H A N C I

__ HANCI __


Yavaş yavaş açar mısın kapıyı 

Yine ben 

Sen vefalı dost hancı 

Ben unutmayan yolcu 

Yine sıcak çok sıcak be hancı 

Yavaştan hazırla benim hamağı 

Deniz gören 

Esintili bir çınarın altı olsun 

Yorgunum be hancı, biraz uyku, biraz düş 

Biraz da hayallerimde eski sevdalar olsun 

Hani güneş denize kızıl kırmızı dalarken yavaştan 

Deniz koyu maviden kızıla dönerken ufuktan 

Artık çilingir sofranın vaktidir 

Uyandır beni yavaştan 

Sıcak, çok sıcak, boş ver sıcak yemeği 

Biraz tulum peyniri, üç beş domates 

Soğuk cacık, şakşuka, varsa biraz kavun 

Olursa az da balık olsun 

Rakın yoksa kaç yazar

Bilirsin tutkumdur yıllanmış şarap

Getirdin mi mahzenden toprak küpte afyonlu şarabı 

Muhabbet yine sabahlık 

Deniz ve dolunay da şahidimizdir 

Yok be hancı, yine racon kesme 

İçerken sevmezsin sen siyaseti 

Konuşmayız biz de bu gece 

Hani senin beni, benim seni 

Ezberlediğimiz yaz aşklarımız 

Kadınlar, güzel kadınlar 

Hayalimizde hiç olmamış kadınlar 

Dolandı mı dilimize yine 

Buluruz şafak güneşini ufkunda denizin 

Vakit gelip de gidersem 

Ve dönmezsem uzun süre

Bil ki vefasızlıktan değildir be hancı 

İşte o zaman dönüşü olmayan açık denize 

Açmışımdır yelkenimi sonsuzluğa 

Ve sen bir başka yaz gecesi 

Benim için de içer misin yıllanmış şarabımızdan... 

Mehmet Osman ÇAĞLAR

Mehmet Osman Çağlar – Söyleyemiyorum

SÖYLEYEMİYORUM


Bunca zaman
Nerede olduğumu 
sorarsan;
Biliyorsun en güzel yanıtım
yine susmak. 
Gidip gelmelerimle
geride bıraktığım
bu yorgun şehirler
ve çığlığıdır 
birlikte kardeşliğimizin. 


Gece karanlık zifirî geceyle
örtünüyor.
Neden sabah geç doğuyor gözlerimde?
Ve neden ölüm çığlıkları ?.. 


Bırakmadılar
parçalandığımız 
günleri, 
kırık
saatleri
ve esir
kalplerimizi.


Bunlar ne anılarımda canlanan beyaz kuşlar, 
ne de 
nesilden nesile akandır.
Paramparça yüzlerdir bunlar.


Ağlayan çocuklar
kırlarda, 
analara vuran gözyaşı
parmaklıklarıdır
itelenmiş hayalimizde
ve toprağa düşen kan damlalarıdır.
Yiten akşamın 
siyahıdır.
Kızartır nehirleri hüzünlü kanımızda. 


İşte gökyüzü
ve işte beyaz güvercinler,
sevdiğimiz her şey 
özgürlüğün ufkunda
asılı ovaların. 


Neden geçiyor boşa zaman
anlat bana
Dicle, Fırat ?


Kızıl akan sularda
o kadar çok ki ölümüz 
ve güneş önüne setler 
çekilmeden önce hepsi kardeştiler.
Ve o kadar çok ki söylemek
istediklerim.
Söyleyemiyorum. 

---

Mehmet Osman Çağlar

AYRI YÖN

AYRI YÖN

İki yüzlüydü gözlerin.

Biri gündüz, biri gece,

Biri aydınlık, biri karanlık.

Gel deyince gece gelirdim.

Bir aşk kokusu sinerdi yatağa,

Geçmiş zamanlar yalnızlığı kadar büküktü.

Kuş gibi ürkek sancılıydı sevişmelerin.

Yuvarlak kalçalar yukarıları

Bal arısı yuvası

İki gamze dokunsam sanki uçacaktı.

En çok gözlerinin içine değip, 

Sır kokan maviliklerden korkardım.

Ne zaman Sarıyer'e içmeye gitsek,

Aynı sazlar, kırık havalar, çözümsüz hayatlar

Aynı karanlık adamlar...

Pencereden denize dalıp giderdin.

Sen sızınca Aquilo ile derin sohbetlere dalardık.

Hâlâ unutamadığı bir yabancı var, derdi.

Bilmezden gelip sessizce ağlardım.

Gece kararsızca çökerdi,

Uzaklardan gemiler geçerdi,

Kapı açılınca mumun ışığı titrerdi.

Söylenemeyen sözler biterdi.

Sen sanki yanımda değil uzaklardaydın.

İçimden o kirli adamı öldürmek geçerdi.

Gece istediğimiz gibi yaşanmamış

Ki sabah olurdu.

Gözlerini alıp çekip giderdin.

Bense gözlerim sen de 

Karşı kaldırım ayrı yönde...

---

Mehmet Osman Çağlar

7 Ocak 2018

Sessizce Gömeceğim

Sessizce Gömeceğim

Yaşamayı, bulutları

Güneşi 

Dibine kadar seven 

Aydınlık 

İnsanlar tanıdım

Fırtınalara

Kara, doluya, dalgalara

Yoldaşlığım oldu

Göçmen kuşlara yarenlik ettim 

Kalabalıklara karıştım

Kavgamı verdiğim de oldu

Kendime dönük 

Yalın yaşadım

Özgürlüğün ne olduğunu gördüm

Bunca yaşanmışlık

Pişmanlıklar olmadan

Bir gün öleceğim

Çoban yıldızının ışığına

Sessizce gömeceğim kendimi.

Mehmet Osman Çağlar

İnsansın

.. İnsansın ...

Düşün

ki saçların kızıl karanlık...,

Kar yağıyor kirpiklerine;

sis iniyor gözlerine,

göremiyorsun,

Düşün

ki ülkene soğuk ay doğuyor,

gece tırmanıyorsun yamaçları.

Alıcıkuşlarla göz göze.

Donuyor kardelenler

poyraza dönüyor hava.

Düşün

ki çıkıyorsun zirveye.

Sessiz heybetli dağlar..

Sesler yankılanıyor kulaklarında

sessizlik içinde

sessizliğin ihaneti.

Nereye baksan nereye koşsan,

esir günlere mağlup günler,

geçip gidiyor zaman.

Düşün ki vakit dar,

bırakma içinde esen rüzgârı,

sensin o esen deli rüzgâr.

Düşün

ki mavi günler yakındır,

sıcak güneş doğacaktır

ve

idealleri büyük tuttuğun kadar büyüksün

çünkü

"insansın!"

---

Mehmet Osman Çağlar

"İnsan Hakları Haftası"

"İnsan Hakları Günü-Haftası" imiş... Ne güzel..!

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu, 10 Aralık 1948'de BM Genel Kurulu'nun Paris'te yapılan oturumunda 30 maddelik bildiri yayınlamış. Genel hatları ile, herkes, ırk, renk, cins, dil, din siyasal ya da bir başka inanç, ulusal ya da toplumsal köken, varlıklılık, doğuş ya da herhangi bir başka ayrım gözetilmeksizin bu Bildiri'de açıklanan bütün haklardan ve bütün özgürlüklerden yararlanabilir- miş!... İnsan Hakları, en başta yaşam ve özgürlük olmak üzere sağlık, eğitim, yiyecek, barınma ve toplumsal hizmetler de içinde olmak üzere sağlığına ve esenliğine uygun bir yaşam düzeyine kavuşma; yasanın koruyuculuğundan eşit olarak yararlanma; barışçıl amaçlar için toplanma ve dernek kurma; evlenme, mal ve mülk edinme; çalışma, işini seçme özgürlüğü; din, vicdan düşünce ve anlatma özgürlüğü hakları İnsan Hakları Evrensel Bildirisinin temellerini oluşturur-muş!..


Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik gibi kavramlar, 1789 yılında gerçekleşen Fransız Devrimi'nden sonra yayımlanan "İnsan Hakları Bildirisi"nde gerçek yerini almış-mış!.. böyle demiş Vikipedi...

---

"Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik" kavramı kulağa ne hoş geliyor, değil mi? Ama ben boyundan büyük kocaman palavralar görmek, işitmek istemiyorum artık. Özgürlük, eşitlik ve kardeşlikten vazgeçeli yıllar oluyor. Sadece yaşamak istiyorum. Çocukların yaşamasını istiyorum. "Barış"ın dünyayı kucaklamasını istiyorum. Güç odaklarının, bizi uyuşturarak, ideolojik bir yanılsama ile daha çok para, daha çok güç elde etme istencini sürdürmeye devam ederek, savaşmalarını istemiyorum.


Ahlaki kavramlar ve söylemlerle kendini meşrulaştıran bütün politikacıları, liderleri, bürokratları, askerleri reddediyorum. Din ve eğitim kurumlarını kendi çıkarları doğrultusunda kullanan postmodern milliyetçiliği, egemen ideoloji dayatmalarını, faşizmi kökten reddediyorum ... Her türlü çağdaş estetikten yoksun, ölümcül şovenist paradigma ile kan kusmaya hazır duruma gelmiş savaş makinelerini reddediyorum.

Bu kadar!..

Mehmet Osman Çağlar

3 ARALIK DÜNYA ENGELLİLER GÜNÜ

"Toplumsal yazgıyla bireysel yazgı birbirinden ayrılamaz," diye bir sözü vardır Adorno'nun. Birçok nesnel gerçeklik içerdiğini düşünürüm bu deyimin.

Gelişmiş ülkeler, kendi engellileri ile yüzleşirken, bu engelleri minimize etmek için, sivil toplum örgütleriyle psikolojik eğitim merkezleri kurarak, toplumun ruh sağlığını dizayn eder.


Bu merkezlerle iş birliği yapan kamu yöneticileri, şehir plancıları odaları, sendikalar vb. kuruluşlar fiziki yaşamı daha kolay yaşanabilir kılmak adına, en ince detaylarına kadar düşünerek, sosyal yardım ve önlemler oluşturur.

İnsanoğlunun en temel varoluş sebeplerinden birincisi insan gibi yaşamak ve sağlık hizmetlerini -bedava- eksiksiz almaktır. Bugün sağlıklı olan bir bireyin, yarın, hatta bir dakika sonra ne olacağını kim bilebilir? 

Engelli kalmak veya engelli doğmak asla bir sorun/özür olmamalıdır. Aileler, bu bilinci küçük yaşlardan itibaren çocuklarına vermelidir.

Bir çocuğun kimlik gelişimi anne karnında başlar... 0-7 ve 7-12 yaş arası önemlidir ve karakter oluşumunun ilk temel taşlarını oluşturur. Çocuk, kendine verilen bütün verileri bilinçaltına kaydeder. Bu açıdan, çocuğa empati yapmasını, okulda ve sosyal çevrede insanların fiziki ve beyinsel engelleriyle asla alay edilmemesi gereğini, büyük bir insana anlatır gibi devamlı anlatmak, iyice enjekte etmek ve takip etmek gerekir.

Küçük yaşlarda arkadaşlarının, bilinçli veya bilinçsiz fiziki özellikleriyle alaya muhatap kalan çocukların, 18-20 yaşlarında kazandıkları obsesyonlarla çok derin unutulmaz yaralar ve travmalar yaşayarak, ilerideki yaşlarda daha büyük patlama ve sapmalara maruz kaldıkları gerçeği psikolojik olarak bilinmektedir.

Bu açıdan çocuklarımıza, torunlarımıza ve yakın çevredeki tanıdık çocuklara pedagojik bir yaklaşımla, kimsenin burnu, kaşı-gözü, boyu, rengi, saçı, dili, dini, cinsiyeti, cinsel tercihleri vb.olguları gündeme getirmemeleri öğretilmelidir.

Bu erdemleri küçük yaşlarda öğrenen insanların yürekleri büyük ve yardımsever olur. Kısacası insan olur. Nerede, nasıl konuşmasını ve ne zaman susmasını... Kimsenin umut ve hayalleriyle oynanmayacağını bilir.

Ruh sağlığını koruyan, korumasını bilen insanların 3 Aralık Dünya Engelliler Günü kutlu olsun.

Mehmet Osman Çağlar

"Dünya Çocuk Hakları Günü" Kutlu Olsun

SOKAK ÇOCUKLARI

Bazı anneler,

işte yine sizinleyim.

İşte yine darmadağan perişan...

Su birikintilerinde yüzüm,

su birikintilerinde biçimsizliğim,

Gece yarıları demirliyor,

sizleri çiğniyorum.

Bazı anneler, sokaklar sizden utanıyorum.

Kendimi çabuk bırakmışım, suçluyu biliyorum.

Hep içimde söylemek, çaresizce düşünmek.

Yaa gene faydasız kalmışız kendimize,

kendimizi tüketerek.

Bazı anneler, gölgelerim sizden utanıyorum.

Bütün doğruları sokakta unutmuşum.

İyinin boynu bükük, gerçek fırlattığım tükürük.

Onlarla doğmuşum, onlara koşmuşum,

onlarsız büyüyorum.

Elimi kolumu kırmış çaresizlik, çaresizliğe yenilmişim.

Bazı anneler, sokaklar sizden utanıyorum.

Basitliğine küfrettiğim hiç'lere dönmüşüm.

Çaresiz kalmış, çaresizliğe yenilmişim.

Sizlerden kaçıyor, içime kapanıyorum.

İnsanlar sizden utanıyorum.

Sıçayım kaderime,

ben bir sokak çocuğuyum.

---

Mehmet Osman Çağlar / 2007.

VAKTİ GELDİĞİNDE

        VAKTİ GELDİĞİNDE


Şimdi biz ayağımızın ucuna basıp
yavaş ve sessizce yanınızdan geçip
meydanlarda sizi görmezden gelip
sesi kısık televizyondan haberlerinizi
dinler gibi yapıyoruz ya...


Şimdi biz akşamları elimizde yasaklanan rakımız
kendi türkülerimizi yavaşça içiyor
gece yarılarına kadar sevişip
gün doğmadan aşk şiirleri yazıyor
hani sizin yok sanrısına kapıldığınız
bireysel imgelerimizle
tenekede filizlenen tomurcukları suluyoruz ya...


Şimdi biz sabah işimize sizle yan yana
aynı otobüsle müziklerinizi dinleyerek gidiyor
orta çağ kokularınızı tiksinerek soluyor
emek kapılarında onlarca tavşankanı çay
omuz omuza sizi düşünerek içiyoruz ya...


Sanmayın firavun beyler
bu düzen istediğiniz gibi böyle gidecek
devrim şarkıları dilimizde
hesap günü bozgununuzu bozmak için
özgür denizlerin dalgaları gibi çoğalıyoruz


Ve hesap günü
tanrılarınız putlarınız hurafeleriniz
abileriniz bile sizi kurtaramayacak.

---

Mehmet Osman ÇAĞLAR
Fotoğraf by MOÇ

Mersin

D E N İ Z

DENİZ


Dalgalar habire vurdu kıyıya.
Dalgalar habire vurdu kayaya.
Sonra deniz sütliman,
Ay ışığı üstünde gecenin...
Ağırlığı yılların
Omuzlarında kayanın.
Kıyı rahat.
Kaya rahat.

Dalgalar habire vurdu kıyıya.
Dalgalar habire vurdu kayaya.
Her vuruşta bir parçasını
Alıp götürdü kayadan.
Sonra deniz sütliman,
Ay ışığı üstünde gecenin...
Kıyı rahat.
Kaya rahat.

Sonra;
Günlerden bir gün,
Bir bomba düştü kayaya.
Deniz durdu.
Kuşlar sustu.
Doğa dondu.

Koca kaya
Can çekişirken,
Kum haliyle,
Son sözüydü
''Deniz ! ''


Mehmet Osman Çağlar

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir. Ben milletimin en büyük ve ecdadımın en değerli mirası olan bağımsızlık aşkı ile dolu bir adamım. Çocukluğumdan bugüne kadar ailevî, hususî ve resmî hayatımın her safhasını yakından bilenler bu aşkım malumdur. Bence bir millete şerefin, haysiyetin, namusun ve insanlığın vücut ve beka bulabilmesi mutlaka o milletin özgürlük ve bağımsızlığına sahip olmasıyla kaimdir. Ben şahsen bu saydığım vasıflara, çok ehemmiyet veririm. Ve bu vasıfların kendimde mevcut olduğunu iddia edebilmek için milletimin de aynı vasıfları taşımasını esas şart bilirim. Ben yaşabilmek için mutlaka bağımsız bir milletin evladı kalmalıyım. Bu sebeple millî bağımsızlık bence bir hayat meselesidir. Millet ve memleketin menfaatleri icap ettirirse, insanlığı teşkil eden milletlerden her biriyle medeniyet icabı olan dostluk ve siyaset münasebetlerini büyük bir hassasiyetle takdir ederim. Ancak, benim milletimi esir etmek isteyen herhangi bir milletin, bu arzusundan vazgeçinceye kadar, amansız düşmanıyım. 

Mustafa Kemal ATATÜRK

Mehmet Osman Çağlar – Söyleyemiyorum

.


SÖYLEYEMİYORUM

Nerede olduğumu
ne yaptığımı 

soruyorsan;
Biliyorsun en güzel yanıtım
yine susmak.
Gidip gelmelerimle
geride bıraktığım
bu yorgun şehirler
ve çığlığıdır
birlikte kardeşliğimizin.

Gece karanlık zifirî geceyle
örtünüyor.
Neden sabah geç doğuyor gözlerimde?
Ve neden ölüm çığlıkları ?..

Bırakmadılar
parçalandığımız
günleri,
kırık
saatleri
ve esir
yüreklerimizi.

Bunlar ne anılarımda canlanan beyaz kuşlar,
ne de
nesilden nesile akandır.
Paramparça yüzlerdir bunlar.

Ağlayan çocuklar
kırlarda,
analara vuran gözyaşı
parmaklıklarıdır
itelenmiş hayalimizde
ve toprağa düşen kan damlalarıdır.
Yiten akşamın
siyahıdır.
Kızartır nehirleri hüzünlü kanımızda.

İşte gökyüzü
ve işte beyaz güvercinler,
sevdiğimiz her şey
özgürlüğün ufkunda
asılı ovaların.

Neden geçiyor boşa zaman
anlat bana
Dicle,Fırat ?

Kızıl akan sularda
o kadar çok ki ölümüz
ve güneş önüne setler
çekilmeden önce hepsi kardeştiler.
Ve o kadar çok ki söylemek
istediklerim.
Söyleyemiyorum.

---

Mehmet Osman Çağlar

-CesurFM Radyosu

12 Ekim'de seslendirilen şiirim-

DENİZ GÖZLERİN

DENİZ GÖZLERİN

Elâ denizleri vardı gözlerinin.

Üstünde uçuşan kuşları,

İçinde balıkları

Ve iskeleye çekilmiş geminin 

Yaralı karinasından

Yüreğine akan gözyaşları.

Anılarda ekim çocukları 

Birbirine sarılıp üşüyen 

Sevişen gölgeleri, 

Yalnızlığın gecelerine 

Bir tutam sıcak 

Dokunuşuydu bakışların. 

Gözlerinin 

Bitmeyen bir açlığı vardı insanlara, 

Bir somun insan kokan. 

Şimdi arayıp 

Arayıp da bulamadığın... 

Mehmet Osman Çağlar

........ FİDANLAR DİKERİM ÇÖLLERE .......

"FİDANLAR DİKERİM ÇÖLLERE

BİRAZ KÜSKÜNÜM EYLÜLLERE"

Ne zaman eylül yaklaşsa

Bir liseli kız düşer aklıma

Gonca gülün açtığını görürüm.

Eski müzik setinde

Berkant'ın şarkıları

Alır beni getirir sana

Davet edilmediğim partilerde

Dans ederiz seninle.

Gece seni kurup 

Gündüz konuşamasam da

Bir ceylan yavrusu dolaşır içimde

Su içmeye iner bahçelerimde.

Seni hayal ettikçe

Fidanlar dikiyorum çöllere

Dağları suluyorum

Bir başka seviyorum kuşları.

---

Mehmet Osman Çağlar

Eylül, 2017

E Y L Ü L

E Y L Ü L

Eylüldü;

Bir sabah uyandınız.

Tekneler balık içinde,

Gökyüzünde martılar.

Dışarıya çıktınız.

Yürüyordunuz, 

Yalın ayaktınız.

Rıhtıma doğru gittiniz.

Balık kokuyordu sokak.

Bir akşamcı serseri musallat oldu,

Siz güldünüz;

İzmariti attı, şaşırdı,gitti.

Denize baktınız, gazinolara da;

Kayıklar, çocuklar, ağaçlar vardı.

Fotoğraf çekmek geçti içinizden.

Balık tutan bir çocuğu seyrettiniz.

Bir kız çocuğu

Deniz kabukları topluyordu.

Siz yanına gidince,

Denizin içi gıcıklandı.

Deniz oluverdiniz

Peri oluverdiniz.

Öyle karıştınız ki ortama,

Kedileri sevdiniz.

Büyük ağaçlar

Büyük rüzgarları sever;

Kumsaldaki meltem çocukları sevdiniz.

Sonbahara doğayı soruyordunuz.

Halbuki doğa sizdiniz.

Ihlamur ağaçlı sokaktan

Yavaş geçtiniz.

Güzel kokuları içinize çektiniz.

Bir tatlı serap gördünüz.

Çeşme'de yüzmek istediniz.

Karnınız acıktı, eve döndünüz.

Yoga yaptınız.

Antalyalı güzel denizkızına

Selam gönderdiniz.

Biliyor musunuz;

Sonbaharda bir başka güzeldiniz.

Ve aşk kokan

Bir eylül kızıydınız.

---

Mehmet Osman ÇAĞLAR 

Eylül 2007

Uzun Tatiliniz Kutlu Olsun

Bir Ağustos ayı daha geride kalıp Eylül bayramla birlikte geldi. Kanlı bayram olduğu için kutlamak içimden gelmiyor. Ama bütün dostların uzun tatilini kutlarım. Peki ya nerede eski çocukluğumuzun bayramları? Marshall yardımıyla kakalanmış bozuk amerikan süt tozlarını yere döken cezalı siyah önlüklü güzel çocuklar... Mahalle bakkalı, veresiye defteri... tebeşirle alacaklarının sayaçta tutan kavacık suyu sucusu... Koz helvacı, macuncu, alıçcı, yaldızlı gofreti, mabel sakızı, bileyici, hallaçcı, kader kısmetçi, sütçü, çıngıraklı yoğurtçu... Ya hani nerede benim aile Lunapark'ım, pilotu olduğum uçağım, makinisti olduğum trenim... nargile ve çay kokusu iç içe komşularla kahkahalarımız... Doğan kardeş - teksas - tommiks - tentenim... "Ali babanın bir çiftliği varmış" : Cumartesi çocuk radyo saatim, il radyo kanalım... Hani nerede Enrico Macias, Elvis Presley, Engelbert-Tom Jones ve Müzeyyenim, Mustafa Sağyaşar ve Emel Sayın'ım... Ya hani nerede aşkından öldüğüm ilkokul aşkım Eser'im...

Hani nerede benim ilk gençliğim, siyah-beyaz televizyonum... Hayat, Ses, Hey, Erkekçe, Playboy dergilerim... Hülya Koçyiğit,, Catherine Deneuve ilk sinemalarım, ortaokul aşklarım... Hani nerede kızlı-erkekli danslı partilerimiz, ya bizi uçuran eski meltemlerimiz, birbirini kovalayan rüzgârlarımız...

Nerede, hangi poyrazın içinde bunlar şimdi... Yoksa bunları bir rüya mıydı?

Hayır rüya değildi! Yaşamlarımız kolaydı. Paranın alım gücü vardı. Belki her mahallede bir milyoner yoktu ama bir otomobil vardı. İnsanlar mutluydu, saygılıydı. Kapılar açık yatılır, komşu bebeleri aynı mamaları yiyerek büyürdü. Sokaklar çamurlu ve güvenliydi. Vitamindi... Kürdü, çerkezi, lazı, arabı kimlikleri sorgulamadan, gerek de duymadan misketleri kapıştığımız yıllardı... At yarışı gibi sınavlara hazırlanan, pc bağımlısı soluk benizli çocuklar yoktu. Aşklar ticaret gibi kontrata bağlanmamış, gerçek aşkların yaşandığı yıllardı. Geceleri döpiyesli şık annelerimiz, sinekkaydı tıraşlı babalarımız, herkesle selamlaşarak piyasa yapar, Kızılay Binası Büfesi'nde AOÇ dondurması yenirdi. Mahallede ve emekli subay evlerinde en fast velespiti ben sürer, kızlara hava atardım.

Peki ya sonra ne oldu da toplumca çağ atladık. Kitap okumaz olduk. Televizyon, PC bağımlısı olduk. Her şeyde kolaycılığa kaçtık. Fast food yedik, Fast love yaşadık. Fast adımlarla işe koştuk, fast life yaşadık. Ama unuttuk, önceliğimiz olan her şeyi fast erteledik. Hayatın tadını çıkaramaz olduk, yazık ki ne yazık...

Yine de uzun tatiliniz kutlu olsun dostlar.

---

Mehmet Osman Çağlar

26 Ağustos Başkomutanlık Meydan Muharebesi

Emperyalizme tokat atan 26 Ağustos Başkomutanlık Meydan Muharebesi ve Büyük Taarruz'un 95. yıldönümü kutlu olsun.

(Fotoğraflar, Türkiye Barolar Birliği, Prof. Dr. Hamza Eroğlu'nun derlediği TC Kültür Bakanlığı -Fikri Sağlar- "70. Yıldönümünde LOZAN" kitabından tarafımdan çekilmiştir)

ANNE AHTAPOT

Erken bir saatteyim. Havaya bakıyorum. Bugün sıcak, bunaltıcı, boğuk bir gün olacak. Birazdan her yer yine mavi sarı renklere bürünecek. Balık sürüsü yunuslardan ayrılıp, kara bir sürü olarak yollarına devam edecek. Yıllanmış deniz kollarını açıp hepsine ev sahipliği yapacak. Sahilden kısık, eskimeyen balıkçı ezgileri deniz dalgalarına eşlik edecek. Akşama doğru balıkçı tekneleri gece için son hazırlıkları yapacak, yorgun balıkçılar ağları örecek. Birkaç genç kayalıkların üstünden oltalarını sallayacak. Biraz yürüyor çok büyük bir kaya parçası görüyorum. Önümdeki görkemli kaya altını merak ediyor, dalış takımlarımı giyip dalıyorum. Iceberg gibi denizin diplerine uzanan sanki asırlık bir kaya.Her köşesi içine çeken büyülü ayrı bir manzara. Bu arada daha da derinlerde bir hareketlilik görüyor, diplere inmeye devam ediyorum.

Anneliği başka annelere benzemeyen, kutsal dişi bir ahtapotun bir oyuk içine doğum yaptığını ve kuluçkaya yattığını görüyorum. İyice yaklaşıyor, zıpkınla hareketler yaparak beni fark etmesini sağlıyorum. Bir iki kolunu kaldırarak sanki uzaklaşmamı söylüyor ama kesinlikle yuvasını terk etmiyor. Eve dönünce kısa bir araştırma yapıyorum. Anne ahtapotun yavrular yumurtadan çıkıncaya kadar hayatta kalabilmek için birkaç kolunu yediğini ve bu yüzden yavrularının büyüdüğünü göremeden öldüğünü, doğan yavruların da annelerinin ölü uzuvlarından beslenerek hayatta kaldıklarını öğreniyorum.

Sonra çöp tenekelerine ve bina boşluklarına bebeklerini ölüme terk eden insanoğlu aklıma geliyor. Hangisi daha evrimleşip, gelişmiş? 1 Kalbi olan insan müsveddeleri mi, yavrularının doğumu için uzuvlarını yiyerek ölen 3 kalpli ahtapot mu?

Mehmet Osman Çağlar

Ağustos, 2017

BODRUM'UN ÖBÜR YÜZÜ

.




BODRUM'UN ÖBÜR YÜZÜ


Herhangi bir yılın Bodrum gecesiydi.
Saatler bir hayli ilerlemiş, oldukça geçti.
Bizler içerken içkilerimizi
denize karşı o kafede;
onlar dört beş masa ötede
tanımadığımız birkaç arkadaştılar.
Kendi hallerinde, ürkek,
oldukça utangaçtılar.
Belli oluyordu, buraların adamı değildiler.


O masada, o adamı gördüğüm an;
beynimin aynı kareleri çektiği,
ben de filmin koptuğu an.
Konuşmuyordu, dinlemiyordu, dalgındı;
hareli gözleri yorgun, suratı zayıf,
avurtları çökmüş, dalgalı saçları dağınık,
bir bebek kadar doğal ve masumdu.
Karşı yönde sabitlenmiş gözleri
kırpmadan saf bakıyordu.
Birasını bir robot gibi,
hep aynı, ağır içiyordu.


Etraf cıvıl cıvıl, neşeli
sarışın, kumral, esmer güzellerle doluydu.
Birden masadan kalkasım,
bu yorgun adamı sarsasım geldi.


''Sen kimsin güzel tanıdık sima?
Bir otelde garson, belediyede işçi,
ya da inşaatlarda amele misin?
Ne fark eder,
dön de etrafına bakıver,'' diyeceğim geldi.
''En çok yaşamayı sen hak ediyorsun''
diye haykıracağım geldi.


Sonra hesap istediler.
Dikkatlice bozuk paralarını paylaşıp ödediler.
Kimselere bakmadan, efendice
başları önde kalktılar.
Karanlıkta yavaşça kaybolurken onlar;
benim için Bodrum'un
öbür yüzüydü o gece.

---

Mehmet Osman ÇAĞLAR

#NuriyeVeSemih

Ormanın içinde direnç

Kavgadır hür yaşamak

Öztoprağın fidanları

Onlar özgürlüğün dalları

Yarınlara doğuşudur umudun 

Köklerinde beslenir memleketin

Ezgilerin çelik suyu

Küllerinden alevlenen devinim

Direnişidir halkımın...

---

Mehmet Osman Çağlar

Ağustos, 2017