yere,
kan, siyah kırmızı
kara kan damlattılar...

Suçlu yok, rabbim bilir,
Kader'in kaderi dediler.

Mhmt - 8 Aralık 2011

" Bir toplumun sosyal psikolojisi sapıklık derecesinde bozulmuş, 13 yaşında bir kıza kart zamparalar tecavüz edebiliyorsa; o toplumun bütün kurumları yeniden revize edilmelidir. "

BİRAZ ARA

2011-11-02T11:48:00.004+02:00

Kasım ay'ı için biraz ara verme zamanı geldi dostlar. Yolu buradan geçen bütün blog dostlarının ve herkesin Kurban Bayramı'nı şimdiden kutlar, sağlık, mutluluk ve esenlikler dilerim.

mhmt

18 EKİM 2011 MERSİN DEVLET BALE VE OPERASI

2011-11-02T11:08:00.009+02:00

Geçen sene Ağustos ayında Mersin'e taşındığımız için dostum Kıvanç Uğraşbul'un başrolünü oynadığı 4. Murat operasını seyredememiştim. 18 Ekim 2011 Cumartesi gece 20:00'de izleme olanağı buldum. 4. Murat rolünü oynayan dostum Kıvanç ve arkadaşlarıyla gurur duydum ve büyülendim.

İzlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Gösteri anında fotoğraf çekme yasağı olduğu için final karelerini sizle paylaşıyorum.

mhmt

18 EKİM 2011 - 4. MURAT OPERASI ÖNCESİ FOTOĞRAFLARI

2011-11-02T11:00:00.005+02:00

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

2011-10-29T00:34:00.005+03:00

fotoğraf Esmir/Esin hanımın sayfasından alınmıştır.

Cumhuriyet, uğrunda büyük bedeller ve acılar ödenerek kurulmuştur. Cumhuriyet Bayramı'mızın kutlanmaması hiçbir etik gerekçeyle açıklanamaz. Misakı Milli Sınırları, emperyalizme ve maşalarına on binlerce vatan evladı şehit verilerek çizilmiştir. Gerekirse üstünden tekrar, tekrar çizeriz.

Dost ve düşman şunu iyi bile ki biz Kemalistler ölmedikçe, bir kişi kalsak, son damla kanımızla Cumhuriyet Bayramı yine kutlanır.

Bir değil bin canımız feda olsun Mustafa Kemal'e!

" YAŞASIN TAM BAĞIMSIZ TÜRKİYE "

Bu VATAN'dan başka bir VATAN yok, arama
Bizden başka düşünen yok, arama
Vazgeç ötelerden,yorma kendini
Bu VATAN'dan güzeli yok,arama !

mhmt

bu günler de geçer...

2011-10-24T14:36:00.004+03:00

BİR TEK ANALARIN GÖZYAŞININ MİLLİYETİ, DİLİ, DİNİ, IRKI YOK..!

mhmt

24.10.2011

SÖYLEYEMİYORUM

2011-10-22T20:19:00.003+03:00

SÖYLEYEMİYORUM

Bunca zaman nerede olduğumu
sorarsan ,
biliyorsun en güzel yanıtım
yine susmak.
Gidip gelmelerimle
geride bıraktığım
bu yorgun şehirler
Ve çığlığıdır
birlikte kardeşliğimizin.

Gece karanlık zifirî geceyle
örtünüyor.
Neden sabah geç doğuyor gözlerimde?
Ve neden ölüm çığlıkları ?

Neden yazdığımı soracak mısın?
Zorlanmadan anlatayım sana ;

Bırakmadılar
Parçalandığımız
günleri
Kırık
saatleri
ve esir
kalplerimizi.

Ve araya girenler kimdiler?

Bunlar ne anılarımda canlanan beyaz kuşlar,
ne de
nesilden nesile akandır.
Paramparça yüzlerdir bunlar.

Ağlayan çocuklar
kırlarda,
analara vuran gözyaşı
parmaklıklarıdır
itelenmiş hayalimizde,
ve toprağa düşen kan damlalarıdır.
Yiten akşamın
siyahıdır.
Kızartır nehirleri hüzünlü kanımızda.

İşte gökyüzü
ve işte beyaz güvercinler
Sevdiğimiz herşey
özgürlüğün ufkunda
asılı ovaların.

Neden geçiyor boşa zaman
anlat bana
Dicle, Fırat ?
Ne diyeceğimi
ne söyleyeceğimi
biliyorum .
Söyleyemiyorum.

Kızıl akan sularda
o kadar çok ki ölümüz
Ve güneş önüne setler
çekilmeden önce hepsi kardeştiler.
Ve o kadar çok ki söylemek
istediklerim.
Söyleyemiyorum.

mhmt - Temmuz, 2009

(kapattığım blog şiirim)

DOKUNMA BANA

2011-10-17T20:10:00.005+03:00

DOKUNMA BANA

Dokunma bana
Yangını mı körükleme
Dibine kadar efkârlardayım
Sen de yanarsın benimle bu gece

Nar mevsimi yağmur olmuş
Kızıl alev damlıyor sokağıma
Solmuş gri menekşeler
Çiseliyor pencere camıma

Sarı turuncu limon kokusu kapımda
Eski mavi bir rüzgâr
Doğmamış bebek sancısı
Bir köpek havlıyor / Bir kedi miyavlıyor
Esip geçiyor bahçemin yamacından
Bir çocuk ağlıyor

---
Aşk, itiraf
Ve hayat
---

Kekremsi ekşi bir turunç tadında
Alev alev yanıyor
Yangınımı yaşıyorum bu gece
Sakın dokunma bana
Sen de yanarsın benimle...

Mhmt - Ekim, 2011

YAŞAMIN KIYISINDAKİLER

2011-10-10T02:44:00.009+03:00

fotolar mehmet'den

YAŞAMIN KIYISINDAKİLER

Gece yarısından sonra uykum kaçarsa, çıkar dolaşırım Ankara sokaklarını. O sessizlikte, insan daha iyi görür kent gerçeklerini, tek başına ve sakin...Bazen bir sabahçı meyhanesinde, kıyıda köşede oturup, sessizce dinlerim kendimce bu şehri gecesiyle gündüzüyle.

Geçenler de Ulus taraflarında, tanıdık, salaş bir meyhanede rakımı içtim. Sahibi Rıza Baba, eski seymenlerden Ömer'in oğlu. Hamamönü, Bentderesi, Kale'de haraç vermeyen birkaç mekân sahibinden biri, hani bu semtleri bilenler, bunun ne anlama geldiğini de iyi bilirler. Müşteriler gidince, masaya geldi. Sordum "işler nasıl" diye. Sorma dedi, haraç vermekten yakında dükkanı kapatırız. "Nasıl yani senin gibi biri," dememe fırsat vermeden lafı ağzıma tıktı. "Belediye, belediye" dedi, "hani var ya onların köpekleri, gün aşırı sakal vermekten anamız bellendi!"

Hızlı içti, yorgundu, kafasını masaya koydu sızdı. Şişedeki son fırtı bardağa boşalttım. Bu mekân gibi, kentlerde ki yaşam kıyıları aklıma geldi.Bir tarafta vergisini dürüstçe ödeyen ! erkek kuaförlerinde ki manikürlü beyler; diğer tarafta, fabrikalarda, kara yollarında, tekelde, kamuda çalışan, vergisi peşin kesilen elleri nasırlı beyler; öbür yanda, havada uçuşan dolarlarla yapılan düğünler, sünnetler; bir de bizim Rıza gibi dükkanı kapatmak üzere olan esnaf...

Sonra yine düşünüyorum, herkes yalnız...Bu kadar kalabalık veya olmayan şeye rağmen, nedendir yalnızlık, hüzün ve can sıkıntısı? Nasıl bir duygudur hayatın kıyısında herkesin sıkışıp,yaşaması?

Sonra, aklıma Sakarya Caddesi geliyor.Bakıyorum sokaklar, caddeler, parklar, kahveler, meyhaneler tıklım tıklım dolu. Kalabalık olduklarını sanan insanlar, kendilerine benzeyenlerle tek başlarına...aynı çay bardakları,eskimiş kadehlerle aynı şarkıyı dinleyerek ve aynı yazgıyı paylaşarak, kötü yaşamlara çözümler aramak...

Daha önce gittiğim bir kıyı kasabası aklıma geliyor. Balıkçılar, yanlarında balık bekleyen kediler...Biraz ileride büyükçe bir tatil köyü, açık büfesinde sıraya girmiş yalnız kadınlar ve erkekler...Kuyusuna düşmüş bir gölgenin olanca acısını yüreklerinde hissedenler...tükenir korkusuyla salatadan önce alınan tatlılar...ezilmiş duyguların içinde hayali gerçek yapmaya çalışanlar...Yaşamın kıyısındaki bu insanlar neden bu kadar birbirine benzer? Hüznün, sevincin, yalnızlığın bir tür masalını yaşarlar farkında olmadan.

Biraz daha farklı düşünenler...Onlar hep yaşadıklarını sanırlar...Oysa unutmuşlardır "hayal" etmeyi. Kirli siyaset, kirli para, rüşvetle bir başka balıkçı köyünde "yasak aşk"lara doğru yelken açarken, sevginin ve aşkın ne olduğunu pek anlamazlar. Çünkü yaşamın kıyısını bilmezler. Tuzağına düşen genç kadınlar aşk sandıkları masallarla avunurken, onlar başka bir kente çoktan kaçmıştır bile.

Sonra, bu kıyı meyhanesinde ki Rıza'ya bakıyorum. Öyle bir derin uykuda ki, uyansa da birlikte kalkıp yürüsek, biraz Ankara'nın sert rüzgarı suratımıza çarpsada kendimize gelsek diye aklımdan geçiriyorum.

Mhmt - Nisan 2010

G İ D E C E K S E N . . .

2011-10-05T17:59:00.003+03:00

mersin de hâlâ denize giriyoruz - 4 Ekim 2011

Gideceksen...

Zamanını iyi bileceksin

Açıldın mı uzaklara açılacaksın

Sığ sulara veda edip

Açık denizlere yelken açacaksın...

Geride bıraktığın liman bile gurur duymalı seninle;

Borçların, resmin, gölgen kalmamalı ardında...

Öyle onurlu gitmelisin ki gideceksen:

"Geriye dönmemesine gideceksin!"

mhmt

solmamalısın çocuk

2011-09-29T21:11:00.005+03:00

solmamalısın çocuk!

nereye götürürlerse götürsünler sabahın uyanış çanlarını duyacaksın çocuk. kendine bir anne kadar sabırlı olduğun gecelerde soğuk mapushane sınıf duvarlarına renk yüklemeye gideceksin. oysa getirdikleri bu gâvur şehirde dardır sokaklar. ezanla birlikte uyanır gülsevici çocuklar. deniz bakışı evlerin parmaklıklarında gördüğün aşklar, uzun uzadıya koyaklar, kaçakçılar, yasaklar, katmer acılar ve biliyorsun artık gam çiçeği simitçi çocuklar, sen görmesende oradalar!

bil ki soyulmuş portakal kabukları salkım saçak, bir mevsim içinde sokak çalgıcıları ve fahişeler dans ederler ve vitraya dönüşür toru bedenlere ağan yıldızlar.

hızlı alışmalısın çocuk. en güvenilir yerinde bozguna keser sıra serviler. kör kaygılara sallanırken gece, tavşan uykusu uykular, "ağulu çocuğuyum ben hayatın, içimde yavaş büyür çınarlar" demesini de öğretmelisin kendine çocuğum.

sonra siyah takımlı adama cehenneme yolcuyum demesini, kafa tutmasını öğretecekler, cehenneme ''cehennem çiçeği bile olurum'' diyebilesin. gözlerin sabaha çiğdem açsada, yüzünde sarp kayalar gergin olur öğlene dek. hele akşam olup efkâra batınca boylu boyuna, zamanıdır içinde birkaç filiz bademin kabuğu çatlar.

bil ki üniformalı sendeleyen bir vatandaş alkış tutar sen çay ocağına daha varmadan. işte bunun için çocuk, solmamak en iyisi, en iyisidir solmamak çocuk...!

Mhmt

UMUTLAR

2011-09-25T23:05:00.005+03:00

mehmet'den

UMUTLAR

İki kardeş

Umutları hep ertelediniz

Hep öfkeli / hep kendinden yana

El sıkışmayı hep yarınlara bıraktınız

Etraf için, kendiniz için, şahinliğiniz için

Bitmeyen ihtiraslar için

Kardelenleri çiğneyip geçtiniz

***

Yüreğinizde yağmurlar

Uzatılan çiçekler

Beyaz güvercinler

Ötelediğiniz gizli bahçeleriniz de kaldı

Bir adım kalmışken kucaklaşmaya

Yine başka baharlara kaldı

***

Siz etle tırnaktınız

Yine de böyle olmak istemezdiniz

Yuh olsun ulan, yuh olsun

Yuh olsun sizin kardeşliğinize

***

Hâlâ geç değil

Birşeyler yapmalı

Karanlık bahçelere

Ak tohumlar atmalı

Açan beyaz kır çiçekleri

Barış umutlarıyla

Sonbahar dağlarını kucaklamalı...

mhmt - 24.09.2011

BÜTÜN MEVSİMLER AKDENİZ

2011-09-15T12:09:00.002+03:00

Ben ilk açık deniz seferinden yeni dönmüşken, sen bebek hümeyra barının biraz geçkince en güzeliydin.

Ben bütün yüklerimi ummanda unutmuşken, sen gençliğini istanbul sokaklarında çoktan yitirmiştin.

Ben yanlış adreslerde gezginken, sen uzaklardan karaya uçan göçmen kuşlara adanmıştın.

Ben tek kişilik yolcuyken, sen kalabalık yolların kaptanıydın.

Ben limanlarda gemilerin uğultularını dinlerken, sen gökyüzündeki bulutlardan yağmur dilenirdin.

Neydi ayrı dünya insanlarının çekim kuramı, neydi bu yasanın büyüsü?

Rengârenk geceler boyu bütün çiçekleri akdeniz de açtırıp, sonra öldürmek... kolay mıydı akdenizi sende unutmak.

Hâlâ senin aklında istanbulun bahar akdeniz iklimleri, ben de tükeniyor açık deniz rüzgârları.

Bütün mevsimler akdenize dönüyor yeniden.

Bütün denizleri bitirdikten sonra şimdi anlıyorum, seni sevdiğimi yeniden anlıyorum.

Mehmet

12 EYLÜL BİTERKEN...

2011-09-12T23:01:00.001+03:00

Evin arka balkonunda, küçük bilgisayarla bu yazıyı yazarken şimdi, sanki zaman bir an için durdu. Yakınlardan kıyıya vuran köpüklü dalgaların sesleriyle, birkaç köpek havlaması ve geçen bir iki arabanın dışında ses yok. Oldukça sessiz, geç bir saat...

Bir şeyler yazmayacaktım oysa bugün. Daha doğrusu, yazmak istemedim, içimden gelmedi. Sonra, ani bir kararla yazmaya başladım.Oysa bu yazdıklarımı verip, vermeme konusunda da bir fikrim yok. Hoş, yazacaklarım bizim neslin bildiği, gençlerin ise medyadan izlediği ve kitaplarda okudukları...çoğunun bildiği şeyler. Olsun, hatırlamak ve hatırlatmak için yine de yazıyorum.

Elimin bir türlü gitmediği konu, üzerinden bir silindir gibi ezilip geçilen bir neslin hikâyesi. Apolitize olmamış, okuyan, kültür faaliyetlerini izleyen, sinema ve tiyatroya giden, üniversite fikir kulüplerinde tartışan, dünyayı takip eden şanssız bir neslin...yani bizim kuşağın öyküsü.

12 Eylül 1980 Faşist Darbesi'nden bu yana 31 yıl geçmiş. O tarihte Türkiye'nin nüfusu 44 milyondu ve 2 milyona yakın insanın zindanlardan, işkencelerden, fişlenmelerden, baskılardan geçtiğini düşünürsek, bu darbeden nasibini almayan aile yok gibidir.

Yıllar geçtikten sonra fiziki yaralar ara sıra sızlasa bile, ya o sarsıcı travmalar / manevi yaralar tam kapanabilir mi acaba?

Tarihimize bir kara leke olarak geçen bu darbenin mimarlarının bir kısmı ölmüş, bir kısmı medyada arasıra boy göstermekte ve seçim öncesi verilen bütün sözlere rağmen cezalandırılmamaktadır.

Bazı geceler kâbuslar içinde uyanıp, yatağından kendini kalorifer peteklerine atıp, kafa atan insanların sayısı azımsanmayacak kadar çoktur. Ancak hayatta kalıp, darbeden nasibini alanlar bir onur abidesi gibi, başları dik yaşamlarını sürdürmektedir.

Aslında yazacak çok şey var. Her devrin ispinyoncuları, cam gözleri, rafetleri, delivelileri, hüseyinleri, vb yönetim şirinleri, sempatizanları oldu, olacaktır. Bu doğal bir olgudur...

Canımızı daha fazla sıkmadan konunun özüne geçmekte yarar var. Bu darbenin bilançosu ve işkence yöntemleriyle ilgili, hangi kaynaktan aldığımı anımsayamadığım alıntı bir yazıyı aşağıda veriyorum.

(Hızlı yazılmış bir yazıdır, yukarıda hatalar varsa affola)

Mehmet

12 EYLÜL 1980 DARBESİNİN BİLANÇOSU :

* 7 bin kişinin idamı istendi. 517 kişiye idam cezası verildi. 124 idam cezasını onayladı ve 50 kişi idam edildi. 18 sol görüşlü, 8 sağ görüşlü, 23 adli suçlu, 1’i Asala militanı asıldı.

* 650 bin kişi gözaltına alındı. 1 milyon 683 bin kişi fişlendi.

* Açılan 210 bin davada 230 bin kişi yargılandı.

* 71 bin kişi TCK’nin 141, 142 ve 163. maddelerinden yargılandı.

* 98 bin 404 kişi 'örgüt üyesi olmak' suçundan yargılandı.

* 388 bin kişiye pasaport verilmedi.

* 30 bin kişi 'sakıncalı' olduğu için işten atıldı.

* 14 bin kişi yurttaşlıktan çıkarıldı.

* 30 bin kişi 'siyasi mülteci' olarak yurt dışına gitti.

* 300 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.

* 171 kişinin 'işkenceden öldüğü' belgelendi.

* 937 film 'sakıncalı' bulunduğu için yasaklandı.

* 23 bin 677 derneğin faaliyeti durduruldu.

* 3 bin 854 öğretmen, üniversitede görevli 120 öğretim üyesi ve 47 hâkimin işine son verildi.

* 400 gazeteci için toplam 4 bin yıl hapis cezası istendi.

* Gazetecilere 3 bin 315 yıl 6 ay hapis cezası verildi.

* 31 gazeteci cezaevine girdi.

* 300 gazeteci saldırıya uğradı.

* 3 gazeteci silahla öldürüldü.

* Gazeteler 300 gün yayın yapamadı.

* 13 büyük gazete için 303 dava açıldı.

* 39 ton gazete ve dergi imha edildi.

* Cezaevlerinde toplam 299 kişi yaşamını yitirdi.

* 144 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.

* 14 kişi açlık grevinde öldü.

* 16 kişi 'kaçarken' vuruldu.

* 95 kişi 'çatışmada' öldü.

* 73 kişiye 'doğal ölüm raporu' verildi.

* 43 kişinin 'intihar ettiği' bildirildi.

12 EYLÜL'DE KULLANILAN İŞKENCE YÖNTEMLERİ :

PENİSE ELEKTRİK VERME: Arkadaşlarını ele vermeyen zorlu sanıklara uygulanır, çoğu erkekliğini kaybederdi. İşkence sırasında fazla voltajdan ölen olursa intihar süsü verilirdi. Batı patentli olduğu söylenir.

FALAKA: Yaygın ve sürekli uygulandı. Ayak tabanı, ellerin içi gibi vücudun kaslı bölümlerine kalas, cop, zincir, saz sapı, pik demir vb. vurularak gerçekleştirilirdi. Bu yöntem, ayak tabanlarını ve el ayalarını patlatır, kaba yerleri ezer, morartır, tırnakları sökerdi. El ayak gibi herhangi bir yeri kırar, sakat bırakırdı.

KÖPEK SALDIRTMA: Tutuklu çırılçıplak soyulur, kurt köpeği üzerine saldırtılırdı. Köpeğin ilk kaptığı yer bacak arası olurdu.

ZİNCİR: 20-25 metre uzunluğundaki zincirin uçları iki tutuklunun boynuna bağlanır, tutuklular sırt sırta verdirilerek ters yönde hızla itilir. Tutuklu tek ayağından zincire bağlanır, bu zincir yüksek bir yere asılır, tutuklu bayılıncaya kadar askıda kalırdı.

GERME: Tutuklunun bir bacağı merdiven kenarlığına bağlanır, diğer bacağı da açık bırakılan koğuşun gözetleme deliğine bağlanıp kapı kapatılır, tutuklunun bacakları koğuş kapısının eni kadar gerilir ve öyle kalırdı. Koşuşturulur, zincir tam gerilince, her iki tutuklu da sırtüstü yere düşerdi.

AYAKTAN ASMA/TEPE: 50-60 kişi havalandırmaya alınırdı. Gardiyan "tepe ol" komutu verince tüm tutuklular üst üste bindikten sonra, bir tutuklu da üst üste yatan tutukluların üstüne çıkar, istiklal Marşı'nın on kıtası okutulurdu.

KULE: Havalandırmaya çıkan tutuklular altı kişilik daire oluştururlardı. Bunların üzerine 3-4 kat olacak biçiminde tutuklular çıkarıldıktan sonra, gardiyanın "yıkıl" komutuyla kule oluşturan tutuklular kendini yere bırakır ve böylece tutukluların değişik yerlerinde kırılma, incinme ve çıkık olurdu.

RANZA ALTI: Gardiyanlar ellerinde kalaslarla koğuşa girip, "ranza altı ol" komutunu verince, koğuşta bulunan tutukluların hepsi ranzaların altına girerdi. Herhangi bir yerlerinin açıkta kalmaması gerekiyordu. Ranzaların altına tüm tutuklular sığmadığı için kiminin eli, kiminin kolu dışarıda kaldığından, gardiyanlar ellerindeki kalaslarla tutukluların dışarıda kalan kısımlarına vurmaya başlardı.

KANTAR: Tutuklular havalandırmada çırılçıplak soyundurulup tek sıra halinde dizilirler, sıranın ön tarafında duran tutuklu sırt üstü yatırılırdı. İkinci tutuklu, yatan tutuklunun testis ve erkeklik organlarından tutarak yukarı kaldırır, tutuklunun kaç kilo geldiğini söylemesi istenirdi. Tüm tutuklular birbirini tartana kadar bu işlem devam ederdi.

KERVAN: Havalandırmada, tutuklular tek sıra dizilir, her tutuklu önündeki tutuklunun sırtına bindirilir, bacakları, altındaki tutuklunun boynundan aşağıya sarkıtılır ve kulaklarından tutması istenirdi. Gardiyanın komutuyla tutuklular yürümeye başlar ve bu işlem tutuklular ayakta duramayacak duruma gelene kadar sürerdi.

SEHPA: Tutuklu gece koğuştan alınıp, koğuş koridorunda gardiyan ve subaylardan mizansen olarak oluşturulan bir mahkemede sorgulanırdı. Mahkeme, tutukluyu idam cezasına çarptırır, ikinci katın merdiven kenarlığına bir ip geçirilip, ipin ucuna tutuklunun boyun kemiğini kırmayacak düzeyde kalın bezden bir ilmik takılır, tutuklunun boynu bu ilmiğe geçirilir ve temsili infaz gerçekleştirilirdi. Tutuklu tam boğulacağı sırada ip açılırdı.

COP SOKMA: Gardiyanlar copu zeytinyağına batırır ve yağlı copu tutuklunun makatına zorla sokardı. Sonra bu copu kendisine ya da bir başka tutukluya yalatırlardı.

ÇEK-ÇEK: Tutuklu çırılçıplak soyundurulur ve erkeklik organına bir ip takılırdı. Gardiyan ipin diğer ucunu alıp hızla koşar, tutuklu da zorunlu olarak gardiyanın peşinden koşar.

LAĞIM SUYUNA SOKMA: Tecrit bölümünün alt katındaki bazı tuvaletlerin delikleri tıkanır. Hücrelerin pisliği ve lağım suları burada biriktirilir, diz boyu kadar oluşturulan pisliğin içine tutuklu atılır ve pislik yedirilirdi.

KiTAP OKUMA: Koğuşta bir tutuklunun eline kitap verilir, tutukluya avazı çıktığı kadar yüksek sesle tek tek sözcükler okutulurken, diğer tutuklular bu sözcükleri tekrarlarlardı. Sabahtan akşama kadar yapılan bu işlem sırasında, tutuklular ayakta durmak zorundaydı.

MARŞ SÖYLETME: Cezaevinde bulunan herkes 50'yi aşkın marşı ezberlemek zorundaydı. Bu marşlar tutukluların ses telleri tahriş oluncaya kadar söyletilirdi.

ÖL DEDİĞİMDE: Tutuklu havalandırmanın orta yerine çıkarılır, hazır ol durumuna geçirilirdi. Gardiyanın "öl" komutuyla tutuklu kaskatı, eklemlerini kırmadan yere düşürülürdü. Bu işlem gardiyanın keyfine göre tekrarlanırdı.

SİGARA İÇİRME: Bunun çok çeşitli yöntemleri vardı. En çok uygulananları şunlardı: Koğuşta kalan tutukluların eline beş adet sigara verilir, sigaraların tümü yakılarak devamlı ağzında tutulurdu. Gardiyanın "çek-bırak" komutuyla sigaralar bitinceye kadar içirilir, sigaralar-filtreleri dahil- tutuklulara yedirilirdi. Bu sırada koğuş pencereleri kapatılır, havasızlık ve dumanla boğulma ortamı yaratılırdı.

BANYO: Tutuklular çırılçıplak soyundurulur ve tek sıra halinde banyoya götürülürdü. Banyoda sabun kullanılmazdı. Hortumla tazyikli su tutukluların üzerine fışkırtılırdı. Daha sonra tutuklular koridora çıkarılır, "Yat-sürün" komutuyla tutuklular yerlerde süründürülerek koğuşlarına götürülürdü.

SAYIM DÜZENİ: Tutuklular günde en az beş kez sayılırdı. Her sayımdan önce, tutuklular sayım düzenine geçer, sayım talimi yaptırılır, yüksek sesle tekmil verilir, rahat-hazır ol ile, çöker kalkarlardı.

GECE NÖBETİ: Geceleri her koğuşta mevcuda göre 2-7 kişiye kadar tutukluya sırayla nöbet tutturulurdu. Nöbet sırasında devriye gezen gardiyanlar, koğuşun mazgal deliğini açar, nöbetçi tutuklunun mazgaldan dışarı elini uzatmasını ister, tutuklunun ellerine cop veya kalasla istediği kadar vururdu.

LOKOMOTİF: Tutuklular havalandırmaya çıkarılır, İki kişi çırılçıplak soyundurulur, bunlardan birisi domalıp iki eliyle diz kapaklarını tutar, diğeri de arkadan bunu kucaklardı. Gardiyanın "uygun adım marş" demesiyle her iki tutuklu havalandırmada dolaşırlar, diğer tutuklular zorunlu olarak bunları izlerdi.

PİSLİK YEDİRME: Her havalandırmanın ortasında bir lağım çukuru vardı. Lağım suları ve insan pislikleri burada toplanırdı. Tutuklulara bu çukurdan avuç avuç pislik alıp yemeleri istenirdi.

İŞEME: Havalandırmada bir tutuklunun yere yatması istenir, diğer tutuklulara, yerde yatan tutuklunun yüzüne işemesi istenirdi..

TECAVÜZ: Cezaevinde görev yapan gardiyanlar, genç tutuklulara merdiven altlarında zorla tecavüz ederlerdi. Ayrıca iki tutuklu çırılçıplak soyundurularak birbirlerine tecavüz etmeleri istenirdi.

HASTANE: Hastanede de cezaevindeki kurallar geçerliydi. Hasta, tuvalete götürülmez, yatakta da hazır ol vaziyetinde yatardı.

VEREM: Veremlilerle, sağlam tutuklular birbirinden tecrit edilmez, aynı kapta yemek zorunda bırakılırdı. Aynı battaniyenin altında yatırılırlardı. Veremlilerin balgamları tahlil yapılacak bahanesiyle toplanır, karavanadaki yemeklere karıştırılır ve bu yemekler tüm tutuklulara yedirilirdi.

AYAKTA BEKLETME: Bu yöntem cezaevinde her gün geçerliydi. Sabah saat 05'den akşam 17-19'a kadar tutukluların oturması yasaktı.

KONUŞMA YASAĞI: Koğuş içindeki iki kişinin birbiriyle konuşması, tutuklunun gülmesi ve düşünür gibi görünmesi yasaktı. Böyle bir suçu işleyen tutuklulara yukarıdaki işkence yöntemleri uygulanırdı.

GECE BASKINI: Nöbetçi subay ve gardiyanlar, gece geç saatte tutukluların koğuşuna girerek, uyku sırasında tutuklulara cop veya kalaslarla dayak atarlardı.

AVUKAT-ZİYARET DAYAĞI: Avukat görüşmesine ve diğer görüşmelere gidip gelirken tutuklulara dayak atılırdı. Görüşlerde hiçbir şey konuşulmaması tembih edilirdi. Tutuklular avukatlarıyla savunma konusunda görüş alışverişinde bulunamazlardı.

MAHKEME DAYAĞI: Tutuklular mahkemeye götürülürken cenaze arabasına bindirilirlerdi. Elleri arkadan kelepçeli olurdu. Cenaze arabasına binerken ve çıkarken gardiyanlar tarafından dövülürler

DİLEKÇE

2011-09-09T22:50:00.003+03:00

T.C.

Genel Kurmay Başkanlığı

Mersin Askerlik Şubesi Komutanlığına

MERSİN

Türkiye Cumhuriyeti misaki milli hudutları içinde, emperyalist katil ülkelerin silahı ve parasıyla kanlı terör eylemleri gerçekleştirip, evlatlarımızı alçakça pusularda katleden hainlerden, aziz vatanım kurtulana değin, süresiz bir hizmetle tekrar askere alınmam hususunda EMİR VE MÜSADELERİNİZİ RİCA EDERİM.

Evlatlarımla ön siperlerin içinde TAM BAĞIMSIZ TÜRKİYE olma yolunda süresiz nöbette kalmamın kabulü yönünde gereğinin Komutanlığınız tarafından yapılmasını arz ederim.

12. 09.2011

Mehmet

Kemalist

Adres: email duvardadır.

EYLÜL'E SANATLA MERHABA...

2011-09-04T12:18:00.002+03:00

02 Eylül gecesi Bedy's Taverna'da dostlarla sonbahara hoşgeldin dedik

Cumhurbaşkanı, başbakan, çok zengin olabilirsiniz ama Sanatçı olamazsınız.
Abdullah Gül, dostum ıv.Murat, Kıvanç Uğraşbul'u kutlarken.
-Posta Gazetesi-

Bir yaz mevsimini daha geride bırakıp, sonbahara girdik dostlar.

Bu postumu, Mersin Devlet Opera Sanatçısı, can dostum
KIVANÇ UĞRAŞBUL'a ayırdım.

Mersin için Eylül ayı sanat açısından yaz uykusundan uyanış, canlanış anlamı taşır.

Kıvanç'la bazen tartıştığımız:

"Sanat, sanat için mi; toplum için mi yapılmalı, yani
sanat taraf mı olmalı?"

sorusunu buradan yolu geçen herkese sormak istiyorum.

Dostlukla kalın.

GEZİ - 3 / S O N

2011-08-25T21:41:00.017+03:00

Vapurla geri döndükten sonraki durak Geyikli sahilleri. Daha fazla zaman ayırmayı hak eden tertemiz, serin sular ve plaj. Sonrasında kalacağım motelin bulunduğu Dalyan Köy. Motelin çardaklı harika bir bahçesi var. Yeşillikler arasında, rengârenk çiçeklerin eşlik ettiği. İçeri girince küçük bir çocuk karşılıyor bizi. Konuşması tam anlaşılmıyor olsa da motel sahibinin bir yere gittiğini, bir süre sonra geleceğini anlıyoruz.

Lobide o ilk gördüğümüz güzellikle bağdaşmayan bir görüntü var. İki koltuk takımından birinde temizlik kovaları, paspaslar, süpürgeler herhalde günün yorgunluğunu atmak üzere baş köşeye yerleşmiş. Neyse diyerek çardakta bir süre oturuyoruz. Sonra kalkıp aradan geçen kara yolunu aşarak deniz kenarına ulaşıyoruz. Geyikli gibi Dalyan Köy de daha fazla zaman ayrılabilecek bir yer diyorum kendi kendime. Yandaki kır lokantasına bakıyorum. Belki de akşamki balık rakıya orada takılacağız. Güzel görünüyor. Küçük çocuk, tabanları kıçına vura vura koşturuyor bize doğru. Motel sahibi gelmiş olmalı. Gidiyoruz motele, adamın peşinden çıkıyoruz üst katlara... Bir kapıyı açıyor. Aman tanrım. Tamam 7 yıldız konforu aramıyoruz ama bu kadar da olmaz ki! Dam arasında, basık, rutubetten nefes almanın olanaksız olduğu bir oda. Olmaz diyoruz. Başka odaya yöneliyoruz. Yukarıdan üzerimize su damlıyor giderken. "Güneş enerjisi arızası" diyor. Gösterdiği oda da olmuyor. Kendimizi zor atıyoruz dışarı.

Yan tarafta dış görüntüsü güzel bir başka motel var ama ben hemen telefona sarılıp ertesi gece Altınoluk'ta kalacağımız otelin sahibini arıyorum. "Yer var mı?" soruma "var" yanıtını alıyorum. "Kaç saat sürer?" diyorum. "Taş çatlasa 1.5 saat" diyince basıyorum gaza.

Yolda Ezine'den peynir alış verişi nedeniyle biraz gecikme oluyor ve saat 21'e doğru otele ulaşıyoruz. Şanslıyız. Yine köşe oda. Doğru karar. Tek olumsuzluk yarım pansiyon olduğu için bu gece balık yok, rakının da dünkü keyfi...kendimizi dışarı atıyoruz.

Kaldığımız otelin teras katından bütün Altınoluk ayaklarımızın altında. Batı deniz, diğer yönler olduğu gibi yeşillik...Dolu dolu yaşanan iki günden sonra ver elini Ayvalık. Biz el uzatırız da elini hiç vermez mi Ayvalık...

Ayvalık'ta ilk günümüzde Ankaralı dosta acil bir telefon geliyor. Planlarımız Mersin'e kadar birlikte gitmek olduğu halde o gece kendisini Ankara otobüsüne bindirerek, yolcu etmek zorunda kalıyorum. Bu duruma canım sıkılıyor. Gece Cunda'da balık-rakı sofrasına tek başıma oturmak zorundayım...

Poyrazdan hafif hafif esiyor, fondan kısık rum şarkıları kulağımda çınlarken iki masa ötede çok hoş, zarif yabancı bir hanımın garsona balık siparişi için birşeyler anlatmaya çalıştığına tanık oluyorum. Derhal konuya müdahil olup, Meksika'lı Eva'nın siparişlerini garsona bildiriyorum. Eva'da benim gibi tek başına, teşekkür ediyor ve istersem birlikte oturabileceğimizi söylüyor.

Eva evli, 2 çocuk sahibi ve Meksika'da tıp profesörü. Zaman ilerledikçe aramızda son derece doğal, samimi ama mesafeli bir arkadaşlık oluşuyor. Guadalupe'de yaşayan kız kardeşinin ilk eşinin Türk olduğunu söylüyor. Çantasından küçük bir aile albümü çıkartarak fotoğraflar üzerinden ailesi hakkında bilgiler veriyor. Sıcakkanlı hali çok hoşuma gidiyor. İlgiyle ailesi ve ülkesi hakkında sorular soruyorum. Çok net ve derinlemesine bilgiler veriyor. Sadece ülkesi değil, bütün dünya ile ilgili engin bilgisine şahit oldukça hayranlığım artıyor. Bu, Eva'nın Türkiye'ye üçüncü ziyaretiymiş.

Türkiye hakkında ne düşündüğünü merak ediyor ve bu konuda önemli sorular yöneltiyorum. Politik ve dünya görüşlerimizin ne kadar birbiriyle örtüştüğünü anladıkça hayretle ve hayranlıkla dinliyorum. Atatürk ve Türkiye hayranı. 3 günlük İstanbul ziyaretinden sonra Ege turuna çıktığını, tatilde son durağının Kuzey Kıbrıs olacağını anlatıyor. Sohbetimiz koyulaştıkça koyulaşıyor. Ulu önderimiz Atatürk hakkında anlattıklarına, Türkiye ile ilgili derin bilgisine ve sempatisine büyülenmemek mümkün değil. Belli ki hakımızda onlarca kitap okumuş, medyadan devamlı takip etmiş. Türkiye'nin, Orta Doğu ve Avrupa ayağı ile, üç bir yanı denizlerle çevrili tek demokratik, laik Müslüman ülke olduğunu, önemli ve güçlü konumu yüzünden Batının her zaman ilgi alanı içinde olacağını, terör bitene kadar terörle yaşamasını öğrenmemiz gerektiğini, bununda silahla değil, diğer ülkelerde olduğu gibi demokratik yollarla aşılaması gerektiğini söylüyor. Meksika'nın da bu konuda büyük acılar yaşadığını anlatıyor. Atatürk için gelmiş geçmiş en büyük devrimci lider demeyi unutmuyor. Kendisini onaylıyor, bazı kritik bilgiler vermekten ve analizler yapmaktan kaçınmıyorum.

Gece 00:30'da bir taksi kendisini almak için geliyor. Ancak ben de araba olduğunu söylediğim için ücretini ödeyip, gönderiyor. Çok geç saatler de kendisini oteline bırakıyorum.

Ertesi günü sabah erkenden telefonla arayıp, birlikte Ayvalığı gezmeyi teklif ediyor. Felsefe ve dünya görüşlerimiz tıpa tıp örtüşüyor. O günün nasıl hızla geçtiğini anlayamıyorum. Onun da dostluğumuzdan hoşnut kaldığını, " sen de Kıbrıs'a benimle gelir misin," önerisinden anlıyorum. O gün İzmir'e hareket edip, tüm günümüzü denize ayırıyoruz.

O gece yola çıkıp, Mersin'de 1 gün kaldıktan sonra Fergun feribotuyla iki buçuk saat süren neşeli bir deniz yolculuğundan sonra Girne'ye ayak basıyoruz. (Unutmayın Mersinden - Girne'ye gidiş dönüş 250 lira)

Daha önce rezervasyon yaptırdığım Dome Hotel'e yerleşiyoruz. Bir asra yaklaşan tarihi geçmişi, konforu, kaliteli hizmet anlayışı ve konukseverliği ile oteli çok sevdik. Daha öncede defalarca gittiğim Girne huzurlu, nostaljik, tarihi ve görsel mekanlarıyla görülmeye değer turistik bir şehir.

Gün batımın da sahil boyu cafelerinde kahvenizi içerken mavinin, kızıl maviye dönüşmesini, Beşparmak Dağlarından yansıyan her ton yeşilin denizle buluşmasını an ve an izleyebilir, bundan büyük bir keyif alabilirsiniz. Geceyse hem otellerde, hemde şehirde
zevkinize uygun eğlence mekânları oldukça bol.

Dört günlük Kıbrıs tatilinin bir tam gününü jip kiralayarak Lefkoşe ve Magosa'ya ayırıyoruz. Palm Beach Oteli'nin kumsalından denize girip, gece yemek yiyoruz. Çok az bir tutarla casinosunda zevkine kumar oynuyoruz ve biraz kazanınca kalkıyoruz. Hayalet bir şehir görünümünden çıkmak isteyen Maraş'a bakıp, adaya kalıcı barış gelmesini de diliyoruz.

14 Ağustos günü, İstanbul-Berlin aktarmalı Rio de Janeiro'ya gitmek üzere bu zarif hanımı Adana Havalimanından uğurluyorum. Yolun açık olsun Eva.

Böylesine güzel ve hızlı bir tatilden sonra, enerji ve anı yüklü olarak evimize dönmek güzeldi. Başka gezilerde buluşmak üzere
bütün dostların bayramını şimdiden kutlarım.

Mehmet

GEZİ - 2

2011-08-20T23:06:00.002+03:00

Kalleşçe katledilen aziz şehitlerimize Tanrıdan rahmet,

Türk Ulusuna ve ailelerine sabırlar dilerim.

Gezi yazımın 3. ve son bölümünde kullanacağım resimleri,

şehitlerimizin anısına bu bölümde kullanıyorum. Meksika'da

tıp profesörü Eva, Türkiye ve Atatürk hayranı. Atatürk ve

ülkemiz ile anlattıklarını son bölümde sizlerle paylaşacağım.

Ayvalık'ta tanışıp Kıbrıs'a birlikte gittiğimiz Eva

e v a

altınoluk

Herşey güzeldi de, Sokakağzı'nda sabahların erken olması beni sevindirmedi. Akşamdan söylemesem saat 8:00'de kahvaltıya zor oturacaktık. Günün programında Bozcaada ve sonrasında zaman kalırsa kısa kısa Geyikli ve Dalyan köy var. Sert bir poyraz esiyor. Kafamda soru işaretleri, acaba vapur seferleri aksar mı? Rahatlatıyor motel sahibi, "bir şey olmaz bundan" diye. 2 saat olarak planladım Geyikli'den kalkacak Bozcaada arabalı vapuruna gidişi. Yolu 1.5 saatte alınca boş bir zaman ortaya çıkıverdi kendiliğinden. İnsanın önünde boş zaman olması ne kadar güzelmiş.

Müşterilerinin büyük çoğunluğunu ada vapuru yolcularının oluşturduğu açık hava kahvesinde oturup, bir yandan kahvemi yudumlarken bir yandan gazeteme göz atıyorum. Göz atıyorum diyorum çünkü iyi bir gazete okumak için yarım saat yetmiyor. Vapurda devam ederim. Bir an düşünüyorum acaba insan ömrü 1000 yıl olsaydı, o kadar boş ve bol zaman olunca, bir yol ayırımına geldiğinde birkaç gün hangisine gideceğini düşünürdü. Acaba diyorum öylesi mi, yoksa böylesi koşuşturma mı güzel?

Karşıdan görününce ada, adının kerameti anlaşılıyor. Yeşile hasret boz bir toprak. Daha yaklaşınca kalesi bütün haşmetiyle selamlıyor gelenleri. Gezince içini, dış görüntüsünün aldatıcı olmadığı anlaşılıyor. Belli ki çok önemli bir kale. Fatih, Kanuni ve 2. Mahmut dönemleri de dahil defalarca onarım görmüş. Cumhuriyet döneminde de iki kez yenilenmiş. Kısaca her yönden çok iyi korunmuş. Ayrıca gezdiğim en büyük kalelerden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Kale gezisinin dışında adanın gezilecek yerlerinden biri Ayazma Plajı. Oldukça uzun bir sahil. İncecik kumlar. Patara ve İncekum (Alanya) plajlarını aratmayacak güzellikte. Poyraza açık olduğu için deniz suyu hep serin. Ama o gün biraz fazla esiyor. Temmuz ortası olmasına rağmen tek tük denize giren var. Üstelik plajda duş da olmayınca koskoca denizi dostumun kulaçlarına bırakıp sapsarı kumlar üzerinde dolaşırken talebelik yıllarımızda Bebek'te kış aylarında girdiğimiz Boğaz'ın sularını anımsıyorum. Fotoğraf makinamın şarjının bittiğinden habersiz boşuna onlarca foto çekiyorum, yine şanssız günümdeyim.

Batıda rüzgar tribünlerini görüyorum... Adanın elektriği buradaki 17 tribünden karşılanıyor.

Adı cezbediyor insanı. Akvaryum Koyu... Nedense Ayazma plaji kadar bilinmiyor. Nedenini oraya gidince anlıyorum. Küçük, kayalık bir koy. O yüzden denizin rengi biraz daha mavi görünüyor ama güneşlenmek, kumda yatmak isteyenler için uygun değil.

Çarşı içinde gezinti. Adaya biraz para bırakmak için ünlü domates ve gelincik recelleri ile ada kekiğinden alıp hafif bir yemek, sonra ada turuna devam...

Kuzey güney istikatinde 30 km'lik adanın içlerine doğru ilerledikce çorak topraklar yerini insanın içini serinleten şaraplık üzümlerin yetiştirildiği bağların yeşilliğine bırakıyor. Adanın en önemli geçim kaynaği turizm ve şarapcılık... Dört tane şarap üreticisi var ve her birinin de tadım yerleri. 4 şişe şarap almayı kafaya koymuşum baştan da bilemiyorum hangisinden alsam. Herbirinden ayrı ayrı alıp hepsini mi denesem, yoksa birini seçip işi bir kerede mi halletsem? İkinci yolu seçiyorum ve karşıma çıkan ilk şarap üreticisinin tesisine giriyorum. En yenisi imiş. Hepsini oradan alıp çıkıyorum. İçtikce unutmazsam nasıl olduğunu söylerim. Tabi bana güvenirseniz. Ne de olsa Aydın Boysan'ın dediği gibi "rakı benim nikahlım, diğerleriyle gönül eğlendiriyorum."

Ayrılık zamanı geldi. Vapura binip veda ederken adaya, eski bir can dost geliyor aklıma. O dururken benim anlatmam olur mu hiç diye düşünmeden edemiyor insan...

devam edecek

TATİL - 1

2011-08-14T22:44:00.003+03:00

Zorunlu değildi, 16 Temmuz'a girdiğimiz gecenin sabahına doğru çıkmak yola. Ne de olsa ilk güzergâh Ankara'ya yolculuk 4-5 saat sürecekti. Ancak gece yolculuğunu hep sevmişizdir. İnsan müzik eşliğinde kendisini dinler, hem de gecenin alaca karanlığına kendine dönük düşünerek direksiyon sallamak daha güvenli gelen eski bir alışkanlıktır bizde. Arabanın burnunu çevirip kuzeye, 10 dakikada bırakınca Mersin'in son evlerini geride, bir sevinç kapladı içimi. Diğer yandan yıllar önce motosikletli grup halinde sabahın seherinde yola çıktığımız günler aklıma geldi, nedense eksilen dostlarla...

Ankara'ya girerken günün ilk ışıkları yorgunluktan kapanmak üzere olan gözlerimden içeri girdi. Ankara'da zorunlu bazı ziyaretleri, görevleri yerine getirdikten ve biraz uyuduktan sonra, bir dostu da yanıma alarak ver elini güzel İstanbul demek üzere yine gece yarısı yola çıktık. İstanbul'un tıkalı ve ürkütücü trafiğine yakalanmamak için gün doğmadan Gayrettepe'deki arkadaşın evine ulaştık. Bol sohbet, hasret giderme, yine biraz uyku derken yine yola çıkma vakti gelmişti.

Yola çıktığımızda güneş yeni doğmuş, korktuğumuz başımıza gelmemişti. En geç 20-25 dakika içinde İstanbul trafiğini geride bırakıp yine yollara koyulmuştuk.

Çorlu, Tekirdağ derken küçük bir tabela çarptı gözümüze...
Planladığımız güzergâh üzerinde olmayan bir yol ayrımını gösteriyordu. ŞARKÖY...Dostlarla ve şimdi aramızda olmayanlarla, zevkli anılarla dolu nice yaz tatilleri geçirmiştik yıllar önce. "Vaktimiz bol nasılsa, neden olmasın," diyerek kırdım direksiyonu sola.

Ne daha önce kaldığımız yerleri bulabildik, ne yürüdüğümüz sokakları, ne de yemek yediğimiz lokantaları...Ne kadar yanılmışız, hiç silinmez sanmıştık ayak izlerimiz şehrin daracık tozlu sokaklarında. Oysa geçen zaman çoktan yok etmişti onları. Belleğimizdeki o güzel anıları da yok etmesine izin vermemek için bastım dibine kadar gazın. Gelibolu'dan feribotla Çanakkale Boğazı'nı aşıp Lapseki'ye geçiş ve sonunda ver elini Çanakkale.

Öğlen yemeği için biraz erken, arabayı park edip uygun bir yerde, başladık şehri gezmeye. Daha öncede çok gezmiştik bu şehri ama bu sefer nedense başka bir gözle bakmalıyım diye şartlandırmıştım kendimi. Bu kez bir başka sevdim Çanakkale'yi. Kaldırımlarda yürümek, uyanan doğayı solumak, oksijenden kırmızılaşmış yanaklarıyla pazarcıları seyretmek, gece olurken bülbül gibi şakıyan gençleri dinlemek, kalabalık sokaklarda insanların içine karışmak, geceleri cafe-bara dönüşen lokantaların kokusunu hissetmek...

Öğlen yemeği niyetine oturduk o lokantaların birinde. Servisin yavaşlığı ve garsonların isteksizliğini, yemeğin lezzeti unutturdu. Kahvemizden son yudumu da alıp yeniden koyulduk yola.

Hedef Sokakağzı idi. Asos'a çok yakın bir belde. Tam umduğum gibi. Sessiz sakin, temiz ve sevecen... Yapılaşma kötü ama imdada sit alanı olmak yetişmiş. Daha kötü olmadan kurtarmış o güzelim koyu. 40-50 hane var; yerli halk, motel ve yazlıkçılara ait. Sanki her biri üçte biri... Herkes birbirini tanıyor, kırk yıllık dost ve ahbap... Deniz pırıl pırıl, bir akvaryum güzelliğinde. Suyu insanı serinletiyor. Mevsimine göre de balık bol. Kaldığımız motel sahilin sonunda, yüksek bir yerde, manzaraya hakim. Çok cezbedici bir sloganı vardı; "balkonundan balık tutabilirsiniz" diye. Hani balkonundan balık tutmak için şöyle 20-30 metre öteye savurabileceğiniz bir olta gerekiyormuş ama neyse, köşe odayı verip zevahiri kurtardılar. Gün rakı ve balıkla sonlandı.

devam edecek

HAZİRAN AYI GÜNEY DOĞU ANADOLU SEYAHATİ

2011-07-13T17:50:00.004+03:00

ANADOLUYUM BEN

Uzaklarda bir yerde eserken rüzgar hafifçesine
Ağlar bir ihtiyar çınarın altında sessizcesine
Yüz yıllarca aldatıldık
Aldatıldım Anadolum dercesine
Selam gönderir halkına, Batıya
Yüreği sevgi doludur
İşte bu Anadoludur
Anadoludur bu
Bu Anadoludur bu...

Gaziantep kırsalı

Güneşten de karadır tenler
Kavrulmuştur topraklar
Yüz yıllık çınarlar

Aşıklar
Ozanlar
Sevdalar
Pınarlar
Destanlar
Fidanlar
Çocuklar
Anadolu'dur bunlar
Anadolu!

Geceyi gündüze karıştırıp gezmelisin
Kaçıncı gidişin olursa olsun
Adım adım geceyle gündüzü karıştırmalısın
Yoksa Anadolu'yum deme bana

Yılanlı Kale

Yılanlı Kale'de şahmaran'ın gözlerine sevdalanmadıysan
Zeugma Müzesi'ni gezip, rengârenk mozaiklerde kaybolmadıysan
Peygamberler şehrinde halay çekip, sıra gecesinde rakı içmediysen
Hazreti Süleyman'ın ateşe düştüğü yerde
Odunların balığa dönüştüğünü görmediysen
Ben Anadolu'yum
Anadolu'yum
Sakın deme bana!

Urfa'ya yaklaşırken yemek tesisleri panosu

Urfa'ya yaklaşırken

Yol üzerinde Urfa köyleri

Urfa giriş yolu

Balıklı Göl'e giriş

balıklı göl mevkii - gece

URFA'NIN ÇİĞ KÖFTESİ

Bol acılı -isotlu Arap Salatası

Balıklı Göl arkasındaki Rizvaniye Camii

Balıklı Göl'den gece resimleri

Gaziantep; Arapça adı Ayn Teb olan şehir, güzel pınar anlamına geliyor. Kurtuluş Savaşı'nda Fransızlara verdiği 10 aylık halk kahramanlık direnişi ile altın harflerle tarihe geçmiştir bu şehrimiz. 1920 yılından sonra Gazi ünvanı ile ödüllendirilmeyi hak etmiştir.

Antep fıstığından baklavasına, kebabından içli köftesine kadar zengin yemeklerin şehri olan Gaziantep, Hititlerden Perslere, Romalılardan Araplara kadar çok sayıda uygarlığın işgaline uğradığından, mimari ve tarihi eserler açısından çok zengin bir yerleşim. Selçuklu izleri taşıyan 36 kuleli kaleden bakırcılar çarşısına yürürken insan bu şehrin büyüsüne kapılır gider. GAP projesinden en çok faydalanan şehir özelliğini, demirciler çarşısında ve sanayi bölgelerinde görmek insana mutluluk verir.

Gaziantep'e giderseniz, Yahudi ve Ermeni mahallelerini muhakkak gezmelisiniz. Her yer buram buram tarih kokuyor. Kaleleri andıran evlerin arasında dolaşmadıysanız, bu şehrin tarihi dokusunu tam tanıyamazsınız.

Bu bölgeye gidip de zengin yöresel mutfağını tanımak için bir aile dostunuz yoksa, her hangi bir lokantada kesinlikle içli köfte, kebap, baklava ve çiğ köfte yiyerek midenizi ödüllendirmelisiniz.

Midenizi doyurduktan sonra Zeugma'dan getirilen ve zengin Romalıların villalarını süsleyen mozaiklerin arasındaki müzeyi dolaşabilirsiniz. İçindeki koleksiyonlar insanı büyülüyor.
Çarşı ve meydanlarıyla, kalkınmış sanayisiyle Gaziantep gezip görülmeye, uygun fiyatlarıyla alışveriş yapmaya çok keyif veren bir şehrimiz.
(Bazı fotoğrafları yanlışlıkla fotoğraf makinamın video işlevinde çektiğim için, hepsini posta yüklemek mümkün olmadı.)

Şehir planlamacılığı açısından pek çok şehri geride bırakan Gaziantep, gerçekten Doğu'nun parlayan yıldızı.

*****

Gaziantep'den sonra ikinci ve son durağımız, çeşitli din ve kültürlerin iç içe geçtiği Şanlıurfa'ydı. Onlarca kez gittiğim Urfa'nın o kendine has gizemli havasını, güzel kokulu baharatlı sokaklarını solumak, peygamberler şehrinin ayak izlerini yeniden keşfetmek, her seferinde heyecanlanıp, ömrümüze ömür katmıştır.

Şanlıurfa'nın geniş ve dar sokakları sanki ipek yolu gibi uyum içinde birbirine bağlıdır. Yüzlerce yıl öncesinden kalma taş evleri, Ortadoğu kokan çarşıları, hanlarıyla büyüleyici bir şehrimizdir güzel Urfa. Usta bakırcıların, gün boyu bakırlarını ahenkli dövme seslerini
dinleyerek kendinizi kaybedersiniz çarşıların içinde.

Yorulduysanız, bir kervansarayda küçük tabureye oturup, "mirra" kahvesi içip, kaçak tütününüzü tüttürürken, başlarına kefiye sarmış sıcakkanlı insanlarla muhabbet etme vakti gelmiştir demek. Kırmızı pul bibere benzeyen lezzetteki "isot"lu acı sandviç ikram ederlerse şaşırmayın, adettendir, yemeniz gerek. Akşama "sıra gecesi"ne yetişmeniz için, fazla da muhabbetin dibine vurmamalı, mideyi tam doyurmamalısınız.

Şanlıurfa'nın binlerce yıllık tarihi içinde birçok peygamberin bu şehirde yaşadığına inanılıyor.Efsanelere ve söylenenlere göre, Adem'le Havva'nın yeryüzüne ilk ayak bastıkları yer Harran Ovası'ymış. Yine İbrahim, Eyyüp, Şuayip gibi peygamberlerin mucize dolu öyküleri kulaktan kulağa anlatılmakta.

Urfa'nın dünyada görülecek 50 muhteşem yerden biri olduğu söylenir. 1516'daki Osmanlı dönemine kadar Babil'den Hitit'e, Perslerden Romalılara çok sayıda uygarlık arasında el değiştirmiş olan Urfa zengin tarihini buna borçlu.

Harran ; Tanrının sözünü dinleyip Harran'dan ayrılan Hz.İbrahim, eşi Sara ile " Vaat edilen topraklar"a , Ortadoğu'ya gitmiş ama dünyanın en eski yerleşim birimlerinden olan Harran, ondan sonra da önemini yitirmemiş.

Hz. İbrahim'in Hacer'den doğma oğlu İsmail arapların , Sara'dan doğma İshak ise Musevilerin atası sayılıyor. Kurban bayramı geleneğinin başlangıcı olan ve Hz. İbrahim'in inancını göstermek için kurban etmeye karar verdiği oğlu Müslümanlıkta İsmail, Yahudilikte ise İshak olarak geçiyor. Anlayacağınız bir türlü anlaşamayan arap ve yahudiler aslında çok yakın akrabalar .

Ünlü Roma İmparatoru Karacalla'nın da öldürüldüğü yer olan Harran'da ki evler Fransa'da Avignon , İtalya'da ise Alberobello' da ki kubbeli evlere benziyor ve doğal klimaya sahip, yazın serin kışınsa sıcaklar.

Sabiilerin sayılı merkezlerinden biri olan , aya, güneşe ve gezegenlere tapılan Harran'da Emevi döneminden kalma Ulu Cami'nin kalıntıları var. Moğollara kurban olmuş üniversiteden geriye ise alimlerin adları ve yaptığı çalışmaları kalmış. Harran' a kadar gelmişken , Şuayip Peygamber'in yaşadığına inanılan 40 km. mesafedeki Şuayip şehrine gidebilirsiniz. Ay , güneş ile Jüpiter, Satürn ve Venüs gibi gezegenlere adanan tapınakların bulunduğu Soğmatar ise Harran'dan 55. km. uzaklıkta bulunuyor.

Urfa eşrafından Hüseyin beyle konuştuğumda, şunları söylüyor: Yıllar önce Vaat edilen topraklardan bereketli topraklara geçilmiş. Atatürk Barajı'nın sulama kanalları sayesinde geçmişin kurak Harran'ı yerini artık pamuk tarlalarıyla dolu bereketli topraklara bırakmış.
(Benim gördüğümse hiç öyle değil. Toprak sanki çatlamış, suya hasret...)

Pazarda tanıdığım, işportada isot satan, deniz mavisi gözlü arap Reha ise tam tersini söylüyor. Çiftçilerin mazot alamadığını, traktörlerin "yediemin" de rehin olduğunu, köylünün perişan olduğunu söylüyor.

Siverek ilçesinden tanıdığım,yaşamına Urfa'da devam eden Afra hatunla konuştuğumda gözleri hâlâ yaşlıydı. 7 yıl önce Mardin'de şehit düşen oğlunun duvarda asılı resminin yanına, aynı dağlarda 14 yaşında gerilla olarak öldürülen oğlunun resmini, kocasından dolayı asamadığını söylüyordu.

Bir de bölgenin çocukları var. Yorgun çocuklar! Kimisi sanayide çırak, kimisi öğrenci, en ağır işlerde, tarlalarda çalışan çocuklar...iç burkan çocuklar, bizim çocuklarımız. Belki bir gün fotoğraf ve hikâyeleriyle bir başka post da...

"J"

FOTOLAR JİVAGO'DAN

hani bazen...

2011-07-04T14:57:00.003+03:00

Hani bazen...

Hani bazen mevsimler değişir, çok daralır da
Sabaha kadar alkole vurur ya kendini insan

Hani bazen dibine kadar efkârlara batar da
Geçmişiyle hesaplaşır ya insan

Hani bazen yorgun hisseder de
Yüzündeki çizgilere sitem eder ya insan

Hani bazen en sıkı dostun ihanetini görür de
Görmezden gelir ya insan

Hani bazen gözlerini telefona diker de
Sevdiklerinden bir ses bekler ya insan

Hani bazen yalnızlığıyla sıkılır da
Gençliğini fahişelere vurur ya kendini insan...

...O zaman bir şeyler hayatında eksiktir
Ve kendine yüklediğin başkalarının özneleri yanlıştır
dostum...

Seni en iyi ben anlaya bilirim
Çünkü seninle aynı yollardan
Geçmişiz demek bu dostum.

"J"

O YAZ

2011-06-25T22:37:00.003+03:00

O YAZ

Meltem rüzgarı gibi
esip geçerken o yaz,
yarım kalmış eski bir şarkıydık biten.
Ne çok şiirlere, şarkılara çoğalmıştım
koşarken sana hasretle coşan.

Şimdi deniz durgun,
yüreğim tutuk,
kulaçlarım yarım,
ve lumbara ağzı gibi ağır başım.

Bütün pusulaları, telsizleri söküp attım.
Kuzey yıldızını sen yaptım,
nereye gitsen ardından sürüklendim.
Seni aradım.
Yoktun sen.

Sayamadın kaç limanda sabahladım,
kaç sabaha viranelerde sarhoşça uyandım.
Başkalarında seni aradım.
Yoktun sen.

Senden sonra öğrendim:
Her limanda bir sevgili eski bir denizci yalanı.
Oysa ben aşkın bütün denizlerinde yüzmüştüm.
Çaresizim,
yoksun sen.

Jivago

fotolar jivago'dan

Ç O C U K

2011-06-18T11:59:00.003+03:00

ÇOCUK

Sever misin fırtınanın
silip süpürdüklerini
arkasından gelen yağmur bulutlarını?

Sever misin zor olsa da
dağların ulaşılmamış
doruklarına tırmanmayı?

Sever misin doruklardan akan suyun
kumsalda ayak izlerini silip
sevdiği denize kavuşmasını?

Sever misin gecenin yakamozlarında
yıldızlara uzanan gökkuşağının
renklerini görmeyi?

Sever misin sabah güneşine
bülbül cıvıltısıyla uyanan doğanın
sana bir şeyler fısıldamasını?

Sever misin bir annenin
yeniden doğuma giderken
içinde bıraktığı acıyı yaşamayı?

İşte bunları seviyorsan
artık bir ırmak gibi ağlayabilir
coşarak kendine akabilirsin
ve sen artık büyüyorsun
demektir bu çocuk.

Jivago

foto jivago'dan

VEFAT

2011-06-15T22:13:00.003+03:00

1978 kuşağından çok eski dostumuz Aslı Çelebi bugün akşam üstü Ankara Hacettepe Hastanesi'nde hak'kın rahmetine kavuşmuştur.

Allah Rahmet Eylesin.

Ailesine, oğlu Cenk'e (blog kardeşim) ve İşçi Partili dostlarına sabırlar dilerim.

YALAN - MİM

2011-06-13T20:49:00.003+03:00

YALAN

Olur da bir gün
Sesin titrer
Yalan söylersen
Varlığımla eskiyip
Yorulup da yıpranıp tükenirsen
Ve unutursan ilk heyecanları
Seviyor gibi gözükme
İyi bilirim sevdiğim
Gözler yalan söylemez

Düşünme sen beni
Alışkınım
Sakın üzülme
İnce ince kanar
Sonra kabuk bağlar
bazen sızlar

***

Bilir misin nedir? En kötüsü
Uzun bir gidişin dönüşü
Yabancılaşmış
Sevdiğin iki yabancının
Yalan gözlerinde ölmektir

Öldürürsen bir gün
Sadece sen öldür
Beyaz yalanlarımı
İyi niyetlerimi alıp
Ölüp de çeker giderim

Jivago

Blog dostumuz nani mimlemiş. Cevaplamak için belki uygun bir zaman! değil. Hoşgörünüze sığınıyorum. Cevaplamak isteyen bütün blog arkadaşlarını mimliyorum.

VUR KENDİNİ YOLLARA GİTSİN

2011-06-04T20:05:00.005+03:00

Yine yollar gözüktü sevgili dostlar. Yarın sabah erken saatte Gaziantep, daha sonra Urfa'ya gidiyorum. Beş altı günlük bir seyahatten sonra fotoğraf ve anılarla (seçimlerden sonra) görüşmek dileğiyle...

YOL

Hayallerim, düşlerim, umutlarımla
Yine senin yollarındayım bu gece.
İçimde koca bir dünya seninle dolu.
Her an görebilmek için seni,
Bekleyemem bir ömür boyu.

Yine yollarındayım bu gece.
Soğuk ta değil, sıcak ta ;
Islak ta değil, kuru da ...
Bir kez gölgene sığınmak için,
Kaybetsem de kendi gölgemi,
Yine yollarındayım bu gece.

Ürkek, bölünmüş adımlarım
Neden hep senden yana?
Bir yudum bir tutam
Sevgi ve dostluk için
Neden bütün yollar sana çıkıyor,
Neden son durak hep sen de bitiyor?

Jivago

BUNLARSIZ ASLA

2011-06-03T09:09:00.008+03:00

JİVAGO

* Mustafa Kemal Atatürk'ün milli mücadele yıllarında ve daha sonra Tam Bağımsız Türkiye olma yolunda gerçekleştirdiği devrimler doğrultusunda yoktan var ettiği Türkiye Cumhuriyeti'nin simgesi olan "ALTI OK" un Anayasamızın değişmez ilkeleri olarak,

* CUMHURİYETÇİLİĞİN

* MİLLİYETÇİLİĞİN

* HALKÇILIĞIN

* DEVLETÇİLİĞİN

* LAİKLİĞİN

* DEVRİMCİLİĞİN korunmasını,

* Yukarıdaki Altı Ok hedeflerinin içeriğinde vatandaşların hak ve özgürlüklerini tam güvence altına alan bir Anayasa oluşturmalarını,

* Yüzde 10'luk seçim barajının kaldırılmasını, Siyasi Partiler Yasası yeniden düzenlenmesini, dokunmazlığın kaldırılmasını, kürsü dokunulmazlığıyla sınırlandırılmasını, liderlik sultasına son verilmesini, milletvekillerinin mal varlıklarının internet ortamında rutin aralıklarla paylaşılmasını, meclisin gelir getiren iş takipçiliğinden arındırılmasını, ziyaretçi sayısının sınırlandırılmasını, vekillerin tahammüllü olup özeleştiriye açık olmasını, Siyasi Ahlak Yasası çıkartılmasını, insiyatifin muhalefette olduğu Kesin Hesap Komisyonu kurulmasını,

* Köylünün gerçek efendi olmasını, tarımın ithalattan kurtarılıp üreten çiftçinin desteklenmesini, mazot fiatının yarıya indirilmesini, topraksız köylüye toprak dağıtılmasını, köyden şehre göçün önlenmesini, devletin üretici köylüye uzun vadeli kredi desteği sağlamasını,

* DGM'lerin yerine bakan yetkili özel mahkemelerin ve Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin kaldırılmasını,

* YÖK'ün kaldırılarak, üniversitelerin özerkliğe kavuşturulmasını, harçların kaldırılmasını, öğrencilerin yönetime katılımını, devlet yurtlarının yoksul öğrencilere bedava barınma ve yemek hizmeti vermesini,

* Halk Evleri, Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumu'nu Atatürk'ün öngördüğü şartlarda yeniden yapılanmasını,

* Yazılı ve görsel basının - medyanın - tam bağımsız ve özgür olmasını, internet vb iletişim ve bilişim konularına sansür getirilmemesini,

* Kaset hazırlayıp özel yaşam içine girenlerden, ev ve iş yeri dinleyerek korku imparatorluğu yaratanların açığa çıkarılarak, hesap sorulmasını,

* Kontrgerilla, derin devlet, çete gibi kavramların tarihe gömülerek, faili meçhul cinayetlerin aydınlatılmasını, darbecilerden hesap sorulmasını,

* KİT'de taşeron işçiliğin kaldırılmasını, ILO normları uygulanarak işçilerin kadroluya geçirilmelerini,

* Aile sigortası getirilerek yoksulluğun bitmesini, sokak çocuklarına sahip çıkılarak barınma ve eğitim hakkı verilmesini,

* Her türlü fonun (işsizlik ve konut fonları,vb ) adaletli, amacına yönelik kullandırılmasını,

* Emeklilerin insanca yaşayabilmesi için, intibak yasasının ivedilikle çıkarılmasını, milli gelir artışından pay almasını, kamuda 4/B - 4/C
uygulamasına son verilmesini,

*Güneydoğu başta olmak üzere, bütün bölgelerimizde işsizliğin, yoksulluğun devlet yatırımları ile çözülmesini; Doğu ve Güneydoğu'nun öncelikli bölgeler olarak ele alınıp, özel sektörün yatırımlara özendirilmesini, bu amaç doğrultusunda uzun vadeli teşviklerle desteklenmesini, uzun vadeli ve sıfır faizle kredi verilmesini; mayınlı arazilerin temizlenerek, topraksız köylülere verilmesini,

* GAP Projesi konusunda kaynak kullanım yolsuzluklarının açığa çıkarılmasını, projenin bir an önce bitirilerek, faaliyete geçmesini,

* Yer üstü ve yer altı kaynaklarımızın, yabancı ve yerli güçlere peşkeş çekilmemesini; dünyanın vazgeçtiği nükleer santral ihalelerinin iptalini, kendi enerji kaynaklarımıza öncelik verilmesini, dışa bağımlı konumdan çıkarılmasını; madenlerimizin, sularımızın, ormanlarımızın yerli ve yabancı sermayeye açılmamasını, açılmış veya açılacak olanların yap-işlet-devret modeliyle sıkı devlet denetiminde olmasını; 2/B toprak ve arazilerinin korunmasını, köylünün kullanmakta olduğu arazilerin orman köylüsüne ücretsiz verilmesini; özel sektörün çevre talanının önlenmesini,

Ve hepsinden önemlisi, çatışan değil, birbirini kucaklayan farklı kimlikteki mutlu bireylerin birlikte yaşadığı Türkiye görmek istiyorum.

Herkese öznesi sıkı, sağlıklı, şaibesiz, güzel bir seçim geçirmesini dilerim.

Jivago

ORTAYA KARIŞIK

2011-06-01T02:22:00.005+03:00

foto jivago'dan

İyi bir insanın ahlakı, üslubuna yansıyan en büyük değer ve hazinedir. Yazıma bu cümle ile başlamamın sebebi, iki aya yakın zamandır seçim propagandası için liderlerin mitinglerde yaptıkları konuşmalarının seviyesizliği, hakarete varan söylemleridir. Hangi etik kuramlarla bunlar açıklanabilir...Kirletilmiş bilgi, kirli sokak gürültüsü, insanın gözüne/kulağına sokulan ilan ve sloganların içeriği nedir? Çevre bilinci ve kültürüne sahip olmayan bir toplum bu seçimle ne kadar sağlıklı sonuçlar elde edip, başarıya ulaşabilir?

Geçen sene bu blogu açtığımda kendi kendime söz vermiştim. Buraya siyaset sokmayacak, ideolojik görüşlere yer vermeyecektim. Bu blog sadece günlük anılarını yazan bir aile blogunun ötesine geçmeyecekti. Siyaset yapan, köşe yazarlarını aratmayan çok iyi bloglar var zaten. Ancak son gelişmelerin ülkem üzerinde yarattığı ciddi ayrışmaları ve kaygıları görüp düşüncelerimi yazmamazlık edemedim. Hepimiz aynı geminin içindeyiz, batarsak birlikte batarız. Bütün dileğim son kez böyle bir yazı yazıyor olmaktır.

Aynı geminin içindeki kaptanlarımızdan, yani liderlerimizden söz ederek devam etmek istiyorum.

Toplumumuz, kendine dikkatli, dürüst, anlaşılabilir ve nesnesine uygun bir biçimde dile getiren liderlere itibar etmemekte, oysa sorumsuz ve sokak ağzı ifadelerin hemen anlaşılmakla ödüllendirdiği yıllarca her seçimde görülmüştür. Ne yazık ki, kitlelere tanıdık gelen sözlerin akıntısına kapılıp gitmiş çalakalem bir bayağılık, herkesi içerecek bir anlamlılık ve temasının göstergesi sayılmaktadır. Siyasette, edebiyatta, arkadaşlık ilişkilerinde ve yaşamsal diğer sosyal alanlarda olması gereken "dürüst, sıkı ve anlaşılabilir" ifade biçimi olmalıdır olgusu yıllardır gözardı edilip, arabesk bir toplum olma yolunda unutturulmuştur. Bunun dışında kullanılan argo, küfür içeren söylemler, kahramanlara meraklı bir topluma kahraman ve külhanbey liderler sunarken, kitlelerin iyice köleleşip koyun sürüsü olmasını sağlamıştır.

Liderler, toplumun ne istediğini bildiği için kendisinin de ne istediğini bildiğini düşünmekte ve büyük yanılgıya düşmektedir. İletişimin özü yerine, konunun kendisine dönük dikkat etme çabası her türlü söylemde en çok kuşku uyandıran özelliktir bugün. Kendisiyle övünmenin içinde tek hedefe odaklanmış narsist düşünceli bulanık anlatım, cahil bırakılmış kitlelerin bir an da yerden ayaklarını keserek diktatörleri başa getirdiği gibi, zaman içinde işleyen çarkların dişlileri arasında kendilerinin de yok olmasını sağlar. Tarih öğretmiştir ki, bu tür kitleler bunu anladıklarında artık iş işten geçmiş, çok geçtir. Bugün komşularımızda ve Arap ülkelerinde bunun örneklerini fazlasıyla gördük, görmekteyiz.

Bu anlamda bunu anlamak için, önceden biraz önde bulunmak, halkını sevmek gerekir. Ayrı bir paradoksu şöylede açıklayabiliriz; politikacılar halk dilini konuşur ama kendileri inanmaz. Çoğu deyişler mantığa değil, aradıkları köleler üzerinden efendilik üzerine bir düşünceye adanmıştır bizim gibi toplumlarda. Ve önemli bir diğer konu da iktidarın ticari bir rant olarak siyasi kafalarda gelenekselleşmesi ve yozlaşmasıdır. Bunu uzun süredir izleyen vatandaşlarımızın politikacılara ve siyasete güveni kalmamıştır.

12 Haziran seçimleri ülkemiz için hayati derecede önem arz etmektedir. Bugün için durum içler acısıdır. Halkın bütün kesimleri korkutulup sindirilmiş, 1950-1960 yıllarında zindanlara atılan gazeteci ve düşünür sayısına yakın insanımız hapishanelerdedir.

İşsizlik, yoksulluk, yolsuzluk, töre cinayetleri almış başını gitmiş, tavan yapmıştır. Kürt milliyetçiliği gibi etnik kökenlerimiz iç ve dış güçler tarafından kaşınmakta, öz kardeşlerimizle aramıza duvarlar çekilmek istenmektedir.

Her yere, her kuruma, her bölgeye amaçları doğrultusunda değişik gruplarca nifak tohumları ekilmiş, iç çatışmanın eşiğine gelinmiştir.

İşte tam da bu ortamda hangi siyasetçiye inanacağız, kime oy vereceğiz, OYLARIN DAĞILMAMASI İÇİN NE YAPMALIYIZ... Hangi liderin söylemlerinde toplumsal gerçekleri aramalıyız?

Vakit daralırken vicdanımızla baş başa kalıp, bütün bunları düşünmemiz ve hakkımızda en iyi kararı almalıyız. Yoksa telafisi mümkün olmayan günlerin eşiğindeyiz. Halk gergin ve öfkelidir. En kötüsü kamplara bölünmüştür. Çok geç kalmadan elimizdeki tek silahı, oyumuzu en iyi şekilde değerlendirme zamanıdır.

İçinden geçtiğimiz bu kritik sürecin ve sonrasının en iyi şekilde hasarsız atlatılması için soğukkanlı olunması ve daha aydınlık günler görmemiz dileklerimle...

(yeni hükümetten beklentilerimle yazı devam edebilir)

Jivago

YÜZYILLIK YALNIZLIK

2011-05-28T11:34:00.004+03:00

YÜZYILLIK YALNIZLIK

Ne zaman istersen
aç kapıyı
yavaşça süzül
gir yalnızlığımdan içeri
kapım hep açık sana
istersen hiç konuşma, susalım
her zaman yaptığını yap
otur sessizce köşeye
kitabını oku, çay demle

Sonra yine sessizce bak
tek bakışta buluşalım
kalabalıklar içinde
yüzyıllık yalnızlığımızı
gözlerimizle konuşalım

Kelimelerin anlamsızlığına boğulup
geçmişin sorgulamasına kaybolmayalım
ne zaman sıkılırsan
sessizce çek git

Fazla bekletme
yine gel
vazgeçilmezimsin
yalnızlığımın ışığı
alışkanlığımsın.

Jivago

resim netten alıntı

SON GÜNLERİN EN GÜZEL KEBABI

2011-05-25T17:59:00.011+03:00

Kıymaya, az dövme kuzu eti katılmış şahane lezzet

İşte keşfettiğimiz 70 yıllık tarihi lezzet durağımız

Asma Altı'nın duvarları birer tarih abidesi gibiydi

Adana Saat Kulesi

Kebapçının dar sokağı

Geçen hafta sonu telefonda Cem, "adana kebap yapıyor musun?" diye sormuştu. Yok epeydir yapmıyorum, en son sizin limon bahçesinde birlikte yapmıştık dedim. Öğlen saatleriydi, acıkmıştım bir kere, adana kebap yapmak için buzdolabını açtım. Tamam 1.5 kg kadar yağlı kıyma, diğer malzemeler vardı ama sumak, kuru soğan, kırmızı pul biber ve mangal kömürü yoktu. Oysa sevgili eşime de güzel bir sürpriz yapacaktım, bu duruma canım çok sıkılmıştı. Aklımdan markete gidip gitmemek arasında düşünceler geçerken, telefon tekrar çaldı. Bu kez arayan Ersin abiydi. Adana'da kısa bir işi olduğunu, yalnız gitmek istemediğini, gelip gelemeyeceğimi sordu. Yemek ısmarlarsa geleceğimi söyledim. Güldük. Güneşli güzel bir yolculuktan sonra ( 45-60 dk.) Adana'ya girdik. Ersin abi işlerini bitirdiğinde saat 15:00 sularıydı. "Hadi, şimdi güzel bir kebap yiyelim," diyip, saat kulesinin olduğu bölgeye arabayı sürdü. O saatlerde devamlı gittiğimiz mekanlarda et kalmadığını tahmin ederek dar sokakları arşınlamaya başladık. (Adana'da kebap yiyecekseniz öğlen saatlerinde gitmelisiniz. Öğleden sonra et kalmıyor ve çoğu lokanta kapalı.) Aaa o da ne? Sonunda açık bir mekan bulmuştuk. Küçücük, tertemiz, babadan oğula geçmiş tarihi bir lokantaydı Asma Altı. Etin ve tatlının lezzeti, çevrenin hijyeni, güleryüzlü garsonların hızlı servisiyle herkese tavsiye edilebilecek, gidilesi bir kababçı...Artık tadını çıkarmalıydık bu keşfin. Birer porsiyonla başladığımız adana kebabına ikinci porsiyonlarla ve künefeyle devam edip, afiyetle yemeğimizi yedik. Lokantada rakı olmadığı için gecemize Ersin abinin Mersin Pozcu'da ki evinde rakıyla devam ettik. (Sağ olasın Ersin abi!)

yoldayız

saat kulesine gelirken

GÜNAHLARIN BEDELİ

2011-05-20T18:57:00.003+03:00

GÜNAHLARIN BEDELİ

Sessiz bir gece yarısının
bahar mevsimine sığınmış
bir geminin seyir defterini yazan kaptan gibi
tükenmekte olan bir kalemin ardındayım
sensiz şimdi.

Beyaz sayfaya yazılamayan
kelimeler tenhalığına sığınarak,
kaçamak bakışlarınla
gözlerin düşüyor önce.
Gri, donuk ve bir o kadar sitemkâr
içim üşüyor.

Fırtınaya hazır ok
kirpiklerden süzülen yaşlar
çisil çisil yağan güvertenin üstünde
orsasına seyir halinde
göletler olup denize dökülüyor
ve ben derin suların
aşk kurtaran simidi gibi
bütün günahları üstüme alıyorum.

Ben sende bütün mavilikleri
temize çekmeye çalışırken,
sen alama kürek diyip
benliğimi ele geçiren
bir aşka bedellenmiştin nedensiz.

Başlangıçta rastgele, sıradan
birlikte denize attığımız ağların
gün be gün büyük bir alışkanlıkla
varlığımı ele geçirdiğinden
habersizdin belki de.
Anladığındaysa çok geçti sevgilim.
Ben gemimle batarken,
sen çoktan terk edip gitmiştin
bütün kazananlar gibi.

Bunlar günahlarımın bedeli mi...
Battıkça batıyorum,
sönmekte olan
denizci feneri gibiyim
içim yanıyor.

Jivago

foto jivago

19 MAYIS GENÇLİK VE SPOR BAYRAMI KUTLU OLSUN

2011-05-18T20:20:00.008+03:00

ON DOKUZ MAYIS

yıllar öncesiymiş
ergenlikten gençliğe geçiyormuşuz
sınıflardan bizi alıyorlarmış
on dokuz mayıs provalarına koşuyormuşuz
spor ayakkabılarımız yokmuş
olsun diyormuşuz
sevinçten içimiz içimize sığmıyormuş

sevdiğim kız yürüyüş takımındaymış
sevdiğimden haberi yokmuş
en iyi ben yürüyormuşum
herkes bana bakıyormuş
herkes beni alkışlıyormuş

uzun boylu kürt tahir
türk bayrağını taşıyormuş
laz cemal trampet çalıyormuş
davulu çerkez ali tokmaklıyormuş
dadaş muhsin alevi ayşeye aşıkmış

allahu ekber dağları hâlâ soğukmuş
bayram öncesi kar yağıyormuş
etraf gübre kokuyormuş
ayaklarımızda kendi diktiğimiz
beyaz bez spor ayakkabılar varmış
karnımız tokmuş
hepimizi mustafa kemal'in
sporcu çocuklarıymışız

hey gidi günler
ne güzel günlermiş

***

Mustafa Kemal'in 19 Mayıs 1919'da Samsun'a ayak basmasının ardından, yeni bir Cumhuriyet'in kuruluşu için devrim yolunda ilk adımlar atılmıştı. Latin Amerika'dan Uzak Doğu ülkelerine kadar birçok ülkenin örnek aldığı devrimin lideri Mustafa Kemal iyi ki bu günleri görmedi.

Şimdi, çocukluğuma/gençliğime kısa bir yolculuğa çıkıyorum bir an; Kürt, Lâz, Çerkez, Boşnak vb. kökenli bir çok arkadaşım vardı çocukluğumda. Hiç unutmam, milli bayramlarımızda Türk Bayrağı'nı en önde taşıyan Kürt Tahir'di. Davulu tokmaklayansa yine dün gibi belleğimde, Çerkez Ali'ydi. Dadaş Muhsin ise alevi inançlı Ayşe adında bir kıza kara sevdalıydı. Boş vakitlerimizde uzun eşek, bilyayla çukur oyunu, vb oyunlar oynardık. Kendi aramızda misketleri kapışır, münakaşa eder, arkasından da barışır, kaldığımız yerden oyunlarımıza devam ederdik. Peki, ya sonra ne oldu da yabancı mahallenin bizden büyük külhânları gelip oyunumuzu bozdu, kapıştığımız misketlerimizi elimizden aldı? Elimizden almakla kalmayıp, paramparça etti.

Bizler 12 Haziran Milletvekili Seçimlerine odaklanmışken, bu yabancı batılı külhânbeyler hâlâ içimizde, bizim gücümüzle Türkiye'yi bölmenin peşindeler. Bir süre önce CIA Başkanı Ankara'yı ziyaret etti. Çok iyi bilindiği gibi, CIA hangi ülkeleri ziyaret etse sonrası pek hayırlı olmaz, bölgelerde savaştan öncesi ve sonrası için böleceği ülkelerle ilgili strateji geliştirip, uygular.

Ardından Amerikan -Rambosu- gözükara savaş makinası General Cartwright Ankara'ya geldi. Amacı İzmir'de teftişler yapmakmış zati muhteremin. Yine televizyondan izlediğimiz üzere, dün Amerikan Dış İşleri Bakanlığı ve bayan Bakan Clington, Suriye'yi tehdit ederek, kısa süre içinde büyük yaptırımlardan söz etti.

Şimdi bu gelişmeleri alt alta sıralamadan önce, önemli bir konuyu yine belleklerde canlandırmakta yarar var.

NATO'nun Türkiye'nin güneydoğusunu da içine alarak Irak'ın kuzeyinde konuşlandırılması konusunda, hem terörist başı Öcalan'ın, hem PKK'nın, hem de Başbakan Erdoğan'ın 29 Haziran 2010 tarihinde, Kanada G-20 zirvesinde, "Afganistan'da Taliban'a karşı verilen mücadeleyi örnek göstererek, aynı katkıyı NATO'nun Türkiye'ye de yapmasını istediler. Hem de büyük bir uzlaşmayla! Şimdi Öcalan, her nedense NATO'nun Kürt sorununa müdahil olmasını diğerlerinden bağımsız tekrar istiyor. Sonuç olarak, hem PKK, hem hükümet, hem de Amerika Kürt sorununa NATO'nun müdahil olmasını istiyor.

Amerika'nın Irak'tan çekiliyor manevrası bizi yanıltmasın. Yaşadığı ekonomik ve sosyal baskılar dolayısı ile masrafları başkasına ihale etmek, savaşı, Nato'yu da kullanarak başkalarına yaptırma peşinde.

Büyük Orta Doğu stratejisinin en önemli hedeflerinden birisi, Suriye, İran ve arkasından Türkiye'yi bölme esasına göre kurulmuştur.Sanki bütün senaryo NATO'ya yıkılınca, herşey uluslararası hukuk boyutunda yasallaşmış olacaktır.

CIA ile NATO'nun birlikte hareket ettiğini sağır sultanlar bile bilmektedir. Son günlerdeki acil diplomasi trafiğinin nedeni işte bundandır. Bütün mesele İzmir üst olarak kullanılarak, NATO bütün operasyonunu Türkiye'den yapmayı planlamaktadır.

"LİBYA'DA YENİLDİKTEN SONRA, LİBYA İŞİN BAHANESİDİR!"

Söz buraya kadar gelmişken, Öcalan ve Aysel Tuğluk'a bir kaç söz etmemek ayıp olur. Sizi buradan uyarıyorum:

"Siz siz olun, Türkiye'yi, Büyük Kürdistan kurma yolunda bir daha tehdit etmeyin. Bırakın, diğer Kürt kardeşlerimizin ve diğer azınlıklarımızın çocukları misket oyununu doyasıya oynasınlar, Kavga etsinlar, bilyaları kapışsınlar. Sonuçta hepsi kardeş, yine barışırlar... Ama diğer mahallenin külhanbeyini bu işe karıştırmayın."

Sabrımızı sınayıp durmayın.

Bakarsınız, o misketler 15 Haziran'dan sonra bir tarafınıza çok kötü geri teper!

Jivago

KIYININ GECESİNDEN YANSIMALAR

2011-05-15T18:34:00.011+03:00

KIYININ GECESİNDEN YANSIMALAR

Hayat çok ağır ve çekilmez gelirse
şayet bir gün;
kendinle küçük bir yolculuğa çıkabilmelisin.
Kendini gecenin koyusuna atıp,
kendinle yalnız kalmayı yeğlemelisin.
Karanlığın içinde bir siyah yılanın uyanırken
çıkardığı çıngırak sesine korkmadan kulak vermelisin.
İrli ve umutsuz sandığın geçmiş hayatının,
yaşanmışlıklarının, aşklarının beyninde
tekrar canlanmasına izin vermelisin.

Kaybettiklerin için kendinden kaçmanın bir anlamı yok,
kazandığında da terk etmenin bir anlamı yok.
Aşklarını, sevinçlerini, öfkelerini, kıskançlıklarını, hazlarını,
özlemlerini geçmişinle yeniden yüzleştirip,
nereden nereye geldiğinin resmini
anlık tuvaline iyi yansıtabilmelisin.
Bunlar senin en değerli hazinelerin.
Yaşanmalıydı, yaşandı,
bunlar için kendine bile hesap vermemelisin.

Nelerden kaçtığını, neleri sevdiğini,
nefretlerinle karınca gibi ezdiklerini,
severken ürkütüp kaçırdıklarını,
bu benim kendi hayatım derken
içinde kaç tane başka hayatlar barındırdığını da düşünmelisin.

Geçmişinle öyle cesur yüzleşebilmelisin ki ;
derin karanlıklarda yabancı silüetler kalmamalı.
Özünle beslendiğinde evrensel değerleri
kolaylıkla yakalayabildiğini fark edebilmelisin.
Her şeyin, kendinle birlikte
sürekli bir devinim içinde olabildiğini de görebilmelisin.

Ne mutlu sana ki evreni oluşturan sonsuzluk içinde
küçücük bir toz hücresisin, onun için işlevsel görevini
sonuna kadar büyük bir ciddiyetle yapmalısın.

Sabahın doğuşunu, kuş ve böcek seslerini,
tabiatın canlanışını, her günün mucizelere gebe
yeni bir gün olduğunu yeniden hissedebilesin...
Hissettirebilesin.
Paylaşmaktan güzel ne var...
İşte o zaman hayatın daha da güzel olduğunu görebilmelisin.

Jivago

FOTOLAR JİVAGO

CARMEN'E

2011-05-03T23:04:00.003+03:00

netten alıntı resim

C A R M E N ' E

Aşkı anlatmanın bin bir yolu vardır.
Yaşamanın tek kuralı :
Onu bulduğunda
anlık yaşayabilmektir gerçek aşk,
ve kaybettiğinde
pişmanlık duymamaktır.

* * *

Büyük bir rüzgâr eser önce.
Arkasından bir fırtına.
Çatılar uçar, ağaçlar devrilir,
gemiler limana sığınır.
Sonra olunca etraf sütliman
geriye kalan birkaç izdir.
Fırtınayla savrulanlar
gittiği yerde de birbirini bulur.
Sonrası mı? Sonrası yok.
Nereye gittiği, nereye savrulduğu,
aldığı yaralar, ölümler
önemli değildir artık.
Aşk pişmanlık duymamaktır.

* * *

- Çok genç ve uçarıydın
güzel olduğun kadar
O ise sonunu getiremediği
başlangıçları hep iyi yapardı,
ilk karşılaşmanızda hanut komisyonu
senden bir halı karşılığı
alacak kadar...
tıpkı tutkularında seni
kendinde öldürdüğü kadar... -

* * *

Şimdi dönüp de baktığında ardına,
takılı kalmışsa takvimler
bir Mayıs ortasına,
ve yine de yaşanmışsa dibine kadar aşk...
Gerçekten yaşanmışsa aşk dibine kadar,
kendi ellerinle öldürsen de
aşk pişmanlık duymamaktır.

Jivago

(Ege ve Marmara'ya bu gece yola çıkıyorum,
döndüğümde seyahat anılarımla görüşmek üzere...)

SİYAH BEYAZ TELEVİZYON GÜNLERİ

2011-05-02T18:50:00.011+03:00

SİYAH BEYAZ TELEVİZYON GÜNLERİ

Güneşli bir Mersin gününden sonra akşam eve gelip, balkonda bira içip, patates kızartması yerken, küçük laptopumla youtube'de dolaşırken Behiye Aksoy'un bu videosunu görünce, hemen siz dostlarla paylaşmak istedim. Haliyle yıllar öncesine, talebelik günlerime de kısa bir yolculuk yaptım tabii.

1970'li yılların ortalarında lisede okurken, Suadiye Maksim Gazinosu yakınında bir arkadaşın bekâr evi vardı. Haziran ayı yaklaşırken açık hava gazinosunda söylenen bütün şarkıları balkonda büyük bir keyifle dinler, eski teyzelerin bir başka şakıdığını konuşup dururduk. Emel Sayın, Behiye Aksoy, Muazzez Abacı, Nesrin Sipahi gibi bir çok ses sanatçısını dinlerdik. Dinlemekle yetinmeyip, sesi kısık siyah beyaz televizyondan da gözümüzü ayırmazdık. Nükhet Duru ile ilk tanışmamız ve ona aşık olmamız da o siyah beyaz televizyon sayesinde olmuştu. O günleri yaşayanlar iyi bilir, gece 12:00'de Türk Bayrağı göndere çekilir, İstiklal Marşı okunur, arkasından oval işaretler çıkıp televizyonun kapatılması gerekirken, bizler hâlâ hipnoz olmuş gibi dakikalarca televizyona bakardık.

Yine aynı dönemin beyefendi sanatçısı Yaşar Özel'le de Boğaz'da tesadüfen karşılaşıp, tanımadığımız halde içki masamıza davet etmiştik. Onun kadar mütevazi, İstanbul beyefendisi bir sanatçı görmemiştik. Hangi şarkıyı istesek hiç nazlanmadan hemen söyleyen, son derece efendi bir insandı. "Senede Bir Gün" şarkısını hep birlikte söylemiş, gecenin bitiminde "Bu Kadar Yürekten Çağırma Beni" şarkısını söylemiştik. Bu ara da Mustafa Sağyaşar'ın da hakkını yememek gerek. Onunla da bir stüdyo çekimi sonrası tanışıp, sohbet etmiştim.

Yine ilk Boğaz Köprüsü yapılırken, Bağdat Caddesi'nde meşhur Divan Pastanes'inin biraz ilerisinde Borsa Pastanesi vardı. Bir gün arkadaşlarla caddede piyasa yaparken, (o zamanlar Bağdat Caddesi, Moda, Fenerbahçe gibi semtlerde gençlerin dolaşmasına "piyasa yapmak" denirdi.) o yılın Milliyet Gazetesi Gençlik Güzeli seçilmiş Belgin Güven adındaki genç kızı yalnız başına otururken gördük. Yeşil gözleri, sarı saçlarıyla olağanüstü güzel bir kızdı. Arkadaşlarla yüklü bir iddiaya girip, onunla tanışabileceğimi söyledim.
Babası subay olan, pırıl pırıl bir genç kız olan Belgin'le tanışıp, uzun yıllar güzel bir arkadaşlığımız olmuştu.

Bunun için de kendimi çok takdir etmiştim.

Neyse ben lafı fazla uzatmadan içeri gireyim. Hafiften esmeye başladı. Bir şeyler atıştırır, arkasından Behçet Ç, pardon Ezel'i seyrederim.

Sevgilerimle..

YAĞMURLU MAYIS AYI

2011-04-30T09:45:00.006+03:00

AYLARDAN MAYIS AYI

Mayıs ayına girmemize saatler kala düşünüyorum da bir yıl ne kadar çabuk geçmiş. Geçen yıl post olarak verdiğim 1 Mayıs 1977 şiirimi dün gibi anımsıyorum. Mayıs ayı, bizim kuşak için dolu dolu geçmiş, biraz neşe ve bolca hüzün olan yağmurlu bir aydır.

1 Mayıs İşçi Bayramı, arkasından Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının asıldığı 6 Mayıs 1972, ve 27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi...Her üç olgu da kendi tarihsel konjonktürü içinde değerlendirilebilir. Değerlendirildi de...Değişik kalemlerden İdeolojik farklılıklarla değerlendirildi, üstüne çok şeyler yazılıp, çizildi.

Genç bir üniversite öğrencisiydim 1 Mayıs 1977'de Taksim Meydanı'na çıktığım gün. Dün gibi anılarımın kuytularında taptaze durmaktadır o güneşli ama karanlık gün...1980 faşist darbesinin provası yapılmıştı "bizim oğlanlar"ca ve 34 işçi kardeşimiz öldürülmüştü.

***

Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan, Ulaş Bardakçı, Sinan Cemgil, Taylan Özgür, Koray Doğan, Alpaslan Özdoğan ve nice devrimciler (1966'ların ODTÜ'sü) işçi kardeşlerinin tam özgürlük ve haklarının kazanılması için, ilk Filistin'e giden devrimciler...ilk eylemler, Kommer vakası, TSİP...daha buraya sığmayacak yaşamlar ve anılar. Tüm bunlar işçi kardeşlerimizin kurtuluşu için yapılmamış mıydı...

Peki, bir Allahın yetkili kulu çıkıp da bu gençlerle konuşmaya, onları anlamaya çalışmış mıydı?

Ya da, "bırakın it iti kırsın" , "yollar yürümeyle aşınmaz," deyip, kendi aralarında bile konuşmayıp, o kara darbe günlerinin gelmesine davetiye çıkarmamışlar mıydı o ünlü liderler?

***

Mersin'e taşındıktan sonra bulduğum -geriye kalmış- bir avuç dost ve ağabeyimizle toplandığımızda, o günleri anımsayarak hep aynı sözcükler dudaklarımızdan dökülüyor :

" THKO'yu (Türk Halk Kurtuluş Ordusu) hiç affedemiyoruz...Ah Deniz ah...silah bize hiç iyi gelmedi, hiç iyi gelmedi..."

Kızıldere'de öldürülen Sinan'ın abisi Emin Özüdoğru :

"Altı yedi lisanı Türkçe gibi konuşan Sinan'ı dağ başına niye çıkardınız...kolay mı yetişiyor Sinanlar..."

***

Ulaş'ın annesinin bir kimsesizler ve yaşlılar yurdunda yaşamını sürdürmesi, hepimizin gözlerini yaşartıyor. Yine Taylan Özgür'le ilgili hâlâ doğru dürüst bir çalışmanın olmamasını entellektüel tembelliğimize bağlıyor ve çok üzülüyoruz.

Bir zamanlar bu ülkede DEVRİM için Ankara'nın o ünlü işkence hanesi DAL, daha eskilerden Ziverbey Köşkü, Mamak, Selimiye, Diyar-ıbekir işkencecilerine pes demiş bu güzel insanlar, şimdi beyin travmaları, kanser, beyin felçleriyle baş başa...köşelerinde onur abidesi gibi tertemiz bir yaşamın son demlerini sessiz ve sitemsiz yaşıyorlar.

***

Ve zamanında işçi kardeşleri için gözlerini kırpmadan kavganın içine dalan bu insanlar, şimdi şikâyet etmeden 700-800 TL'lık Bağkur maaşlarıyla geçinmeye çalışıyor. Ama bir namus timsali olarak ve 1968 özgürlük ruhuna özen göstererek.

" Ah Deniz ah, silah bize hiç iyi gelmedi... "

Hepiniz ışık içinde uyuyun.

1 MAYIS İŞÇİ BAYRAMI KUTLU OLSUN.

Jivago

Ö T E K İ L E R

2011-04-25T17:39:00.005+03:00

"ağlama angelita; bu akşam ya sana bir ev alacağım,
ya da yasımı tutacaksın"

Manuel Benitez Pérez
( El Cordobes )

ÖTEKİLER

Kürek çekerek
Seranat söyleyen
Sahilin öbür tarafındaki
Ötekileştirilmiş
Kıyı mahallelerinin
Cesur çocuklarıydılar

Yaklaştıkça uzaklaşan
Tutunamadıkları
Dev dalgalardı
Ekmekle boğuşurken
Geriye kalan

İmkânsız kadınlara sevdalı
Yitik hayallerin acısını
Boğalarla dans ederek
Unutan düş gezginleriydiler

Oysa hep aynı kırmızı düşlerde
Yitirdiler arkadaşlarını

Sonra hangi sahile kürek çekseler
Hep karşı kıyıda kaldılar!

Jivago

TEK ADAM

2011-04-23T00:22:00.003+03:00

HER ŞEYDEN ÖNCE MECLİS

Meclisin açılmasından önceki günlerde Mustafa Kemal'in Meclis hakkındaki görüş ve düşünceleri, ordu ve harblerden gelmiş genç bir askerden, siyasi ve sosyal kültürü, hukuk anlayışı zayıf olması lâzım gelen bir savaş adamından beklenmiyecek kadar şaşırtıcıdır. Mustafa Kemal'in, şarklı formasyonuna ve hattâ yaşayış itiyatlarına rağmen hayatı boyunca bağlı kaldığı katıksız batı hayranlığı, tarihde bazı liderlerin kendilerini kurtaramadıkları süs ve şatafatlara nefsini kaptırmayışı gibi izahı güç vasıfları arasında, bu hukuk ve meşruiyet
anlayışı da vardır.

Meselâ Meclis açılışından önceki devrede ve kuva-yı milliye cephelerindeki savaşlara, hemen her tarafta beliren isyanlar herkesi ürkütürken, onun Ankara'da sükûnetle ve telgraf başında bambaşka işlerle uğraşması çevresini şaşırtıyordu. Ona "cephelere git" , yahut, "ordu yap, orduyla uğraş" gibi telkinler yapılmıştır. Fakat onun cevapları daima beklenmedik şekildedir. Meselâ şu cümleler onundur :

- Kararları zaman verir ...

- Önce Meclis, sonra ordu! Ben kerameti Meclisten bekliyenlerdenim!

- Bir devre yetiştik ki onda, her şey meşru olmalıdır.

- Bu çölden hayat çıkarmak, bu inhilâlden (dağılıştan) bir teşekkül yaratmak lâzım.

- Meclis nazariye değil, hakikattir. Hakikatlerin en büyüğüdür. Orduyu yapacak olan millet, fakat millete niyabeten de Meclistir.

- Milletimiz çok büyüktür. Yalnız onu toplamak ve sormak lâzımdır :"Sen esareti kabul eder misin?" Ben onun vereceği cevabı biliyorum. Onun için, korkmamalıyız...

- Cepheye gideymişim? Hayır, benim hiç acelem yok! Demirci Efe cephedeymiş. Alâ. Ama Mustafa Kemal, Demirci Mehmet Efe olamaz ki! Onun hareketlerinin mecmu-u kıymeti, vatanperverane bir gösteri sınırını geçemez...Önümüzde bir Misak-ı Milli var ki!..

Doğru. Mustafa Kemal çete değil, devlet kurucusuydu. O bunları konuşurken, Çukurova'da, Antep'de, Torosda savaşlar devam eder durur. Muğla cephesinde, Aydın cephesinde Demirci Mehmet Efeler, Yörük Ali Efeler, Demirci taraflarında grup grup Kuvây-ı Milliye ile henüz derlenmemiş, toparlanmamış, bir bütün olarak ele alınmamış askeri birlikçikler vardır. Gönen, Bursa, Adapazarı, Hendek, Düzce, hatta Bolu'da isyancılar ortalığı kasıp kavururlar. Onun Gerede'ye gönderdiği dört kişilik bir nasihat heyeti Gerede'de, Meşrutiyet devrinin 31 Mart kaçkını Kör İmamın eline geçmişlerdir. Husrev Bey (Gerede) , Dr. Fuat Bey ve arkadaşları... Vücutları pıhtı halinde, ellerinde, ayaklarında zincirler, âsilerin her dakika kendilerini asacaklarını beklemektedirler. Fakat onlar gene de :

- Yanlış yoldasınız ey ahali! Bizim yolumuz millet yoludur. Bizi asabilirsiniz ama, isyanınız üç gün bile sürmiyecektir. Yarın da siz darağaçlarında olacaksınız, diyebilmektedirler.

Hûlasa Ankara'da artık bir Mustafa Kemal vardır ve o, bir ihtilalci değil, bir teşkilâtçıdır. Fikir, kanun, meşruiyet ve nizam adamıdır. Onun safında olanlar, bunlara bağlanmalı, bunları savunmalıdır.

Kaynak: TEK ADAM
Mustafa Kemal
(1919 - 1922)
(S: 235 - 236)
Yazarı: Şevket Süreyya Aydemir

AKKUYU'DA KURULACAK "UCUBE" YE HAYIR !

2011-04-18T17:59:00.009+03:00

TÜRKİYE VE BİZ MERSİNLİLER
AKKUYU'DA NÜKLEER SANTRAL KURULMASINA HAYIR DİYOR

Dün sabah bir dostumun balkonunda kahvaltı yaparken, insanların ellerinde bayraklarıyla toplandığını görünce, yukarıda sergilediğim fotoğrafı çektim. Daha sonra , "Akkuyu nükleer santraline hayır!," sloganlarını duyunca, vatandaşlara destek vermek için aşağıya inip aralarına karıştık. Önceleri tenha olan kalabalık, aynı anda 30 ayrı çevrede insanların katılımıyla 140 kilometrelik -el ele- büyük bir insan zincirine dönüştü.

Mersin Nükleer Karşıtı Platformu'nun basın açıklamalı başlattığı eyleme; CHP Mersin Milletvekili İsa Gök, Belediye Başkanı Fazıl Türk, TMMOB Başkanı Mehmet Soğancı, eski Dev-Genç Başkanı, şimdiki BDP bağımsız milletvekili adayı Ertuğrul Kürkçü, KESK Genel Başkanı Döndü Taka ile çok sayıda siyasi parti, sivil toplum örgütü ve Mersinli vatandaşlar destek vermiştir.

Bu teknolojiye sahip ülkelerin, Japonya'da yaşanan felaketin ardından nükleer santrallerini yeniden gözden geçirdiği ve birçoğunun santralleri kapatma kararı aldığı bu dönemde, hükümetin takındığı bu aymaz tutum hiçbir etik mantıkla izah edilemez. Kaldı ki, ülkemizin kaynakları sömürülürken, birkaç kuruş rant için şimdi de yaşama hakkımız risk altına sokulmak isteniyor diye düşünülüp, yorum yapılabilir.

Deprem kuşağında olan ülkemizin, Çernobil ve en son Japonya felaketinden ders almaması bazı başka karanlık soruları akıllara getirebilir. Acaba bunun ardında kurumsal ve kişisel çıkar
planları mı vardır? Varsa, bunun vebalini ve hesabını ne bu dünyada, ne de başka dünyada veremezler.

Güneş, rüzgar ve bazı madenlerin enerjiye dönüştürülebildiği çok iklimli ülkemizin, bu kaynaklardan beslenmesinden yana tavrımızı sonuna kadar savunacağız.

Biz Mersinliler, hem doğanın, hem çocuklarımızın, hem de turizmin yaşama hakkının mücadelesini sonuna kadar vereceğiz.

Jivago

fotolar jivago'dan

ZULÜM

2011-04-14T00:13:00.006+03:00

ZULÜM

Seviyorum diye
Sevmeyeceksen turkuvaz martılarını
Maviyle beyazın ufukta buluşmasını

Sırf ben seviyorum diye
Siyaha boyayacaksan
Özgürlük dalyanlarında
Mozayik gibi rengârenk balıkları

İçinde ben varım diye
Batıracaksan
Baharın papatya sarısı
Sünger avcılarının dönüş teknelerini

Her açılışımda hesap soracak
Ve dar edeceksen denizleri bana
Bil ki bunun adı sevda değil
Zulüm

Jivago

SAKLI KENT

2011-04-03T13:44:00.009+03:00

fotolar jivago'dan

SAKLI KENT

Yalnızlıkta kaldığın bir gece yarısı telefonla beni aramıştın. Bense bitiremediğim bir şiirime bir kaç dize eklemek için eski daktilomun başına yeni geçmiştim. Hiçbir şey olmamış ve araya bunca zaman girmemiş gibi kaldığımız yerden konuşmaya devam etmiştik. Görkemli semtlerdeki zenginlerin evlerinden, hemen yanı başında kırık dökük gecekondu evlerinden konuşup, insanların kendilerini yalnızlaştırıp, paraya nasıl köleleşerek yenik düştüğünü, ve artan mutsuzluklarıyla sürekli kendilerini yitirişini, gerçek hayattan kopuşunu konuşmuştuk uzunca süre.

Söz nasıl dolaşıp gelmişti, hatırlamıyorum, "denizciler hiçbir yerde kalıcı olmaz," demiştin hafif sesin titreyerek. Önce susmuş, devamını beklemiştim. Hissetmiştim sonra: Yalnız hayatlarımızı birbirimize emanet edip bitik bir gecenin sonunda, severek, suçlu bir şekilde ayrıldığımız o yorgun sabaha dokunmuştun inceden. Hemen anlamıştım seni.

Telefonu kapatmadan önce acı acı gülerek, "sonradan denizci olunmaz, doğuştan bahriyeli doğulur," diyerek, benim eskiden sana söylediğimi unutarak yinelemiştin. Bunca uzun konuşmanın bir anlamı yokmuş gibi yine eksik ve yarım kalmıştı cümleler...Ne zaman gerçekleşeceğini bilmeden, yine aylar sonrasına gizli bir ittifakla randevulaşıp burukça vedalaşmıştık.

Günler, aylar geçti. Daha önce olduğu gibi, bu gece yine elim bir kaç kez telefona gitti. Tuşlara bastım defalarca, her seferinde yarım kaldı. Arayamadım. Arayabilsem bir anlamı olacak mıydı...Ne konuşursak konuşalım aynı iç sızısı, yine aynı eksik özlem duygusu içimize dolacaktı. Yapamadım, arayamadım seni.

Düşünüyorum şimdi, telefon çalsa, sen arasaydın yine mesela; Saklı Kent'in bulunduğu bu şehirde hâlâ saklanır mıydım, ya da ortaya çıkıp açar mıydım telefonu? Oysa sonuna kadar gidip, konuşacak o kadar çok şeyler vardı ki aramızda. Daha önce hiç vaktimiz olmadığını sorgulamıyor, aklımdan geçiriyorum sadece. Herkes birbirinden bir şeyler alıp götürürken, birbirimize bir şeyler vermeye, geç de olsa uzlaşmaya hazır olabilirdik miydik? Belki de...

Şimdi, o günlerin hatırına şarap kadehini şerefe kaldırdığım bir fotoğraf duruyor önümde. Ortasından biraz yırtık, az solgun...Şimdilerde maviliklerde aradığım gerçekleri, bütün güzellikleri siyah beyaz renklerde görüyorum. Yargılamadan bakıyorum. Çaresi yok, seyretmekle yetiniyorum.

Bütün bunların geceleri gökyüzü karanlığından ay'la yansıyan bir kurgu oyunu olduğunu ve rüya kadar kısa bir aşk filminin sonunu getiremeyen kötü bir senaristi olduğumu düşünüyorum. Bilmiyorum aynı filmi kaçıncı kurgulayışım, bilmiyorum aynı yenilgiyi kaçıncı yaşayışım...

Son gece, o ürkek, yalnız şehri ve insanlarını sana emanet edip giderken, "saklı kent"e selam göndermiştin. Oysa sen de biliyordun hiçbir şey eskisi gibi değildi...Bizim yaşadığımız güneşli günlerin hatırına koca taşların çatlamış karanlık derinliğinde çiçekler filizlenmiyordu artık.

Bu şehirde de insanlar özgür değil, bilmiyorlar ama kalabalıklar içinde çok yalnızlar ve sevgiye ihtiyaç duyuyorlar...sadece yaşamaya çalışıyorlar sessizce ve suçluca...Acemi, sahte gülüşler...şartlı reflekse dönüştürülmüş zavallı beyinleriyle kaderlerine boyun eğmişler. Dedim ya sevdiğim; hiçbir şey eskisi gibi değil... Ellerinde değişik oyuncaklarla mutluluk oyunu oynayan mutsuz maskeler...

Jivago

DOĞURMAYIN ANALAR

2011-03-27T16:56:00.008+02:00

Ne zaman düşünmeye çalışsam
Yazmaya başlasam
Ve ne zaman haykırmaya
Bir gemi yanaşır önce
Kafamdaki serbest limana

Özgür düşünceler dökülür denize
Tek tek boğulur
İçim sıkılır, zihnim bulanır
Doğmamış halkların çocukları
Afrika da bizim vergilerimizle öldürülür

Ne zaman bir kadın ağlayarak kürtaj olsa
Doğmamış bebek ana rahminden zorla alınsa
Beyaz güvercinler ölüme uçsa
Engezisyon mahkemeleri kurulur
Cadı kazanlarında kitaplar yakılır

Görmeyin, yazmayın, susun yazarlar
Sıra size de gelecek, korkun düşünenler
Çığlık çığlığa yüreğim ağlıyor
Lanet ediyorum haçlı imamlara
Tiksiniyorum sahte cemaatlerine

Vakti gelmedi, şimdi zamanı
Kürtaj yaptırın
Doğurmayın analar
Engezisyon mahkemeleri kuruluyor
Cadı kazanlarında kitaplar yakılıyor
Özgür düşünceler sorgulanıyor
Doğmamış bebek ana rahminden alınıyor
Doğurmayın analar
Doğmamış çocuğa don biçmeyin
Özgür olmayacaksa
Doğurmayın analar.

Jivago - 26.03.2011

Şiir formatında verilemiyor, resim yüklenemiyor, bu yasaklar, sansürler bitmeli.

* SON LİMAN

2011-03-03T23:52:00.011+02:00

FOTOĞRAFLAR JİVAGO'DAN

SON LİMAN

Gözlerinin değişen renkleri kadar

Gri ummanların aşığıyım ben

Maviliklerle dans edemezsem

Bir gün düşer

İnan, tükenir ölürüm ben

Anlamaya çalışma

Anlamaya çalışmak

Anlamsızlıkları da çağrıştıracak

Demir alırken gözlerime bakma

Bırak, hayallerim olduğu gibi kalsın

Yunuslarla yarışarak

Dönüş rotası yine senin liman olacak

Jivago

* hayat ne güzel

2011-03-02T18:21:00.004+02:00

foto jivago'dan

hayat ne güzel

canın mı sıkılıyor
bıktın mı hayattan
işler mi kötü gidiyor
eşin mız mız
çocuklar cız bız mı ediyor
ay sonu yine zor mu geliyor
üstüne üstlük
blogunu mu kapattılar
boş ver sıkma canını
eskiden de kapanmıştı
yarın bugün açarlar

en iyisi, git bakkala
kap bir küçük
gir kasaba
yazdır yine yarım kilo kıyma
mevsimin son nergislerinden
bir demet almayı unutma
çağır akşama konu komşuyu
sakın bakmayın
bilgisayara, televizyona
koy pikaba müzeyyeni
tokuşturun kadehleri
arkasından dinleyin emel sayını
"adalardan bir yar gelir bizlere"
arkasından aç videoyu
final illaki mezlekeyle bitmeli
oh ne güzel
bugünü de kurtardın
düşünme yarını
yarına allah kerim
bak hayat böyle ne güzel

jivago

*

2011-02-24T18:05:00.008+02:00

fotolar jivago'dan

YARIM SEVDALAR

Onlar bu dünyanın en masum,
en saf çocuklarıydı.
Aynı kaderin öykülerinde
hüsrana uğramış
en güzel düş gezginleriydi.
Sakin nehirlerin kabarıp
yavaşça denize akması,
balığın okyanus da kaybettiği
arkadaş sürüsünü araması gibiydi onlar.

Yeni tomurcuğa durmuş gül bahçelerinin
zamansız koparılmış çiçeklerine
hüzünle ağlayan çocuklardı onlar.
Hayal kahramanları öldürülmüş
kanayan yüreklerin yarım bırakılmış
masal kitaplarıydı onlar.
Karlı dağların altında açmamış
kardelen tomurcuklarını arayan,
mümkünü olmayan sevdalara tutuklu,
kaval üfleyen aşk çobanıydı onlar.

Şehrin arka sokak korolarında
ellerinden kemanları zorla alınmış,
yarım kalan hasret şarkılarının sözleriydi onlar.
Şelale olmuş denize akan pınarların damlaları,
analarının kurumaya yüz tutmuş göz yaşlarında
umutla yaşayan ölüler gibiydiler onlar.

Her gördükleri kadına ana gibi sarılmaları
belki de bundandı kokularını anne gibi özleyip.
Oysa ne çok severlerdi
kendilerinde yaşanmamış
çocukların öykülerini
ve henüz katledilmemiş emeklerin
ve henüz çalınmamış ekmeklerin
varoşlarda sessizce ve yorgunca
- paylaşılıp -
nefes alıp vermelerini.

Bu resim böyle bitmemeliydi.
Ellerinden zorla alınan gençlikleri,
tuvallerde kan gibi paramparça renkler
kaldırımların boyası olmamalıydı.
Bu öykü böylesine güzel başlamışken,
yarım kalıp böylesine bitmemeliydi.

Oysa ölesiye güzeldiler,
ölesiye inanmış,
ölesiye sevmiştiler.

- Önder'in anısına -

Jivago

ÖYLESİNE GEL

2011-02-22T19:22:00.004+02:00

Fotolar jivago'dan

ÖYLESİNE GEL

Bana öyle bir şey söyle ki
daha önce hiç söylenmemiş olsun.

Bana öyle bir bak ki
daha önce öylesine hiç bakılmamış olsun.

Bana öyle bir şiir yaz ki
daha önce hiç yazılmamış olsun.

Benimle öyle bir seviş ki
daha önce öylesine hiç sevişilmemiş olsun.

Ve bana öylesine gel ki
gidişi bir daha hiç olmasın.

Jivago - 21.02.2011

İŞTE BUDUR SEVGİ

2011-02-16T18:50:00.003+02:00

İŞTE BUDUR SEVGİ

Doğuştan devinmek de olan bir
varoluştur insan da sevgi.
Anaya / babaya ilk aşktır,
yorgun gelenleri karşılık bekleyerek
yolunu beklemektir çocuklar da sevgi.

Okul da sıralara kazımaktır sevdiğinin ismini,
uykusuz gecelere hayaller kurmak,
ezberlediklerini söyleyememektir
gündüz vakti kahrederek kendine sevgi.

Öğlen yemeğini unutup, elinde yüreği
beş dakika görebilmek için sevdiğini,
kilometrelerce lisesine kan ter içinde
heyecanla delicesine koşabilmektir sevgi.

Sinema önünde, pastane kapısında ilk sigaranı yakıp,
saman gibi dumana boğulup, nefes alamamaktır;
gelip gelmeyecek mi diye papatya gibi dakikaları koparmak,
uzaklara bakınıp heyecanla onu beklemektir sevgi.

İlk elini tuttuğunda, ilk öptüğünde, ilk sarhoşluğunda
ayağının yerden kesilip bilmediğin dünyaların keşfidir sevgi.
Yıldızlar altında sevda şarkıları dinleyip, zaman diliminde
birlikte büyütüp, başka bir boyuta geçmektir sevgi.

Vakit geçip de zamanı geldiğinde, ne istediğini bilerek
alışkanlığa dönüştürebilmektir sevgi.
Cesaret de ister, korkakların harcı değildir sevgi.
Omuz omuza, ter damlaları alnınızda,
düşe kalka girebilmektir hayat karmaşasının içine
ve aldığın yaralara yenik düşmeden,
yeni tomurcukları umudunuza yeşerterek büyütebilmek
ve gece karanlığını güneş aydınlığına çevirebilmektir sevgi.

Ve hazan vakti geldiğinde alnın açıksa şayet,
saçların akı gibi beyazsa geride bıraktığın sayfalar,
yıllara meydan okurcasına hâlâ genç ve diriyse düşüncelerin;
ürpermeden siren seslerini dinleyebiliyorsan eskisinden de keskin,
mapushaneler kütüphane olmuş, düşünce suç olmaktan çıkmış
ve kanamıyorsa mezardaki vicdanlar artık,
kırsalın çiçek bahçelerinde özgürce koşturabiliyorsa çocuklar,
ve sevdiğinin gözlerinde çoğalan yıldızları sayabiliyorsan tek tek...
Budur hayatın özeti.
İşte budur sevgi.

Jivago - 16.02.2011

ADA VE KADIN - Son Bölüm

2011-01-31T19:20:00.005+02:00

ADA ve KADIN

Madam Silva yıllar önce kocasını kaybedince bu ıssız adaya yerleşmiş. Köpekleri, kedileri, kuşları ve kitaplarıyla yalnız başına yaşadığını, bir balıkçının haftada bir ısmarladığı temel gereksinimlerini getirdiğini anlatırken etrafı incelemeye başladım.

Üç duvar boydan boya kitaplarla dolu, zengin bir kütüphanesi vardı. Büyükçe salon, temiz, eski yarı klasik eşyalarla doluydu. Yanmakta olan ermeni sobası, özenle yerleştirilmiş antika eşyalar, temiz, sımsıcak bir duygu veriyordu insana. Antika, uzun komodinin üstünde Meryem Ana biblosuna, her iki tarafında yanmakta olan mumlara ve arkasında asılı oval, oymalı tahta aynada ışık yansımalarına bakarken, Silva sordu, "gençler adaya neden geldiniz?"

Beklenmedik bu soru karşısında önce şaşırdık. Birbirimize bakarken, Mehmet her zaman ki ataklığıyla öne atıldı. "Köpekler...evet vahşi köpek havlamalarını birkaç yıldır sahilden duyar, nasıl yaşadıklarını merak ederdik," dedi. Sustu.

Madam Silva güldü. "Bakın, köpeklerim nasıl sakin, sizin de dostum olduğunuzu anladı, çıkıp hepsiyle konuşabilir, başlarını okşayabilirsiniz.
Hem, siz hayvanlardan değil, insanlardan korkun," dedi.

Hepimiz çok genç ve idealisttik. Şimdi bu da ne demek oluyordu: "Siz hayvanlardan değil, insanlardan korkun." Hepimiz sinirlenmiş, ama bu aristokrat eskisi bayanla tartışmaya girmek istemiyorduk belki de. Onu keşfetmek, fikirlerini öğrenmek istiyorduk içimizden sessiz bir ittifakla sanki o an.

Kalktı, birazdan çaylarımızı getirdi. İçerken, "bizi buraya getiren bir birimize söyleyemediğimiz hayallerimiz olabilir mi?" dedim.

Bir annenin oğluna baktığı kadar derinden, uzun uzun bana baktı. O kadar içten, o kadar güzel bakıyordu ki, o anlık olayda sonsuz bir huzur içimi kapladı.

"Elbette," dedi, "şehir de tek başınıza, ya da kendinize benzeyenlerle devamlı bir arada bulunmanın, aynı çay bardaklarıyla çay içerken, aynı yazgıyı paylaşan insanlarla
kötü yaşamlara çözümler ararken, nasıl yalnız ve çaresiz kaldığınızı, hayal kuracak vaktinizin bile kalmadığını hiç düşündünüz mü?"

Sonra devam etti. "Peki," dedi, "burayı keşfettiniz, artık bu ada ile ilgili bütün hayalleriniz, fantezileriniz bitecek mi? Oysa çocuklar, hüznün, sevincin, yalnızlığın bir tür masalını yaşarken insan, sınırsızca hayallerini kurabilmeli, buna vakit bulabilmeli...tıpkı benim gibi."

Sabahın ilk ışıkları doğarken, Madam Silva'nın gece elâsından, zeytin yeşiline dönen anlamlı, sevecen gözlerinde sanki hepimiz kaybolmuştuk. Vakit nasıl da hızlı geçmişti.Söylediği, söyleyemediği bir sürü şeyi, o derin gözlerin ışığında beynimize resmediyor, dolu dolu yaşanmışlık deryasının içinde yüzüyorduk sanki hepimiz.

Deniz sakinleşmiş, hırçın dalgaların yerini sakin bir mavilik almıştı şimdi. İzin istedik, teşekkür edip ayrılırken, "yaşamın kıyısında ne zaman sıkılırsanız, hayal etmeyi unutmayın çocuklar," dedi, "yaşama sevinci önce hayallerle başlar...insanoğlu hayal ettiği müddetçe yaşar."

Sahile kürekleri çekerken, hepimiz bin bir çeşit düşünceye batıyor, bir taraftan bu güzel kadını düşünüyorduk. Haklıydı Madam Silva. "İnsanoğlu hayal edebildiği müddetçe mutluydu."

Ne zaman şehrin kalabalığından sıkılsak, yalnız kalmak ve hayal kurmak için kumsalımıza kaçıp, uzaktan köpek havlamalarını dinleyip, o'nun, o güzel kadının hayalini kuruyorduk. Bense, o yaşımla, bir daha hiç görmeyeceğim kadına platonik bir aşk beslemeye başlamıştım çoktan ve kimseye söylemeden.

Birkaç yıl sonra gittiğimizde köpek havlamaları kesilmiş, tersane yapımı için kumsalımız demir ve kereste molozlarıyla dolmuş, inşaat başlamak üzereydi.

Ama, hayalimizde Ada ve Kadın capcanlı yaşıyordu ve yaşayacaktı.

İnsan bir şeyi elde ettikten sonra, o şeyin cazibesi yitip, gider miydi, yoksa Madam Silva gibi yeni hayallerle o'nu beslemek, canlı tutabilmek mümkün müydü? Ya sizce?

Jivago - 30.1.2011

ADA VE KADIN

2011-01-25T23:59:00.002+02:00

ADA ve KADIN

Büyük sandalın küreklerini Mehmet çekiyor, hem çekiyor hem söyleniyordu, "nereden motoru bozuldu durduk yere karadeniz bozması takanın." Dalgalar beşik gibi sallıyor, midem bulanıyordu. Geçtim arka tarafa, dibine yattım takanın. Bulutlarla kaplı gökyüzünün nehir gibi akıp geçtiğini, fırtınanın yaklaştığını görüyordum.

Arno ermenice bir şarkı söylüyor, bir taraftan şarabı yudumluyordu. Aslan parkasının fermuarını boğazına kadar çekti, Arno'yu dinler gibiydi. Yanıma ismini bilmediğim, iri kıyım, burnu uzun karadeniz uşağı bir çocuk gelip oturdu. Çorabından mavi etiketli marlbora paketini çıkartıp, sigarasını yakarken göz ucuyla bana baktı. Gözlerim kapalıydı, zulasını görmezden geldim.

İsmi olmayan, bizim, "köpek adası" dediğimiz bir adaya geçiyorduk. Sahilinde ateş yakıp, bahar ve yaz akşamları meyhaneye çevirdiğimiz; kumsaldan işittiğimiz yüzlerce köpek havlaması duyduğumuz bu esrarengiz adayı sonunda ele geçirmek üzereydik. Hepimizin içinde bir korsan havası esiyordu. Ne olur ne olmaz diye yanımıza demir çubuklar almış, hatta Aslan işi abartıp yanına karadeniz el yapımı makinesini de almıştı.

Mehmet küreklere asılmaktan kan ter içinde kalmış, Aslan'la yer değiştirip yanıma gelmişti. Ne kadar kaldığını sordum. Elinin tersiyle terini silip, sesli derin bir nefes çekti :"Dalgalar olmasaydı çoktan varmıştık, en fazla on beş dakika," dedi.

Köpek havlamaları iyice artmış,yaklaşmıştık. Bizi buraya çeken ne olabilirdi? Sadece köpekler mi yoksa esrarengiz bulduğumuz başka bir şey mi? Belki köpekleri adadan sürecek, kendimize kulübeden bahçeli bir ev yapacak, şehirden sıkıldığımızda sığınacağımız bir yerimiz olacaktı. Aramızda bunu hiç konuşmamıştık. Belki de hepimiz aynı şeyi düşünüyor, birbirimize söylemiyordu.

Nihayet Aslan geldik diye seslendi. Yattığım yerden doğruldum. Bulutların arasından süzülen ay'ın kayalıklarda yansıyan parıltısında bir koya yaklaştığımızı gördüm. Hepimiz birbirimize söylemeye cesaret edemediğimiz hayalimizdeki beyaz bir kulübeye bakıyorduk. Sanki koca hayal transatlantiğimizle altın kaplı bir buz dağının derinlerde görünmeyen yüzeyine çarpmıştık. Konuşmadan birbirimize baktık. Hayretler içindeydik.

Köpekler sahile çıkacağımız kayalıkların üzerine gelmiş, sanki Hera'nın vahşi oğlu Ares'in savaşçıları gibi bizi bekliyorlardı. Biz çıkıp çıkmamak arasında kararsızken, beyaz kulübenin kapısında elinde mum ışığı ile orta yaşlarda, çok güzel Afrodit gibi bir kadın gördük. Kayalıklara yaklaşırken, köpeklere "yanıma gelin" dedi. Hepsi anne sözü dinler gibi önce sakinleşti, sonra kadının yanına gitti. Kadın kim olduğumuzu sorup, zarar gelmeyeceğini, öğrenci olduğumuzu anlayınca kulübesine davet etti.

(devam edecek)

Jivago

DOLUNAY

2011-01-19T20:04:00.006+02:00

Fotolar Jivago'dan

DOLUNAY

Dün gece deniz hiç bu kadar hırçın
Bir o kadar sakin olmamıştı daha önce
Hercai dağ menekşeleri hiç bu kadar
Keskin kokmamıştı Toroslardan
Ve suçu sen hep başkalarında ararken
Sanki krizantem çiçeğinden kalma dolunay
Ayrılık şarkısı çalmaktaydı yakamozlara
Son kez gözlerimizde batıp, yiterken

Oysa ne kadar kolay
Ne kadar güzel olabilirdi
Titreyebilseydik üstüne
Çiçek bahçeleri gibi bu birliktelik

Bu kaçıncı gönderişler, kopartmalar
Bu kaçıncı gidişler, soldurmalar
Geçmişe dönüp tek tek sayabildik mi

Bilir misin uyuyan bir şehre veda etmeyi
Bilir misin yüreğinde ağlayan bir çocukla
Rotasız kalkan bir gemiyle
Yavaş yavaş giderken
Elinde eskilerden bir kaç kurumuş papatya
Dönüp ardına son kez bakmayı
Korkakça kaçıp gitmeyi
Evet, korkakça kaçıp gitmeyi

Her aşk unutuluncaya kadar
Ellerde kurumuş sarı akasyadan
Sanki unutulmaya yüz tutmuş eski bir şarkı...

Jivago - 18.01.2011

M İ M

2011-01-13T18:38:00.004+02:00

jivago'dan

Ağların, oltaların, tuzakların olmadığı deniz,
kurumuş boş bir denizdir.
Canlı da yoktur, yosun da...

Tuzaklara rağmen,
büyük bir denizde sürülerle dolaşan
özgür bir balık olabilmeli insan...

Sevgili blog arkadaşım, şair dostum ruhgezgini beni mim'lemiş. Kendisine teşekkür ediyor, hemen cevaplara geçiyorum.

1- 2010 yılında mutlu olduğunuz şey nedir?

Geçen yıl Mersin'e kalıcı olarak yerleştim. Gerçi, Güney ve Güney Doğu devamlı ilgi alanım içindeydi ve oradaki dostları ziyaret etmekteydim. Ancak, hangi şehre yerleşeceğim, ne olacak, alışkanlıklarımdan ve dostlarımdan nasıl uzak kalacağım duygusu uzun süre içimi kemirmekteydi. Benim gibi alışkanlıklarına kökten bağlı birisi için bu kararı almak çok zor oldu diyebilirim.Şimdi iyi ki yerleşmişim diyorum. Eski dostlar hâlâ bir alo kadar yakınımda olduğuna göre ve ömrümün geri kalan yılları bu bölgelerde geçeceğine göre benden mutlu kim olabilir ki...

2- 2010 yılı sizin için nasıl bir yıldı?

İlk yarısı çok zor geçti diyebilirim. Yukarıda yazdığım gibi, alışkanlıklarına ve sevdiği dostlara bağlı birisi için (tıpkı siz blog dostlarına tutkum gibi...) karar verme süreciyle ve kendimle hesaplaşmalarla geçti.

İkinci yarısı heyecan, telaş, yerleşme ve emekli bir adamın yeni bir işe başlamasıyla çok hızlı ve güzel geçti. Sadece, beklendiği halde, çok eski bir dostun kaybı, 2010'a -bana- en büyük darbeyi vurdu.

Ülkem için söylenecek çok söz var. Yazarsam çok ağır şeyler yazabilirim. En iyisi ileriye, şiirlere, başka postlara bırakayım.

3- 2011'e nasıl girmek istersiniz?

Sağlıklı, huzurlu, dostlarla paylaşımcı ve dürüst bir yıl geçmesini dilerim.

4- 2010 yılında yapmayı isteyip yaptıklarınız ve yapamadıklarımız nelerdir?

Yukarıda da yazdığım gibi, yeni bir hayata karar verdim ve gerçekleştirdim. Yapamadığım, yetişemediğim çok şeyler de vardır muhakkak. Onlar da özelimde kalsın dostlar.

Şimdi geldik işin zevkli yanına, daha iyi tanımayı istediğim bütün blog dostlarımdır, ancak 2 kişiyle sınırlı olduğuna göre:

YAŞAMIN KIYISINDA

Bloglardan Seçmeler

mimlenmiştir.

Saygılar

SENLE BEN GİBİ

2011-01-07T22:40:00.005+02:00

jivago'dan

SENLE BEN GİBİ

Oldukça erken bir saatteyim
Denize karşı balkondayım
Elimde üçüncü fincan çay
Hem uzakta
Hem yakınındayım

Ufukta yansıyan parıltılar
İzin verdiği kadar bulutlar
Düz, beyaz bir çizgideyim
Maviye sızan ışıklarda
Sanki yanındayım

Akşama aynı balkondayım
Aynı ufuk, aynı deniz
Yine aynı manzaramdayım
Üstelik biraz sarhoş
Adamakıllı yorgunum

Şimdi uzaklarda gördüğüm
Zıt yönde geçen iki şilep
...Tıpkı senle ben gibi
Tıpkı aynı limanı kaçırmış
Senle ben gibi...

Jivago - 07.01.2011